ചില്ലുടഞ്ഞ നിഴലുകൾ

# ചില്ലുടഞ്ഞ നിഴലുകൾ
## ഭാഗം 1: പടിയിറക്കത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം
“അന്യന്റെ കൂടെ പാതിരാത്രിയിൽ ഈ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ നിന്നെ, വീണ്ടും ഞങ്ങൾ ഈ അകത്തളത്തിലേക്ക് കയറ്റിയത് നിന്റെ മേലുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടോ ദയ കൊണ്ടോ ആണെന്ന് നീ കരുതരുത് അഞ്ജനാ… അങ്ങനെയൊരു വിചാരം നിനക്കുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഇപ്പോഴേ അങ്ങ് കളഞ്ഞേക്ക്. നീയീ പ്രസവിച്ചു പോറ്റിയ രണ്ടര വയസ്സുകാരി കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തു മാത്രമാണ് ഈ അമ്മ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ശാന്തമായിരിക്കുന്നത്. ഇതിന് ജന്മം നൽകിയത് നീയെന്നൊരുവൾ ആയതുകൊണ്ട് മാത്രം!”
രുഗ്മിണിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കനലുകളെക്കാൾ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ചുവരുകളിലും തട്ടി ആ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഉമ്മറപ്പടിയിൽ തലകുനിച്ചു നിന്ന അഞ്ജനയുടെ മിഴികളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തറയിലേക്ക് അടർന്നുവീണു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്കൊന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാഹചര്യങ്ങൾ അവളെ ഒരു പ്രതിയാക്കി നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ തന്റെ മാറിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അവളുടെ ചുരിദാർ തുമ്പിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച്, ഭയത്തോടെ കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു രണ്ടര വയസ്സുകാരി ആവണി.
“നിനക്കും എന്റെ മകനുമിടയിൽ ദാ ഈ ചോരക്കുഞ്ഞ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ… നീയെന്നൊരു പാപി ഈ വീടിന്റെ നിഴൽ പോലും തൊടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് അറപ്പും വെറുപ്പുമാണ് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്നോട്…”
അഞ്ജനയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി രുഗ്മിണിയമ്മ അലറി വിളിക്കുമ്പോഴും, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഈശ്വർ അവളെ ഒരുവട്ടം പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അവന്റെ നോട്ടം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ഉറക്കമില്ലാതെ താൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച തന്റെ മകളിലായിരുന്നു. അമ്മയില്ലാതെ കഴിഞ്ഞ ആറു ദിവസവും രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ കരഞ്ഞു തളർന്ന കുഞ്ഞാണ്. അമ്മയെ കണ്ട മാത്രയിൽ, അവൾ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയത്താൽ ആ കുരുന്ന് കൈകൾ അഞ്ജനയുടെ ശരീരത്തിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. കുഞ്ഞിന്റെ ആ ഒട്ടിപ്പിടിത്തം കണ്ടപ്പോൾ ഈശ്വറിന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കനൽ വന്നു വീണതുപോലെ തോന്നി.
“ഒരു തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയതാണ് രുഗ്മിണിയമ്മേ… സാഹചര്യങ്ങൾ അവളെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ചതാണ്. ഇനിയവൾ അത് ആവർത്തിക്കില്ല. ആ ചതിയൻ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ എന്തോ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചതാണ്. അല്ലാതെ എന്റെ മോൾ… ഈശ്വരേട്ടൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ജീവൻ തരുന്ന ഈ അഞ്ജന ഒരിക്കലും സ്വന്തം ഭർത്താവിനെയും കുഞ്ഞിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് രാത്രിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകില്ലല്ലോ…”
അഞ്ജനയുടെ അമ്മ സുമതി തന്റെ മകളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നിരപരാധിയാക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അവർ അമ്മായിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ കൈകൾ കൂപ്പി. സ്വന്തം മകൾ ചെയ്ത തെറ്റിന് ലോകത്തിന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പേണ്ടി വരുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ ദയനീയത മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.
