## നിഴൽ വീണ ഇടനാഴികൾ

## നിഴൽ വീണ ഇടനാഴികൾ
### അധ്യായം 1: കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത
ആലപ്പുഴയിലെ പുന്നമടക്കായലിന്റെ തീരത്തുള്ള ആ പഴയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു മാധവൻ. കയ്യിലുള്ള ടാബ്‌ലെറ്റിൽ പുതിയ ആർക്കിടെക്ചർ ഡിസൈനുകൾ നോക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഹാളിൽ നിന്നും കനത്ത കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടത്. നോക്കുമ്പോൾ ഭാര്യ നന്ദിനിയുടെ മുഖം കരി cloud പോലെ ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാധവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് കൈകൾ കെട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് നന്ദിനി വളരെ ശാന്തമെങ്കിലും കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“മാധവേട്ടാ, ഞാൻ പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമായിട്ട് കേൾക്കണം. നിങ്ങളുടെ അനിയത്തി മാളവികയെ ഇന്ന് തന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ടോണം. ഒന്നുകിൽ അവൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ. ഇതിലൊന്ന് ഇന്ന് തീരുമാനിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ വെളുപ്പിന് ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും.”
ടാബ്‌ലെറ്റിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുത്ത് മാധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“അതിന് മാത്രം ഇപ്പോൾ ഇവിടെ എന്താ ഉണ്ടായത് നന്ദിനി? നീ ഇങ്ങനെ ചൂടാവാൻ? അവൾ വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളല്ലേ ആയുള്ളൂ?”
“എന്താ ഉണ്ടായതെന്നോ?” നന്ദിനിയുടെ സ്വരം അല്പം ഉയർന്നു. “എന്നെക്കൊണ്ട് നിങ്ങൾ വെറുതെ കൂടുതൽ പറയിപ്പിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട. ഒരു നൂറു വട്ടം എന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. അപ്പോഴൊക്കെ ‘അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ, പ്രായത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പല്ലേ’ എന്ന് പറഞ്ഞു നിങ്ങൾ എന്നെയാണ് ഉപദേശിച്ചത്. ഇനിയും അതൊന്നും സഹിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. എന്റെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പടി കണ്ടു കഴിഞ്ഞു.”
മാധവൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ വീണ്ടും തുടർന്നു:
“അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കൃത്യം 24 മണിക്കൂർ സമയം തരാം. അതിനുള്ളിൽ നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തിയെ അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മാന്യമായി പറഞ്ഞു വിട്ടോണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാനെന്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് ഇറങ്ങും. സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നവളാണ് ഞാൻ. ഇവിടെയുള്ളവരുടെ ആട്ടും തുപ്പും പരിഹാസവും സഹിച്ചു കിടക്കേണ്ട ഗതികേട് ഒന്നും ഇതുവരെ എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നെ അങ്ങനെ വളർത്തിയിട്ടുമില്ല.”
പറഞ്ഞു തീർന്നതും നന്ദിനി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ കനത്തിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം തറവാടാകെ മുഴങ്ങി കേട്ടു.
മാധവൻ ആകെ തരിച്ചിരുന്നു പോയി. ആകാശത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഇടിമിന്നൽ തലയിൽ വീണ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൻ അപ്പോൾ. തലയിൽ കൈവച്ച് അവൻ ആലോചിച്ചു. എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്?
മാധവന്റെയും നന്ദിനിയുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു വർഷവും രണ്ട് മാസവും തികയുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു പ്രമുഖ ഐടി കമ്പനിയിൽ സീനിയർ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ആർക്കിടെക്ട് ആണ് നന്ദിനി. മാധവൻ ഫ്രീലാൻസ് ആർക്കിടെക്ചർ ഡിസൈനറും. പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നു. ജാതിയും മതവും ഒന്നും നോക്കാതെ, പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നവർ. ഇതുവരെ അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു പിണക്കം പോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നു. വളരെ സമാധാനപരമായി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന കുടുംബജീവിതമായിരുന്നു അവരുടേത്.
എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി കഥ മാറി. അരുണിന്റെ പെങ്ങൾ മാളവിക ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും പിണങ്ങി സ്വന്തം വീട്ടിൽ വന്നു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെയാണ് ആ വീട്ടിലെ സമാധാനം പൂർണ്ണമായും നശിച്ചത്.
### അധ്യായം 2: അസൂയയുടെ വിത്തുകൾ
മാളവികയുടെ ഭർത്താവ് വിവേകിന് ജർമ്മനിയിൽ ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റിൽ ജോലി കിട്ടി പോയതായിരുന്നു. വിസയുടെ കാര്യങ്ങൾ ശരിയാവാൻ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ എടുക്കും. അതുവരെ വിവേകിന്റെ തറവാട്ടിൽ നിൽക്കാനായിരുന്നു മാളവികയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെയുള്ള അമ്മായിയമ്മയോടും നാത്തൂന്മാരോടും പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകാൻ മാളവികയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. “അവിടെ എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല, ഭർത്താവ് ഇല്ലാതെ ഞാൻ ആ നരകത്തിൽ നിൽക്കില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആർത്തുവിളിച്ച് കരഞ്ഞാണ് അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു വന്നത്.
വന്ന ദിവസം മുതൽ നന്ദിനിയെ മാനസികമായി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുക എന്നത് മാളവികയുടെ ഒരു വിനോദമായി മാറി. നന്ദിനി സുന്ദരിയാണ്, ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലിയുണ്ട്, എല്ലാവരോടും വളരെ മാന്യമായി പെരുമാറുന്നവളാണ്. മാളവികയ്ക്കാകട്ടെ പഠിത്തം പകുതിക്ക് വച്ച് നിന്നുപോയതാണ്. അതിന്റെ ഒരു അപകർഷതാബോധം പണ്ടേ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെയെല്ലാം മറികടക്കാൻ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് നന്ദിനിയോടുള്ള ക്രൂരമായ പെരുമാറ്റമായിരുന്നു.
തുടക്കത്തിൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു തുടക്കം. നന്ദിനി തന്റെ വിലകൂടിയ കോട്ടൺ സാരികളും ഡ്രസ്സുകളും വാഷിംഗ് മെഷീനിൽ പ്രത്യേകം ഡിറ്റർജന്റ് ഉപയോഗിച്ചാണ് അലക്കിയിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം നന്ദിനി അലക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളുടെ കൂടെ മാളവിക തന്റെ കറപുരണ്ടതും മുഷിഞ്ഞതുമായ തുണികൾ കൊണ്ടിട്ടു. നന്ദിനി അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ മെഷീൻ ഓണാക്കി. തുണികളെല്ലാം ചായം പിടിച്ച് നശിച്ചു.
ഇതിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ മാളവിക വളരെ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു: “അയ്യോ നാത്തൂനേ, ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ എന്റെ തുണിയും കൂടെ അലക്കി തരുമെന്ന്. നമ്മൾ ഒരേ വീട്ടിലെ അംഗങ്ങളല്ലേ? ഇതിപ്പോ ഇത്ര വലിയ കാര്യമാക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത്?”
അടുത്ത തവണ നന്ദിനി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി വെച്ചപ്പോൾ, മാളവിക ദേഷ്യം തീർത്തത് വാഷിംഗ് മെഷീനോടാണ്. അതിനുള്ളിൽ എന്തോ കട്ടിപ്പദാർത്ഥം ഇട്ട് മെഷീൻ കേടാക്കി വെച്ചു. നന്ദിനി ചോദിച്ചപ്പോൾ തനിക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ കൈ മലർത്തി.
അടുക്കളയിലായിരുന്നു മാളവികയുടെ അടുത്ത പരീക്ഷണം. നന്ദിനി പാചകത്തിൽ വളരെ താല്പര്യമുള്ളവളായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞുള്ള സമയങ്ങളിൽ അവൾ സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. എന്നാൽ മാളവിക അടുക്കളയിൽ കയറി നന്ദിനി ഉണ്ടാക്കുന്ന കറികളിൽ ഒന്നുകിൽ എരിവ് വാരിയിടും, അല്ലെങ്കിൽ പുളി കൂട്ടും. എന്നിട്ട് ഭക്ഷണസമയത്ത് മാധവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് പറയും: “എന്താ നാത്തൂനേ ഇത്? ബാംഗ്ലൂരിൽ ഇതൊക്കെയാണോ തിന്നുന്നത്? ഇതിനൊരു രുചിയുമില്ലല്ലോ. എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന കറി കഴിക്കണം, അതാണ് കറി!”
ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും മാളവിക ചെയ്യുന്നത് മറ്റൊരു ക്രൂരതയായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ അടുക്കളയിൽ കയറി നന്ദിനി ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല ഭക്ഷണങ്ങളെല്ലാം വലിയ പാത്രങ്ങളിൽ എടുത്ത് മുഴുക്കെ തിന്നുക. എന്നിട്ട് ബാക്കി വരുന്നത് ആരും കാണാതെ വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ കൊണ്ടുപോയി തള്ളുക. നന്ദിനി ചോദിക്കുമ്പോൾ, “അയ്യോ അത് ചീത്തയായിപ്പോയി നാത്തൂനേ, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കളഞ്ഞതാ” എന്ന് പറയും.
ഇതിനെല്ലാം പുറമെയായിരുന്നു വസ്ത്രങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കൽ. അലമാരയിൽ കൃത്യമായി കഴുകി മടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന നന്ദിനിയുടെ ബ്രാൻഡഡ് ചുരിദാറുകളും കുർത്തകളും മാളവിക അവളറിയാതെ എടുത്ത് ധരിക്കും. എന്നിട്ട് അത് തിരികെ കഴുകി വെക്കുക പോലുമില്ല. കറപുരണ്ട്, വിയർപ്പു നാറ്റത്തോടെ വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും മൂലയിൽ കൊണ്ടിടും. നന്ദിനി ചോദിച്ചാൽ, “ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചിയുടെ ഡ്രസ്സ് എടുക്കുന്നത് പോലെയാണ് എടുത്തത്. ഇതിപ്പോ അത്ര വലിയ കുറ്റമാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ച് തർക്കിക്കും.
മാധവന്റെ അമ്മ ശാരദ വളരെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയാണ്. അവർക്ക് മകളുടെ ഈ സ്വഭാവ ദൂഷ്യങ്ങൾ അറിയാമെങ്കിലും, മകൾ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിഷമിച്ചു വന്നതല്ലേ എന്ന് കരുതി അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. ഗുണത്തിനും ദോഷത്തിനും അമ്മയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് നന്ദിനി തന്റെ സങ്കടങ്ങളും പരാതികളും മാധവനോട് തന്നെയാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്.
ഒരിക്കൽ മാധവൻ സഹികെട്ട് മാളവികയെ തനിയെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു: “മാളൂ, നീയെന്താണ് ഈ കാണിക്കുന്നത്? നന്ദിനി ഇവിടെ സമാധാനമായി ജോലി ചെയ്യുന്നവളാണ്. അവളെ നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ശല്യം ചെയ്യുന്നത്?”
അതിന് മാളവിക നൽകിയ മറുപടി വളരെ തന്ത്രപരമായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ചേട്ടാ, നീയും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചോ? ഞാൻ നന്ദിനിയെ എന്റെ സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠത്തിയെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. ആ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും സ്നേഹത്തിലുമാണ് ഞാൻ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നതും തമാശകൾ പറയുന്നതും. അവൾ ബാംഗ്ലൂരുകാരല്ലേ, അവിടുത്തെ ആൾക്കാർക്ക് ഈ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ വില അറിയില്ലായിരിക്കും. അവളും എന്നെ സ്വന്തം അനിയത്തിയെപ്പോലെ കണ്ടാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഇതിനുള്ളൂ.”
കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് അത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നി. മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ കള്ളത്തരം തിരിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ അന്ന് രാത്രി നന്ദിനിയെ കുറെ ഉപദേശിച്ചു. “നീ കുറച്ചുകൂടി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണം നന്ദിനി. അവൾ നമ്മുടെ കുട്ടിയല്ലേ. അവളോട് കുറച്ചുകൂടി സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിക്കൂടേ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അന്ന് നന്ദിനി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുറിവ് വീണിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ന് നന്ദിനി 24 മണിക്കൂർ സമയം അനുവദിച്ച് അന്ത്യശാസനം നൽകിയപ്പോൾ സംഗതിയുടെ ഗൗരവം മാധവന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. അവൾ വെറുതെ പറയുന്നവളല്ല. എന്തോ വലിയൊരു സംഭവം നടന്നിട്ടുണ്ട്. അത് നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ തന്നെ മാധവൻ തീരുമാനിച്ചു.
