## **നിഴൽ വീണ വസന്തം**

## **നിഴൽ വീണ വസന്തം**
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട് ദൃതിയിൽ നടക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചത്. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, കോട്ടയത്തെ ആ പഴയ തറവാട്ടുപടിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് കരഞ്ഞുവിളിക്കുന്ന എന്റെ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നുപോയ എന്റെ ഭർത്താവ് വിനയന്റെ മുഖമായിരുന്നു അവൾക്ക്. രണ്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ മകൾ അനാമിക!
“അമ്മേ…” എന്ന് വിളിച്ച് അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാടിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. 12 വർഷം ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്നെ ഒരു ക്രൂരയായ അമ്മയായി ലോകം വിധിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ആ വിനയന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകയാതനകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും എന്റെ നെഞ്ച് പിടയും.
### **കരിനിഴൽ വീണ ആ ദിനങ്ങൾ**
ഒരു വലിയ പ്രവാസിയുടെ മകളായിരുന്നു ഞാൻ. അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ പണം കൊണ്ട് എന്നെ ആഡംബരത്തോടെയാണ് വളർത്തിയത്. എന്നാൽ വിനയന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. വിനയന്റെ അമ്മ ഭാനുമതിയും, അവരുടെ വിവാഹം കഴിക്കാത്ത മൂത്ത സഹോദരി കാർത്യായനിയും ആയിരുന്നു ആ വീടിന്റെ സർവ്വാധികാരികൾ. അവിടുത്തെ അച്ഛൻ മാധവൻ നായർ തികച്ചും നിസ്സഹായനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഭാര്യയും ചേച്ചിയും പറയുന്നത് കേട്ട് ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ.
ഞാൻ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം തികയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എന്റെ ജോലി അവർ നിർത്തിച്ചു. ഭർത്താവ് വിനയനാകട്ടെ, അമ്മയുടെയും വലിയമ്മയുടെയും വാക്കിനപ്പുറം ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ ധൈര്യമില്ലാത്ത ആളായിരുന്നു. പുറത്തുപോലും എന്നെ തനിയെ വിടില്ലായിരുന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകണമെങ്കിൽ ആ ആഴ്ച മുഴുവൻ ഭാനുമതിയമ്മയുടെ കാലുപിടിക്കണമായിരുന്നു.
എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വരാൻ എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ അവർ മുഖം കറുപ്പിച്ചു. ചായ പോലും കൊടുക്കാതെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ എന്നോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു:
> “മോളേ, നിനക്ക് ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നിയാൽ ആ നിമിഷം ഇങ്ങോട്ട് പോന്നോളൂ… അച്ഛൻ ജീവനോടെയുള്ളിടത്തോളം നിനക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.”
>
പക്ഷേ, ഏതൊരു ഭാരതീയ സ്ത്രീയെയും പോലെ ക്ഷമിക്കാനും സഹിക്കാനും ഞാനും ശ്രമിച്ചു. ആ തറവാട്ടിലെ മുഴുവൻ ജോലികളും എന്റെ തലയിലായി. അതിനുപുറമേ, അവർ നടത്തിയിരുന്ന വലിയൊരു കോഴിക്കണ്ണും പച്ചക്കറിത്തോട്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ പണിക്ക് ആളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും എന്നെക്കൊണ്ട് കഠിനമായി പണിയെടുപ്പിച്ചു. വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാത്ത ദിവസങ്ങൾ എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
### **കുഞ്ഞിന്റെ ജനനവും തകർച്ചയും**
അതിനിടയിലാണ് അനാമിക ജനിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവളെ ഒന്നെടുക്കാനോ ഉമ്മവെയ്ക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലും എനിക്കില്ലായിരുന്നു. മുലയൂട്ടാൻ മാത്രമാണ് അവർ അവളെ എന്റെ കൈയിൽ തന്നിരുന്നത്. അവൾക്ക് അമ്മ ഞാനല്ല, ആ രണ്ട് സ്ത്രീകളാണെന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവരുടെ പെരുമാറ്റം. സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ ഞാൻ വിനയനോട് പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിത്താമസിക്കാം വിനയേട്ടാ… എനിക്ക് ഇവിടെ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.”
പക്ഷേ, വിനയൻ അമ്മയെയും വലിയമ്മയെയും പിരിഞ്ഞുപോരാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം എന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞു. അവസാനം സഹികെട്ട് ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും എടുത്ത് അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. പിന്നാലെ വന്ന ഡിവോഴ്സ് നോട്ടീസിൽ ഒപ്പിടുമ്പോൾ ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടല്ലോ എന്ന ആശ്വാസമായിരുന്നു എനിക്ക്.