“കെട്ടിയ പുരുഷനോട് ഉള്ളിൽ തട്ടിയ സ്നേഹമുള്ള ഒരു പെണ്ണും മറ്റൊരുവന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വീഴില്ല സുമതീ… കൂടെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന ഭർത്താവിനെ വഞ്ചിച്ച്, പാതിരാത്രിയിൽ മറ്റൊരുവന്റെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ, അവിടെ തീർന്നു പ്രണയവും കുടുംബവും. നീയിനി അവളെ എത്രയൊക്കെ വെളുപ്പിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കിയാലും ഈ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ അവളൊരു ചതിയത്തി തന്നെയാണ്…”
ഈശ്വറിനെ നോക്കി രുഗ്മിണിയമ്മ എടുത്തടിച്ചതുപോലെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് അഞ്ജനയുടെ മുഖം വിളറിവെളുത്തു. തന്റെ ഭാഗം വിശദീകരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അവൾ നിസ്സഹായയായിരുന്നു. താൻ പോയത് ഒളിച്ചോടാനല്ലെന്നും, തന്റെ സഹോദരന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു കെണിയിൽ വീണുപോയതാണെന്നും ആരോട് പറയാൻ? ആര് വിശ്വസിക്കാൻ?
“അന്നൊരു രാത്രി മാത്രമല്ലേ അവൾ പോയുള്ളൂ… അതിനു മുൻപൊന്നും അങ്ങനെയൊരു തെറ്റ് എന്റെ കുട്ടിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടില്ല രുഗ്മിണിയമ്മേ…” സുമതി വീണ്ടും പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ മകളെ ന്യായീകരിച്ചു.
അത് കേട്ടതും ഉമ്മറത്തിരുന്ന ഈശ്വറിന്റെ ചുണ്ടിൽ കയ്പ്പേറിയ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. സ്വയം പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ചിരി.
“അന്ന് അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയത് ഞങ്ങൾ കണ്ടതുകൊണ്ട് അത് ‘ആദ്യത്തെ തവണ’ എന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നതാവും സുമതിയമ്മേ… അതല്ലാതെ അത് അന്നുമാത്രം സംഭവിച്ച ഒന്നാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ മാത്രം വിഡ്ഢികളല്ല ഞങ്ങൾ. ഇനി നിങ്ങളുടെ മകളെ ന്യായീകരിച്ച് നിങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടതില്ല. അവൾ എന്റെ മകനോടും ഈ കുടുംബത്തോടും ചെയ്ത വഞ്ചന തൽക്കാലം ക്ഷമിച്ച് കുഞ്ഞിനെ ഓർത്ത് ഞങ്ങൾ അവളെ സ്വീകരിച്ചല്ലോ. ഇനി നിങ്ങൾ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നോക്കൂ. അവിടെ കല്യാണം കഴിക്കാത്ത മറ്റൊരു മകൾ കൂടിയുണ്ടല്ലോ. അവളെ ശ്രദ്ധിക്കൂ… അവളെയെങ്കിലും നല്ല രീതിയിൽ വളർത്താൻ നോക്കൂ…”
ഇനിയവിടെ നിൽക്കുന്നത് കൂടുതൽ അപമാനത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സുമതി കണ്ണീരോടെ മകളെ നോക്കി. അഞ്ജന തന്റെ അമ്മയെ നോക്കാൻ പോലുമാകാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ സുമതി ആ പടികൾ ഇറങ്ങി നടന്നു. ഒരുകാലത്ത് അന്തസ്സോടെ കയറിവന്ന വീട്ടിൽ നിന്നും സ്വന്തം മകളുടെ പേരിൽ തലകുനിച്ചു പടിയിറങ്ങേണ്ടി വന്ന ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളം തകർന്നിരുന്നു.
## भागम 2: സൗഹൃദത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ
വീട്ടിലെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാനായി ഈശ്വർ പുറത്തെ വേലിപ്പടിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അവന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് മാധവൻ അവനെയും കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈശ്വറിന്റെ മുഖത്തെ വിളർച്ചയും വേദനയും മാധവനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്.
“ഈശ്വരാ… നീയെന്ത് ഭ്രാന്താണ് ഈ കാണിച്ചത്? എന്തിനാടാ നീ അവളെ വീണ്ടും ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയത്? നിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടി മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെപ്പോയവളാണ് അവൾ. അതറിഞ്ഞിട്ടും നീ എങ്ങനെയാടാ അവളെ വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചത്?” മാധവന്റെ സ്വരത്തിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.
ഈശ്വർ അഞ്ജനയെ എത്രമാത്രം പ്രാണനായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവെന്ന് മാധവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ പോയ രാത്രിയിൽ തകർന്നുപോയ ഈശ്വറിന്റെ കരച്ചിലിനും ആത്മഹത്യാശ്രമങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായവനാണ് മാധവൻ.
