മുറ്റത്തേക്ക് കാലുകുത്തിയത്.

**കനലെരിയും കണ്ണുകൾ**
കടൽക്കാറ്റിൽ ഉപ്പുരസവും പഴയ ഓടുമേഞ്ഞ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ മരത്തൂണിന്റെ മണവും കലർന്നുനിന്ന ആ വൈകുന്നേരത്താണ് മാധവൻ വീണ്ടും ആ മുറ്റത്തേക്ക് കാലുകുത്തിയത്. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പടിയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞിരുന്ന ദേഷ്യവും പരിഭവവും ഒക്കെ ഇപ്പോഴും തണുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പൂമുഖത്ത് ചാരുകസേരയിൽ പത്രവും പിടിച്ചിരുന്ന മാധവന്റെ അമ്മാവൻ കേശവമേനോൻ കണ്ണടയ്ക്കുമുകളിലൂടെ അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് മൂളുകമാത്രം ചെയ്തു. വലിയ യാത്രകളോ വൻ മാറ്റങ്ങളോ ഒന്നും തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുത്താൻ ആ കടൽത്തീര ഗ്രാമത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അകത്തുനിന്ന് ചായക്കപ്പിന്റെ കിലുക്കവും, അതോടൊപ്പം ഒഴുകിയെത്തിയ ഏലയ്ക്കയുടെ മണവും മാധവനിൽ പഴയ ഓർമ്മകളെ ഉണർത്തി.

അടുക്കളപ്പടി കടന്ന് ചായപ്പാത്രവുമായി പുറത്തേക്ക് വന്നത് മാലതിയായിരുന്നു. കടും നീല നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ സാരിയുടെ തുമ്പ് ഇടുപ്പിൽ കുത്തിവെച്ച്, മുടി തിരക്കിട്ട് കെട്ടിവെച്ച അവളുടെ മുഖത്ത് മാധവനെ കണ്ടപ്പോൾ ചെറിയൊരു നടുക്കവും പിന്നാലെ വലിയൊരു ശാന്തതയും പടർന്നു.

പരസ്പരം വാക്കുകളൊന്നും കൈമാറിയില്ലെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ മാധവൻ വായിച്ചെടുത്തത് താൻ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ അത്രയും നാളുകളിലെ അവളുടെ കാത്തിരിപ്പും നിശബ്ദമായ പരാതികളുമായിരുന്നു. അനാവശ്യമായ നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ, ഇരുവരും തങ്ങളുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന വികാരങ്ങളെ ആ ഒരൊറ്റ സായാഹ്നത്തിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് അലിയിച്ചു കളയുകയായിരുന്നു.

പഴയൊരു വിവാഹബന്ധത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും അത് തന്ന മുറിവുകളും ഉള്ളിലൊതുക്കിയാണ് മാധവൻ നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നത്. ആദ്യ ഭാര്യയായ പ്രഭയുമായുള്ള വേർപിരിയൽ അയാളുടെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിയിരുന്നു. പ്രഭയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഒപ്പമെത്താൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ട മാധവന്, സ്നേഹം എന്നത് ഒരു കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ മാത്രമാണെന്ന തോന്നലാണ് ബാക്കിയായത്.

എന്നാൽ മാധവൻ നാട്ടിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന ഈ വർഷങ്ങളിൽ, കേശവമേനോന്റെ തളർന്നുപോയ ശരീരത്തെയും ആ കുടുംബത്തെയും താങ്ങിനിർത്തിയത് മാലതിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് മാധവനോടുള്ള സ്നേഹം ഒരിക്കലും ഉറക്കെപ്പറയുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അയാൾക്കുവേണ്ടി കരുതിവെക്കുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളത്തിലും, അയാൾ എത്തുമ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതിലെ ജാഗ്രതയിലും ഒക്കെയായിരുന്നു അത് ഒളിഞ്ഞിരുന്നത്.

തനിക്ക് ഒരിക്കലും തിരികെ നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതിയ മാധവന്റെ അടഞ്ഞുപോയ മനസ്സിലേക്ക് മാലതി വളരെ പതുക്കെയാണ് നടന്നുകയറിയത്. അവരുടെ ഇടയിൽ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ, ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ഉപമകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ അടുപ്പമായിരുന്നു വളർന്നു വന്നത്.