പെൺകുഞ്ഞായതുകൊണ്ട് കോടതി അവളെ എനിക്ക് തരുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ, എന്റെ വീട്ടിൽ വെച്ച് അവൾ തെന്നിവീണ് കൈക്ക് ഒരു ചെറിയ പൊട്ടലുണ്ടായി. ഇത് മുതലെടുത്ത്, ഞാൻ മാനസികനില തെറ്റിയവളാണെന്നും കുഞ്ഞിന്റെ ജീവന് ഭീഷണിയാണെന്നും വിനയന്റെ വക്കീൽ വാദിച്ചു. എനിക്ക് സ്വന്തമായി വരുമാനമില്ലാത്തതും വിനയന് വലിയ സ്വത്തുക്കൾ ഉള്ളതും കോടതി കണക്കിലെടുത്തു. കുഞ്ഞിന്റെ സംരക്ഷണ ചുമതല വിനയന് നൽകി, എനിക്ക് കാണാനുള്ള അവകാശം മാത്രം കോടതി അനുവദിച്ചു.
പക്ഷേ, ഞാൻ കാണാൻ ചെല്ലുമ്പോഴെല്ലാം ഭാനുമതിയും കാർത്യായനിയും വാതിൽ അടച്ചു. കുഞ്ഞിനെ എന്നിൽ നിന്ന് അവർ പൂർണ്ണമായും അകറ്റി. മാനസികമായി തകർന്ന ഞാൻ ഒടുവിൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ ദുബായിലേക്ക് കോൺട്രാക്ട് ജോലിക്ക് പോയി.
### **പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച**
ഇന്ന് ഇതാ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് എന്റെ മകൾ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് എന്നെ എങ്ങനെ മനസ്സിലായി എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അമ്മേ… അച്ഛൻ എപ്പോഴും അമ്മയെക്കുറിച്ച് പറയുമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ അച്ഛന്റെ അലമാരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു,” അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരുപാട് വളർന്നിരിക്കുന്നു. 12 വയസ്സ് മാത്രമുള്ള അവളുടെ സംസാരത്തിൽ വലിയൊരു പക്വത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മുത്തശ്ശൻ രണ്ടു വർഷം മുൻപ് മരിച്ചു അമ്മേ…” അവൾ തുടർന്നു. “അച്ഛന് തീരെ സുഖമില്ല. രണ്ട് കിഡ്നിയും തകരാറിലാണ്. ഡയാലിസിസ് ആണ് ചെയ്യുന്നത്. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ നീ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകണം എന്ന് അച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയും.”
അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാൻ സമയമായതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവൾക്കായി കരുതിയിരുന്ന പണവും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും നൽകി അവളെ യാത്രയാക്കി. എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എന്നെ തേടിയെത്തിയത് വിനയന്റെ മരണവാർത്തയായിരുന്നു.
### **തിരിച്ചറിവിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ**
ഞാൻ ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും ചെന്നു. ഭാനുമതിയമ്മയും കാർത്യായനിയും വിനയന്റെ ശവമഞ്ചത്തിന് അരികിലിരുന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അനാമിക തനിച്ചിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവൾ ഓടിവന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, എന്നിട്ട് വിനയന്റെ ഒരു ഡയറി എന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നു.
ഞാൻ പോയതിനു ശേഷമുള്ള ഓരോ ദിവസത്തെയും വിനയന്റെ ഡയറി കുറിപ്പുകൾ എന്നെ കരയിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. അതിൽ അദ്ദേഹം എഴുതിയിരുന്നു:
> *”എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ… സ്വാർത്ഥതയുടെ പര്യായമായിരുന്നു എന്റെ അമ്മയും വലിയമ്മയും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്നെ വളർത്തിയ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു ഭീരുവായിപ്പോയി. നിന്നെ ഞാൻ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. നമ്മുടെ മകളെ നീ നന്നായി നോക്കണം. എനിക്ക് ഇനി അധികം ആയുസ്സില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം…”*
>
മരണത്തെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടതുപോലെയായിരുന്നു ആ വരികൾ. ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അനാമിക എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ആ രണ്ട് വൃദ്ധ സ്ത്രീകളെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാത്രപറഞ്ഞു. അവർ അവളെ ക്രൂരമായി എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റിയവരാണെങ്കിലും, അവൾക്ക് അവരോട് വെറുപ്പില്ലായിരുന്നു. അവളും വിനയനെപ്പോലെ തന്നെയാണ്… സ്നേഹിച്ചവരെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരു പാവം ജന്മം!
അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം വിനയൻ അവളെ എന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചത്. ഞാൻ എന്റെ മകളുടെ കൈപിടിച്ച് ആ പടിയിറങ്ങി. ഇനി അവളെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വയം ഉരുകിത്തീരുന്ന വിനയന്റെ സ്വഭാവമല്ല, മറിച്ച് ആരെക്കാളും മുൻപ് സ്വന്തം അന്തസ്സിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വില നൽകി സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ ഞാൻ ഇനി എന്റെ മകളെ പഠിപ്പിക്കും.