“എന്റെ പൊന്നുമോൾക്ക് വേണ്ടിയാടാ…” നിർവികാരതയോടെ ഈശ്വർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭാവങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മകൾ മറ്റൊരുത്തനെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ ദയയിൽ എന്റെ കുഞ്ഞ് വളരുന്നതും എനിക്ക് കാണേണ്ട. അതിനാണ് ഞാൻ അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്…”
“നീ വിചാരിച്ചാൽ അവളുടെ സ്വഭാവദൂഷ്യം കോടതിയിൽ തെളിയിച്ച് കുഞ്ഞിന്റെ കസ്റ്റഡി നിനക്ക് വാങ്ങാമായിരുന്നില്ലേടാ? അതിനുള്ള തെളിവുകളെല്ലാം നമ്മുടെ പക്കലില്ലേ? അത് ചെയ്യാതെ, നിന്നെ ചതിച്ചവളെ വീണ്ടും കുടുംബവിളക്കായി നീ പ്രതിഷ്ഠിച്ചല്ലോ. നാട്ടുകാർ നിന്നെ പരിഹസിച്ചു കൊല്ലും…” മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഈശ്വർ ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വസിച്ചു. ആരെയും ഒന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ഊർജ്ജം അവശേഷിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ അവൻ മാധവന്റെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചു.
“മാധവാ… നീ പറയുന്നതുപോലെ കോടതി വഴി എനിക്ക് കുഞ്ഞിനെ കിട്ടുമായിരിക്കും. പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്, അവളൊരു പെൺകുട്ടിയാണ്. അവൾക്ക് അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം വേണം. ഞാൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ചാൽ, വരുന്നവൾ എന്റെ മകളെ സ്വന്തം കുഞ്ഞായി കാണുമെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്? രണ്ടാനമ്മയുടെ പീഡനങ്ങളിൽ എന്റെ കുഞ്ഞ് ഉരുകിത്തീരുന്നത് കണ്ട് എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനേക്കാൾ നല്ലത്, എന്റെ ജീവിതം നശിച്ചാലും എന്റെ കുഞ്ഞിന് സ്വന്തം അമ്മയുടെ സ്നേഹം കിട്ടുന്നതല്ലേ? അഞ്ജന എന്നെ ചതിച്ചെങ്കിലും അവൾ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിക്കില്ലല്ലോ… അത്രയേ ഞാൻ ചിന്തിച്ചുള്ളൂ…”
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ ഈശ്വറെ നോക്കി എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ മാധവൻ തരിച്ചുനിന്നു. സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിന്റെ വഞ്ചനയേക്കാൾ സ്വന്തം മകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന് വില കൽപ്പിച്ച ആ അച്ഛന്റെ മനസ്സിന് മുന്നിൽ മാധവൻ നിശബ്ദനായി.
## ഭാഗം 3: അഞ്ജനയുടെ സത്യങ്ങൾ
അതേസമയം വീട്ടിലെ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ അഞ്ജന തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആവണി കുഞ്ഞ് അമ്മയുടെ മാറിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി സുഖമായി ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചകളിലെ സംഭവങ്ങളിലേക്ക് പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.
തന്റെ സഹോദരൻ ഹരി വരുത്തിവെച്ച വലിയൊരു കടബാധ്യത തീർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് എന്ന വ്യവസായിയുടെ സഹായം അഞ്ജന തേടിയത്. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉദ്ദേശം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പണം നൽകാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അഞ്ജനയെ ഒരു രാത്രിയിൽ ഒഴിഞ്ഞ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി. ഹരിയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഈശ്വറോട് പോലും പറയാതെ അവൾ അന്ന് രാത്രി ഇറങ്ങിപ്പോയത്.
പക്ഷെ, അതൊരു വലിയ കെണിയായിരുന്നു. അവിടെയെത്തിയ അഞ്ജനയെ കാത്തിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭീഷണിയായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് ഈശ്വറും വീട്ടുകാരും സിദ്ധാർത്ഥിനൊപ്പം അഞ്ജനയെ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. സാഹചര്യം മുഴുവൻ അവൾക്കെതിരായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്ത്രപരമായി കളിച്ച കളിയിൽ അഞ്ജന ഒരു അഭിസാരികയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. സ്വന്തം നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒരു തെളിവുമില്ലായിരുന്നു.