### അധ്യായം 3: അദൃശ്യനായ നിരീക്ഷകൻ
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മാധവൻ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പോയില്ല. പ്രധാനപ്പെട്ട സൈറ്റ് വിസിറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അതെല്ലാം അവൻ മാറ്റിവെച്ചു. വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് കാര്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
രാവിലെ എട്ടര മണിയോടെ മാളവിക ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ചേട്ടൻ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“ചേട്ടൻ ഇന്ന് ജോലിക്ക് പോയില്ലേ? സാധാരണ ഈ സമയത്ത് ഇറങ്ങുന്നതാണല്ലോ?”
മാധവൻ തല തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇല്ല മാളൂ, രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുതൽ കടുത്ത തലവേദന. കണ്ണിനൊക്കെ ഒരു പെരുപ്പ്. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ലീവ് എടുത്തു, കുറച്ചു റസ്റ്റ് എടുക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു.”
“ഉം…” മാളവിക ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നീരസം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
മാധവൻ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഹാളിലെ പത്രപാരായണത്തിന്റെ മറവിലിരുന്ന് അവൻ വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം നിരീക്ഷിച്ചു.
ഈ സമയം നന്ദിനി തന്റെ മുറിയിൽ വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു. അവൾക്ക് വീട്ടിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാനുള്ള (Work from home) ദിവസമായിരുന്നു അത്. മാസത്തിൽ രണ്ടുതവണ മാത്രമേ അവൾക്ക് കൊച്ചിയിലെ മെയിൻ ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടി വന്നിരുന്നുള്ളൂ. ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ ഒരു മുറി ഓഫീസ് റൂം പോലെ ക്രമീകരിച്ചാണ് അവൾ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്.
നന്ദിനി ലാപ്ടോപ് ചാർജിങ് സോക്കറ്റിൽ കുത്തിയിട്ട് ജോലി ചെയ്യാൻ ആരംഭിച്ചു. അവളുടെ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ ബാറ്ററിക്ക് ചെറിയൊരു തകരാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചാർജർ എപ്പോഴും കണക്ട് ചെയ്തു വെച്ചാൽ മാത്രമേ അത് ഓൺ ആയിരിക്കുകയുള്ളൂ. പവർ കട്ട് ആയാൽ ലാപ്ടോപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഓഫാകും, ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ സേവ് ആയില്ലെങ്കിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും. ഈ കാര്യം വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതായിരുന്നു.
ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറോളം നന്ദിനി വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ഇരുന്ന് ജോലി ചെയ്തു. പുറത്തുനിന്ന് മാധവൻ ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഫോണിൽ ക്ലയന്റുമായി സംസാരിക്കുന്നതും കോഡിങ് ചെയ്യുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.
ശരിക്ക് പതിനൊന്ന് മണിയായപ്പോൾ, മാളവിക വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്നത് മാധവൻ കണ്ടു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. അവിടെയാണ് വീടിന്റെ മെയിൻ എംസിബി (Miniature Circuit Breaker) ബോർഡ് ഇരിക്കുന്നത്. മാളവിക അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, എംസിബി ബോർഡ് തുറന്നു. അതിൽ നന്ദിനിയുടെ മുറിയിലേക്കുള്ള കണക്ഷന്റെ സ്വിച്ച് മാത്രം കൃത്യമായി താഴേക്ക് താഴ്ത്തിയിട്ടു!
മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി. സ്വന്തം അനിയത്തി ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം നന്ദിനിയുടെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. ലാപ്ടോപ്പ് ഓഫായതിന്റെ നിരാശയിൽ നന്ദിനി നെടുവീർപ്പിടുന്നത് മാധവൻ കേട്ടു. നന്ദിനി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് മാധവൻ വേഗം ഹാളിലേക്ക് മാറി ഇരുന്നു.
