## **മുറിവേറ്റവളുടെ വിമോചനം**

“സമയം വൈകി ഗായത്രീ… ഇനി ഇവിടെ താളം ചവിട്ടി നിൽക്കാതെ മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ നോക്ക്. വീട്ടുജോലിക്കാർ ബാക്കിയെല്ലാം നോക്കിക്കൊള്ളും. ആകാശ് വന്നിട്ട് കുറച്ചു നേരമായി,” പത്മമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ശകാരത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം അവജ്ഞ പ്രകടമായിരുന്നു.

അനുസരണയോടെ തലയാട്ടി പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങിയ ഗായത്രി എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പക്ഷേ, അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ അവസരം നൽകുന്നതിന് മുൻപേ പത്മമ്മ വീണ്ടും തുടങ്ങി:

“കുട്ടി എന്റെ കൂടെ കിടന്നോളും. നീയിവിടെ സമയം കളയാതെ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്. അഞ്ചാറ് വർഷമായിട്ടും സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് പാട്ടിലാക്കാൻ നിനക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണ് ഈ തറവാടിന് തന്നെ ഒരു അത്ഭുതമാണ്!”

ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. പക്ഷേ ഗായത്രി പ്രതികരിച്ചില്ല. അവൾ പതുക്കെ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഇന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് ഒരുങ്ങിക്കെട്ടി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ആകാശ് തന്നെ ഒന്നു നോക്കിയത് അവൾ ഓർത്തു. അത് സ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റി അവൾ മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇന്ന് അവൾ ഒരു തീരുമാനം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ ആകാശ് ഫോണിൽ മുഴുകി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഗായത്രി വന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും അയാൾ പ്രതികരിച്ചില്ല. അവൾ വേഗത്തിൽ വസ്ത്രം മാറി വന്ന് ബെഡിൽ കിടന്നു. ഉടൻ തന്നെ ആകാശ് ലൈറ്റ് അണച്ചു. ഇരുട്ടിൽ അയാളുടെ കൈകൾ തന്നെ തേടി വരുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഗായത്രി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് സർവ്വ ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു:

**”എനിക്ക് വിവാഹമോചനം വേണം…”**

മുറിയിലെ നിശബ്ദത കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ വാക്കുകൾ വീണു. ലൈറ്റ് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ആകാശ് അവിശ്വസനീയതയോടെ അവളെ നോക്കി.

“എന്താ നീ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് വ്യക്തമായില്ല,” ആകാശ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

“എനിക്ക് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം വേണം. ഈ വീട് വിട്ടു പോകണം,” യാതൊരു വിറയലുമില്ലാതെ ഗായത്രി ആവർത്തിച്ചു.

“എന്താ കാരണം? ഞാൻ നിനക്ക് പോരാ എന്നാണോ, അതോ വേറെ ആരെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടോ?” ഒരു പോലീസ് ഓഫീസറുടെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു.

“അത് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും കരുതാം. ഈ ബന്ധം എനിക്ക് ഇനി വേണ്ട,” കിതപ്പോടെയാണെങ്കിലും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

ആകാശ് ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി താഴേക്ക് പോയി. പിന്നാലെ ഗായത്രിയും തന്റെ ബാഗുമായി താഴേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മറത്ത് പത്മമ്മയും ആകാശിന്റെ അച്ഛനും പകച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് ഡിവോഴ്സ് വേണോ ഗായത്രീ?” പത്മമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചു.

“വേണം. നിങ്ങളല്ലേ എന്നെ നിങ്ങളുടെ മകനായി കണ്ടെത്തിയത്? ദാരിദ്ര്യം കാരണം എന്റെ വീട്ടുകാർ നിങ്ങളുടെ പണത്തിന് മുന്നിൽ എന്നെ വിട്ടുതന്നു. പക്ഷേ ഈ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടയിൽ മകന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് എനിക്ക് എന്ത് പരിഗണനയാണ് കിട്ടിയത്?”

പത്മമ്മ വീണ്ടും അവൾക്ക് നേരെ തട്ടിക്കയറി. “മാധവിനെ നീ നിന്റെ ഭർത്താവായി കണ്ടിട്ടേയില്ലേ?”

ഗായത്രി മറുപടിയായി ആകാശിന്റെ അച്ഛനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഈ ചോദ്യം നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മകനോട് ചോദിക്കൂ. ഞാൻ പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിന് പിതൃത്വം നൽകിയ ഒരാൾ എന്നതിനപ്പുറം അയാൾ എനിക്ക് ആരായിരുന്നു?”

ആകാശ് അവിടെ കൈ കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. “നിന്നെ ഭാര്യയായി അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു തന്നെയല്ലേ നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” അവൻ പരിഹസിച്ചു.

“സമ്മതിക്കുന്നു. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. പക്ഷേ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിന് പകരം എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ച് പക വീട്ടുകയായിരുന്നു നിങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഈ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ജീവിതം മതിയായി,” ഗായത്രി പറഞ്ഞു.

“നീ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിന്റെ മകനെ കാണാൻ നിനക്ക് അവകാശമുണ്ടാകില്ല,” പത്മമ്മ അവസാന അടവ് പുറത്തെടുത്തു.

ഗായത്രി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വേദനയും പരിഹാസവും കലർന്നിരുന്നു. “ആ കുഞ്ഞിനെ എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾ എനിക്ക് വിട്ടുതന്നിട്ടുണ്ടോ? ഞാൻ അവനെ എടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം നിങ്ങൾ അവനെ പിടിച്ചുവാങ്ങുമായിരുന്നില്ലേ? അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളിൽ പോലും എനിക്ക് സ്ഥാനമില്ലാതാക്കിയത് നിങ്ങളാണ്. അവനെ നിങ്ങൾ തന്നെ വളർത്തിക്കോളൂ. താലിക്കെട്ടിയവന്റെ ദേഷ്യം സഹിച്ച് ഇനിയും എനിക്ക് കഴിയാൻ വയ്യ.”

പത്മമ്മ അവളുടെ ബാഗിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “പുറത്തിറങ്ങിയാൽ ജീവിക്കാൻ നിന്റെ കയ്യിൽ പണമുണ്ടോ? വെറുതെ ഓരോന്ന് കാണിക്കാതെ മുറിയിൽ പോടീ!”

ഗായത്രി അവരുടെ കൈകൾ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് തട്ടിമാറ്റി. “ഉണ്ട് പത്മമ്മേ… ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളുടെ മകൻ എന്നെ ഒരു ഭാര്യയായി കണ്ടില്ലെങ്കിലും തന്റെ വികാരങ്ങൾ തീർക്കാൻ എന്റെ ശരീരത്തെ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ഓരോ തവണ വരുമ്പോഴും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അയാൾ പണം എറിഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ആ പണമെങ്കിലും ഞാൻ അതൊക്കെ കരുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറച്ചു കാലം എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ അതു മതി. ആ പണം തീർന്നാൽ പിന്നെ അയാൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഈ തൊഴിൽ തന്നെ ഞാൻ ഉപജീവനമാക്കും!”

മുറ്റത്തു കൂടിയിരുന്നവരെല്ലാം ശില കണക്കെ നിന്നുപോയി. ഗായത്രി ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് നടന്നു. അഞ്ചു വർഷത്തെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രയായവളെപ്പോലെ അവൾ ദീർഘമായി ശ്വസിച്ചു. തന്നെ ചവിട്ടിമെതിച്ചവർക്ക് കാലം കാത്തുവെച്ചിട്ടുള്ള ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ അവൾ തന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു.

**ശുഭം**