വിശ്വസിച്ച ഭർത്താവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ സംശയവും വെറുപ്പും അവളെ ജീവനോടെ കൊന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും മകൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൾ വീണ്ടും ഈ പടി ചവിട്ടിയത്.
## ഭാഗം 4: തകരുന്ന വിശ്വാസം
രാത്രി ഏറെ വൈകിയാണ് ഈശ്വർ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത്. മുറിയിലെ വിളക്ക് അണച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവ് അഞ്ജനയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും മുഖത്ത് പതിഞ്ഞിരുന്നു. യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്ന അഞ്ജനയെ നോക്കിയപ്പോൾ ഈശ്വറിന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വല്ലാത്തൊരു ഭയം ഉടലെടുത്തു.
‘ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി ചെയ്തിട്ടും ഇവൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത്ര സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നു? താൻ പ്രാണനായി സ്നേഹിച്ചിട്ടും മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെപ്പോയവളാണ്. നാളെ മറ്റൊരു അവസരം കിട്ടിയാൽ ഇവൾ വീണ്ടും പോവില്ലെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്? സ്വന്തം സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി ഭർത്താവിനെയും കുഞ്ഞിനെയും ഉപേക്ഷിച്ചവളാണ്. നാളെ ഇവളുടെ വഴിക്ക് തടസ്സമാകുന്നത് എന്റെ കുഞ്ഞാണെന്ന് തോന്നിയാൽ ഇവൾ അതിനെയും…’
ഭയം ഈശ്വറിന്റെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായി കീഴ്പ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ ചിന്തയിൽ അവന്റെ തലച്ചോറിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. സംശയമെന്ന മഹാമാരി അവന്റെ വിവേകത്തെ മറച്ചു കളഞ്ഞു.
അവൻ പെട്ടെന്ന് അഞ്ജനയെ തട്ടിവിളിച്ചു.
ഞെട്ടിയുണർന്ന അഞ്ജന കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി അവനെ നോക്കി. ഈശ്വറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധവും ഭയവും കലർന്നിരുന്നു.
“നീയിപ്പോൾ തന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകണം…” ഈശ്വർ ശബ്ദം താഴ്ത്തി എന്നാൽ കൽക്കട്ട പോലെ കനമുള്ള സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഈശ്വരേട്ടാ… ഞാൻ…”
“ഒന്നും പറയേണ്ട! നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. സ്വന്തം സുഖത്തിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന നിന്നെ എനിക്ക് പേടിയാണ്. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയമാണ്. നീയിപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ അമ്മയുടെ കൂടെ പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ സുമതിയമ്മയെ ഫോൺ വിളിച്ച് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവർ പുറത്തുണ്ട്…”
അഞ്ജന തകർന്നുപോയി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമാണ് അവൾ കണ്ടത്. ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ അവൾ വീണ്ടും മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു.
പുറത്ത് കാത്തുനിന്നിരുന്ന സുമതി തന്റെ മകളുടെ കൈ പിടിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളിലും നിസ്സഹായത മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഈശ്വർ വാതിൽ അടയ്ക്കുമ്പോൾ അഞ്ജന തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അവളുടെ മനസ്സിലെ പ്രത്യാശയുടെ അവസാന നാളവും കെട്ടുപോയിരുന്നു.
## ഭാഗം 5: ശാന്തമായ വിധി
അഞ്ജനയും അമ്മയും ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. ഉമ്മറപ്പടിയിൽ നിന്നിരുന്ന രുഗ്മിണിയമ്മ മകന്റെ തീരുമാനത്തെ എതിർത്തില്ല. അവർക്ക് അവൻ ചെയ്തതായിരുന്നു ശരിയെന്ന് തോന്നി.
“ഇതാണ് നല്ലത് മോനേ… വിധിപോലെ എല്ലാം നടക്കട്ടെ…” രുഗ്മിണിയമ്മ മകന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഈശ്വർ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തന്റെ മകൾ ആവണിയുടെ അരികിൽ അവൻ കിടന്നു. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെയുള്ള ശാന്തത തോന്നിയിരുന്നു. അവിശ്വാസത്തിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി അകന്നു നിൽക്കുന്നതാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വഴിയരികിലെ ഇരുട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ ഉള്ളിലും വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, തന്നെ വിശ്വസിക്കാത്ത ലോകത്തുനിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്നതാണെന്ന് അവളും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ, വിധിപോലെ എല്ലാം ശുഭമായി കലാശിക്കട്ടെ…