നന്ദിനി നേരെ വന്ന് എംസിബി ബോർഡ് തുറന്നു. സ്വിച്ച് താഴെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അത് വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി വെച്ചിട്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാളവിക ഹാളിലേക്ക് വന്ന് മാധവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മാധവൻ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ചു. ഇത് കണ്ട മാളവിക വീണ്ടും പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ രണ്ടാമതും ആ സ്വിച്ച് താഴേക്ക് താഴ്ത്തി!
നന്ദിനി വീണ്ടും വന്ന് അത് ഉയർത്തിയിട്ടു. ഇത് ഒരു തുടർച്ചയായ കളിയാണെന്ന് മാധവന് മനസ്സിലായി. മുൻപ് പലപ്പോഴും പ്രധാനപ്പെട്ട ഓൺലൈൻ മീറ്റിംഗുകൾ നടക്കുമ്പോൾ നന്ദിനിയുടെ ഇന്റർനെറ്റും പവറും കട്ടാവാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ നന്ദിനി ചോദിക്കുമ്പോൾ, “എനിക്ക് അറിയില്ല, ഇവിടെ വോൾട്ടേജ് ഫ്ലക്ചുവേഷൻ ഉള്ളതുകൊണ്ടാവും” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാളവിക ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയായിരുന്നു പതിവ്. നന്ദിനി പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി ക്ഷമിക്കുകയായിരുന്നു.
നന്ദിനിയെക്കാൾ ഭംഗിയും വലിയ ജോലിയും ഉയർന്ന വരുമാനവും ഉള്ളതിലുള്ള കടുത്ത അസൂയയും കുശുമ്പും മാത്രമാണ് മാളവികയെക്കൊണ്ട് ഇത് ചെയ്യിക്കുന്നതെന്ന് മാധവന് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ബോധ്യപ്പെട്ടു. സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ ഈ നീചമായ പ്രവർത്തി കണ്ട് അവന്റെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. കൂടുതൽ തെളിവുകൾക്കായി അവൻ കാത്തിരുന്നു.
### അധ്യായം 4: ക്രൂരതയുടെ തുടർച്ച
ഉച്ച സമയമായി. ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം നന്ദിനിക്ക് കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വരാൻ പറ്റിയില്ല. അവൾ ഡൈനിങ് ടേബിളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ സമയം രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അമ്മ ശാരദ അപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. അവർ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയതായിരുന്നു. ഈ സമയം നോക്കി മാളവിക ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വെച്ചിരുന്ന നന്ദിനിയുടെ കറിപ്പാത്രം തുറന്നു. മാധവൻ അടുക്കളയുടെ വാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു.
മാളവിക കയ്യിലിരുന്ന ഉപ്പുപാത്രത്തിൽ നിന്നും മൂന്ന് വലിയ സ്പൂൺ ഉപ്പ് എടുത്ത് നന്ദിനിക്കായി വെച്ചിരുന്ന മീൻകറിയിൽ ഇട്ട് നന്നായി ഇളക്കി ചേർത്തു! അവളുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ കണ്ട ആസുരമായ ചിരി മാധവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.
നന്ദിനി വന്ന് കറി കൂട്ടി ഒരു വായ് ചോറെടുത്തു കഴിച്ചു. ഉപ്പിന്റെ ആധിക്യം കാരണം അവൾ അത് തുപ്പി കളയാൻ ആഞ്ഞു, എങ്കിലും കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇറക്കി. അവൾ കറിപ്പാത്രം നോക്കി. അതിൽ ഉപ്പിന്റെ തരികൾ അലിഞ്ഞു തീരാതെ കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ ദിവസമാണ് ഈ വീട്ടിൽ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാകാം, നന്ദിനി അതിനെച്ചൊല്ലി വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ പോയില്ല. അവൾ വെറും ചോറും അച്ചാറും കൂട്ടി കഴിച്ച് എഴുന്നേറ്റു പോയി. മാധവന് കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ ഭാര്യ എത്രത്തോളം മാനസിക പീഡനം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ വൈകിയാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.
