ആദിയെ നാട്ടുകാർക്കും കുടുംബക്കാർക്കും ഒരുപോലെ പേടിയും

പടിഞ്ഞാറൻ ഘട്ടത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ, മൂടൽമഞ്ഞും കനത്ത മഴയും വിരുന്നെത്തുന്ന ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമമാണ് വടക്കൻ തറവാടുകൾ നിറഞ്ഞ ‘രുദ്രപുരം’. അവിടെ മലനിരകൾക്ക് നടുവിലായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന പഴയ എട്ടുക്കെട്ടാണ് “ആഗ്നേയം”.

​ആഗ്നേയം തറവാട്ടിലെ നിലവിലെ കാരണവരും വലിയ വ്യവസായിയുമാണ് ആദിത്യവർമ്മ എന്ന ആദി. ഗൗരവക്കാരനും, കണിശക്കാരനും, വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തവനുമായ ആദിയെ നാട്ടുകാർക്കും കുടുംബക്കാർക്കും ഒരുപോലെ പേടിയും ബഹുമാനവുമായിരുന്നു. അവന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കാൻ പോലും പലരും മടിച്ചു.

​ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമാണ് ആഗ്നേയത്തിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് ആ പെൺകുട്ടി കടന്നുവന്നത്. വർഷ. മെലിഞ്ഞ് സുന്ദരിയായ, വലിയ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. തറവാട്ടിലെ പഴയ കാര്യസ്ഥൻ രാമൻ നായരുടെ മകൾ. അനാഥയായ അവൾക്ക് അഭയം നൽകിയത് ആദിയുടെ അമ്മ കൗസല്യാദേവിയായിരുന്നു.

​എന്നാൽ, ആഗ്നേയത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ അവളെ കണ്ടതും ആദിയുടെ മുഖത്ത് കോപം ഇരച്ചുകയറി.

​”അമ്മേ… ആരെയാ ഈ അകത്തേക്ക് കേറ്റുന്നത്?” ആദിയുടെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം പൂമുഖത്ത് മുഴങ്ങി.

​വർഷ പേടിയോടെ അമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് ഒളിച്ചു.

​”ആദി… അവൾക്ക് ഇനി ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല. രാമൻ നായർ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ജീവിച്ചയാളാ. ഇവൾ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ,” അമ്മ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

​”ഇവിടെ ആഗ്നേയത്തിൽ നിൽക്കാൻ ചില നിയമങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. തന്നിഷ്ടവും അവകാശവാദവുമായി ആരും ഇവിടെ ജീവിക്കണ്ട!” അവൻ വർഷയെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

​അധ്യായം 2: കോപത്തിന്റെ തണലിൽ

​ആഗ്നേയത്തിലെ ദിവസങ്ങൾ വർഷയ്ക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ആദിയുടെ ഗൗരവവും വഴക്കുകളും അവളിൽ വലിയ ഭയം സൃഷ്ടിച്ചു. തറവാട്ടിലെ ജോലികളിൽ സഹായിച്ചും, അമ്മയെ പരിചരിച്ചും അവൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞു.

​ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ പഴയ ലൈബ്രറി മുറിയിൽ വെച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു വർഷ. പെട്ടെന്ന് കറന്റ് പോയി. ഇരുട്ടിൽ ഭയന്ന അവൾ കയ്യിലിരുന്ന വിളക്കുമായി പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിക്കവെ, വാതിൽക്കൽ നിർത്തിയിരുന്ന ആദിയുടെ ദേഹത്തേക്ക് തട്ടി വീഴാൻ പോയി.

​ആദി അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വീഴാതെ നിർത്തി.

​”കണ്ണുകണ്ടൂടെ തനിക്ക്? വീണു ചാകാനാണോ ഭാവം?” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.

​”ഞാൻ… ഞാൻ പേടിച്ചിട്ടാ… ഇരുട്ട് കണ്ടപ്പോൾ…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശക്തമായ കരങ്ങളുടെ സ്പർശത്തിലും രൂക്ഷമായ നോട്ടത്തിലും അവൾ സ്വയം അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.

​”പേടിയുള്ളവർ ഇങ്ങനെയുള്ള വലിയ തറവാട്ടിൽ കഴിയാൻ നിൽക്കരുത്. എന്റെ മുന്നിൽ വെറുതെ വന്ന് പെടരുത് നീ!” അവൻ അവളെ മാറ്റിനിർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു.

​എന്നാൽ അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും, അവന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ നോട്ടവും ആ വാക്കുകളിലെ ഗാംഭീര്യവും വർഷയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വീശിയടിച്ചു.

​അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിതമായ അപായം

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആദിയുടെ ബിസിനസ്സ് ശത്രുവായ വിക്രം ആഗ്നേയം തറവാടിനെയും ആദിയെയും തകർക്കാൻ അവസരം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ, മഴ കനത്തു പെയ്യുന്ന സമയത്ത്, വിക്രമിന്റെ ആളുകൾ തറവാടിന്റെ പിൻവശത്തെ കാട്ടിലൂടെ അതിക്രമിച്ചു കയറാൻ ശ്രമിച്ചു. അത് കണ്ടത് വർഷയായിരുന്നു. അവൾ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ ആദിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

​”ആദി സാർ… സാർ… പുറത്ത് ആരോ വന്നു! അപകടമാണ്!” അവൾ ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​ആദി ആദ്യം അവളെ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ട് അവൻ തന്റെ തോക്കെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി. വിക്രമിന്റെ ആളുകളെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട് ഓടിച്ചു. എന്നാൽ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ ആദിയുടെ കൈക്ക് ചെറിയൊരു മുറിവേറ്റു.

​വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ആദിയുടെ മുറിവിലേക്ക് ചോര ഒഴുകുന്നത് കണ്ട് വർഷയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനോട് ചോദിക്കാതെ തന്നെ മരുന്നും തുണിയുമെടുത്ത് അവന്റെ മുറിവ് തുടച്ചു നൽകി.

​”നിനക്കെന്താ പ്രാന്താണോ? എന്തിനാ ഇപ്പോ കരയുന്നത്?” ആദി ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​”സാർ… സാറിന് അപകടം പറ്റിയെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഭയമായി…” അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു.

​ആദി ആദ്യമായി അവളെ നിശ്ശബ്ദനായി നോക്കി. തന്നോട് എല്ലാവരും ഭയവും ബഹുമാനവും കാണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, തന്റെ വേദനയിൽ ഇത്രയധികം ആകുലപ്പെടുന്ന ഒരു മനസ്സ് അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ കാർക്കശ്യത്തിന്റെ മഞ്ഞുപാളി പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി.

​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെ മഴക്കാലം

​ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ആദിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായിരുന്നെങ്കിലും, വർഷയോടുള്ള അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു കരുതൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​ഒരു ദിവസം കുന്നിൻ മുകളിലെ ചെറിയ അമ്പലത്തിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്നു വർഷ. പെട്ടെന്ന് പേമാരി പെയ്തു. വഴിയിലെ ചെറിയ പാലം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങി. അവൾ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ വിറച്ചുനിന്നു.

​പെട്ടെന്ന് ഒരു ജീപ്പ് അവിടെ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും ആദി ഇറങ്ങിവന്നു. അവന് കയ്യിൽ വലിയൊരു കുടയുണ്ടായിരുന്നു.

​”കേറടി ജീപ്പിൽ!” അവൻ അലറി.

​അവൾ മിണ്ടാതെ ജീപ്പിൽ കയറി. ജീപ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൾ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദി തന്റെ കോട്ടൂരി അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു.

​”സാർ… ഇത്…” അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

​”മിണ്ടാതിരിക്ക്! നിനക്ക് പനി പിടിച്ചാൽ അവിടെ അമ്മയായിരിക്കും വിഷമിക്കുന്നത്,” അവൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

​ജീപ്പ് തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഇറങ്ങാൻ പോയി. ആദി അവളെ തടഞ്ഞു.

​”വർഷ…” ആദ്യമായി അവൻ അവളെ പേര് വിളിച്ചു.

​അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

​”നിനക്ക് എന്നെ പേടിയാണോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

​”ആദ്യം… പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…” അവൾ തലതാഴ്ത്തി.

​”ഇപ്പോൾ?” അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

​”ഇപ്പോൾ… സാറിന്റെ ഈ ദേഷ്യത്തിന് പുറകിൽ ഒരു വലിയ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ പ്രണയം അത്രമേൽ തീവ്രമായിരിക്കണം… അല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയ്ക്ക് ശക്തി ഈ മഴയ്ക്ക് ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​ആദിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു.

​”തീവ്രമാണ് വർഷ… എൻ്റെ പ്രണയം. ഈ ആഗ്നേയത്തിലെ മഴയെക്കാൾ, എൻ്റെ ദേഷ്യത്തെക്കാൾ തീവ്രമാണ് നിന്നോടുള്ള എൻ്റെ പ്രണയം. ഇനി ഈ ലോകത്ത് ആര് എതിർത്താലും നീ ഈ ആഗ്നേയത്തിന്റെ അവകാശിയാണ്… എൻ്റെ പ്രാണനാണ്!”

​വർഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ, പുറത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ ആ മഴ അത്രമേൽ തീവ്രമായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​വർഷയുടെ നിരപരാധിത്വവും സ്നേഹവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആദി, കുടുംബക്കാരുടെയും അമ്മയുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെ അവളെ ആഗ്നേയത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായി സ്വീകരിച്ചു.

​വഴക്കുകളിലും തെറ്റിദ്ധാരണകളിലും തുടങ്ങിയ അവരുടെ ബന്ധം, ഒടുവിൽ പരസ്പരമുള്ള തിരിച്ചറിവിലൂടെയും ആഴമേറിയ പ്രണയത്തിലൂടെയും മനോഹരമായ ഒരു ക്ലൈമാക്സിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.