അന്ന് രാത്രിയായി. പിറ്റേന്ന് നന്ദിനിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ട ദിവസമാണ്. അതിനായി അവൾ തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ ചുരിദാർ വസ്ത്രം അയൺ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആ വസ്ത്രത്തിന് നന്ദിനിയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഒന്നാം വിവാഹ വാർഷികത്തിന് മാധവൻ തന്റെ ആദ്യത്തെ വലിയ പ്രോജക്റ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പണം കൊണ്ട് അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചതായിരുന്നു അത്. അയ്യായിരത്തോളം രൂപ വിലവരുന്ന, അവൾ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന വസ്ത്രം.
അവൾ വസ്ത്രം പകുതി അയൺ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്നും ഒരു അർജന്റ് കോൾ വന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ റേഞ്ച് കുറവായതിനാൽ അവൾ അയൺ ബോക്സിന്റെ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് സംസാരിക്കാനായി വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു.
ഈ സമയം മാളവിക നന്ദിനിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പൂച്ചയെപ്പോലെ ഒളിച്ചു കയറി. മാധവൻ ഹാളിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അവളെ പിന്തുടർന്നു.
മാളവിക മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അയൺ ബോക്സിന്റെ സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അതിന്റെ ഹീറ്റ് റെഗുലേറ്റർ മാക്സിമം (Maximum) ലേക്ക് തിരിച്ചു വെച്ചു. ചൂടായ അയൺ ബോക്സ് എടുത്ത് നന്ദിനിയുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ചുരിദാറിന്റെ കൃത്യം നടുവിലേക്ക് അമർത്തി വെച്ചു!
ഏതാനും സെക്കന്റുകൾക്കകം കോട്ടൺ തുണി കരിഞ്ഞു പുകയാൻ തുടങ്ങി. കരിഞ്ഞ മണം വീടാകെ പടർന്നു.
### അധ്യായം 5: നീതിയുടെ നിമിഷം
മുറ്റത്തുനിന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന നന്ദിനിയുടെ മൂക്കിലേക്ക് തുണി കരിയുന്ന മണം അടിച്ചുകയറി. അവൾ ഞെട്ടലോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് മുറിയിലേക്ക് ഓടിവന്നു.
മുറിയിൽ എത്തിയ നന്ദിനി കണ്ടത് കരിഞ്ഞു പുകയുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വസ്ത്രമാണ്. അതിന്റെ മധ്യത്തിൽ വലിയൊരു ഓട്ട വീണിരിക്കുന്നു. പുക വായുവിൽ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി. അവൾക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാളവികയുടെ ഈ ക്രൂരത അവളുടെ എല്ലാ ക്ഷമയും നശിപ്പിച്ചു. ഈ ചതി ചെയ്തത് ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്ത, തന്റെ സ്നേഹത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച മാളവികയ്ക്ക് ഇന്ന് രണ്ട് പൊട്ടിക്കണം എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് നന്ദിനി അവളുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കൈകൾ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച്, ദേഷ്യം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് അവൾ മാളവികയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി.
എന്നാൽ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച നന്ദിനിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൾ അവിടെത്തന്നെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി.
മുറിക്കുള്ളിൽ മാധവൻ മാളവികയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ മുഖം വന്യമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മാധവന്റെ കൈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നത്.
“പഠിർ…!”
കനത്ത ഒരു അടി മാളവികയുടെ ഇടത് കവിളിൽ പതിച്ചു. അവൾ തെറിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.
“ചേട്ടാ…” മാളവിക അവിശ്വസനീയതയോടെ കവിളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.
എന്നാൽ മാധവൻ നിർത്തിയില്ല. അവൻ അവളെ മുടിക്ക് പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് വലത് കവിളിലും ശക്തമായി അടിച്ചു.
“പഠിർ…!”
“രാവിലെ മുതൽ ഞാൻ എന്റെ ഈ രണ്ടു കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുന്നുണ്ടെടി നീ നന്ദിനിയുടെ പിന്നാലെ നടന്ന് അവളെ ദ്രോഹിക്കുന്നത്!” മാധവൻ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു. “നിനക്ക് അവളോട് കടുത്ത അസൂയയും കുശുമ്പുമാണ്. അതുകൊണ്ടല്ലേ നീ അവളുടെ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കണക്ഷൻ കട്ട് ചെയ്തത്? അവളുടെ കറിയിൽ ഉപ്പ് വാരിയിട്ടത്? ഇപ്പോൾ അവളുടെ ജീവനായ വസ്ത്രം നീ കരിച്ചു കളഞ്ഞു!”
മാളവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ചേട്ടാ… ഞാൻ അറിയാതെ…”
“മിണ്ടിപ്പോകരുത്!” മാധവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. “നിന്റെ ഈ കള്ളക്കണ്ണീര് കണ്ട് ഞാൻ ഇനി ഏമാനാവില്ല. ഈ അടി ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്കേ നിനക്ക് തരാൻ ഓങ്ങി വെച്ചതാ. എന്റെ ഭാര്യ ഈ വീട്ടിൽ അനുഭവിക്കുന്ന നരകം ഞാൻ ഇന്നാണ് നേരിട്ട് കണ്ടത്. ഇനി മേലിൽ എന്റെ ഭാര്യയെ നീ ശല്യം ചെയ്യരുത്.”
അവൻ മാളവികയുടെ ബാഗ് എടുത്ത് തറയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
“നാളെ വെളുപ്പിന് തന്നെ നിന്റെ തുണികളൊക്കെ പെറുക്കി എടുത്ത് നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോണം. അവിടെ നിന്റെ അമ്മായിയമ്മ നിന്നെ ഭരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നിനക്ക് നല്ലത്. കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് ഇനി സ്ഥാനമില്ല. ഇത് എന്റെ വീടാണ്, എന്റെ ഭാര്യയുടെ വീടാണ്. നിനക്ക് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു തന്നപ്പോൾ തരാനുള്ള സ്വത്തുക്കളും പണവും എല്ലാം തന്നല്ലേ വിട്ടത്? അതുകൊണ്ട് നാളെ രാവിലെ തന്നെ മിണ്ടാതെ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോണം. ഇല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത അടി ഇതിലും കനത്തതായിരിക്കും.”
മാധവൻ അല്പം ശാന്തനായി, എന്നാൽ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ തുടർന്നു: “പിന്നെ… നിന്റെ മനസ്സിലെ ഈ പകയും വെറിയും മാറ്റി വെച്ചിട്ട്, മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചിട്ട്, വല്ലപ്പോഴും അതിഥിയായി വരാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ മാത്രം ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി. അല്ലാതെ എന്റെ കുടുംബം തകർക്കാൻ വന്നാൽ ഞാൻ ചേട്ടനാണെന്ന് നോക്കില്ല.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് മാധവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ അവൻ കണ്ടത് വാതിൽക്കൽ കണ്ണീരോടെ, എന്നാൽ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും പുഞ്ചിരിയോടെയും നിൽക്കുന്ന നന്ദിനിയെയാണ്.
മാധവന്റെ ദേഷ്യം എല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ നന്ദിനിയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു.
അവൻ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ നന്ദിനിയുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു: “അവൾക്ക് ഈ രണ്ട് അടിയുടെ കുറവുണ്ടായിരുന്നു നന്ദിനി. ഞാൻ അത് പലിശ സഹിതം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. എന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കാൻ നീ തന്ന ആ 24 മണിക്കൂർ സമയം സഹായിച്ചു. ഇനി നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ ആരും ശല്യം ചെയ്യില്ല കേട്ടോ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യേ…”
നന്ദിനി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി അവനോട് ചേർന്നുനിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ആ നിമിഷം പെയ്തൊഴിഞ്ഞുപോയി.
ഈ സമയം മുറിക്കുള്ളിൽ മാളവിക ആകെ നാണംകെട്ട്, തന്റെ ചതികളെല്ലാം വെളിച്ചത്തായതിന്റെ അപമാനത്തിൽ, ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയാതെ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ തന്നെ, സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, മാളവിക ആ തറവാട്ടു വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങി പോയി. പിന്നീട് ആ വീട്ടിലേക്ക് സമാധാനത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പുതിയൊരു പുലരി പിറക്കുകയായിരുന്നു.