മഴ കനത്തു പെയ്ത ഒരു രാത്രിയിലാണ് അവരുടെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങൾ ആദ്യമായി ആഴത്തിൽ പ്രകടമായത്. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ താളത്തിൽ അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, നനഞ്ഞ മുടിയുമായി മുറിയിലെത്തിയ മാലതിയെ മാധവൻ തടഞ്ഞുനിർത്തി. മുൻപത്തെപ്പോലെ അകന്നുനിൽക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ മൃദുലമായ സ്പർശനത്തിൽ മാധവന്റെ വിരലുകൾ തങ്ങിനിന്നു. മാലതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു വിറയലുണ്ടായെങ്കിലും അവൾ മാധവനിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ചില്ല. അവളുടെ തോളിൽ കിടന്ന ഈറൻ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ മാറ്റിവെച്ച്, തണുത്ത കഴുത്തിൽ മാധവൻ തൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തുമ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിപിടിച്ച സ്നേഹവും ആശങ്കകളും ഒക്കെ ആ ഒറ്റ സ്പർശത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതായി മാലതിക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ,

അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവരുടെ ശരീരങ്ങളുടെ ചൂട് പരസ്പരം പകർന്നു നൽകപ്പെട്ടു. അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കറങ്ങിയ മാധവന്റെ കൈകൾ കൂടുതൽ ഉറപ്പുള്ളതായി മാറി. അവൾ തൻ്റെ കൈകൾ മാധവന്റെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി,

അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമായും നിലച്ച ആ രാത്രിയിൽ, രണ്ടു ശരീരങ്ങളും മനസ്സുകളും ഒരേ താളത്തിൽ ചലിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയം എന്നാൽ കേവലം മനോഹരമായ വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള തികഞ്ഞ ആത്മസമർപ്പണമാണെന്ന് ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ മുറിയിൽ പടർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മാലതിയുടെ മുഖത്ത് അപൂർവ്വമായൊരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ അവളുടെ കൈകൾ സ്വന്തം കൈക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് കിടന്നു. മുൻപത്തെപ്പോലെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമോ, കഴിഞ്ഞകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖമോ അയാളെ അലട്ടിയില്ല. മാലതിയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയും,

അവൾ അയാളുടെ മാറിലേക്ക് വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരച്ച അജ്ഞാതമായ ചിത്രങ്ങളും അവരുടെ പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. മാധവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മവെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ നാടകീയമായ യാതൊരു അഭിനയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുരുഷന് താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന സ്ത്രീയോടുള്ള തികച്ചും സ്വാഭാവികവും ആത്മാർത്ഥവുമായ ആഗ്രഹവും ഉത്തരവാദിത്തവും മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. മാലതി അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം മാധവന് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിനുള്ള വെളിച്ചമായി മാറി.

എന്നാൽ, ആ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പഴയകാലം കടന്നുവന്നു. മാധവന്റെ ആദ്യ ഭാര്യ പ്രഭ തിരികെ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത അമ്മാവനാണ് കുടുംബത്തിൽ അറിയിച്ചത്. പ്രഭയ്ക്ക് തൻ്റെ തെറ്റുകൾ മനസ്സിലായെന്നും, വീണ്ടും മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും കേട്ടപ്പോൾ മാലതിയുടെ ഉള്ളിലൊരു ഭയം പടർന്നു. പക്ഷേ, അവൾ മാധവനോട് പരാതികളോ അവകാശവാദങ്ങളോ ഉന്നയിച്ചില്ല. താൻ എന്നും ഈ വീട്ടിൽ ഒരു തണലായി മാത്രമാണ് നിന്നതെന്നും,

മാധവന്റെ സന്തോഷമാണ് പ്രധാനം എന്നുമുള്ള ചിന്തയോടെ അവൾ തൻ്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒതുക്കിവെച്ചു. പക്ഷേ മാധവൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായും അവസാനിച്ച ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ അയാൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ മാലതി തന്നിൽ നിന്ന് അകലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അയാളെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.

തീരദേശത്തെ പഴയ വായനശാലയുടെ വശത്തുള്ള തെങ്ങിൻതോപ്പിലൂടെ അവർ ഒരുമിച്ച് നടന്ന ഒരു സന്ധ്യയിൽ, മാധവൻ മാലതിയുടെ വഴി തടഞ്ഞുനിർത്തി. അവൾ ഒഴികഴിവുകൾ പറഞ്ഞ് മാറിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, മാധവൻ അവളുടെ രണ്ടു കൈകളും ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വിചാരിക്കുന്നത്? ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ മാത്രം ലളിതമാണോ നിനക്ക് നമ്മുടെ ബന്ധം?” എന്ന് അയാൾ ശാന്തമായിട്ടാണെങ്കിലും ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. മാലതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളമ്പി. ”

എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു തടസ്സമാകേണ്ട,” എന്ന് അവൾ പിറുപിറുത്തപ്പോൾ, മാധവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ച് അടുപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖം തൻ്റെ ഉള്ളംകൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, നിറകണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ പറഞ്ഞു, “എന്റെ ഇന്നത്തെ ജീവിതവും നാളെയുടെ ആഗ്രഹവും നീ മാത്രമാണ്. പഴയതൊന്നും ഇനി എന്നെ തേടിവരില്ല.” ആ വാക്കുകളിൽ നാടകീയതയല്ല, മറിച്ച് ഉറച്ചൊരു തീരുമാനമാണുണ്ടായിരുന്നത്.

മാധവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ വീണ്ടും തൻ്റെ പ്രണയം അടയാളപ്പെടുത്തി. കടൽക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം ഒന്നായി മാറി.
പ്രഭയുടെ വരവ് ആ കുടുംബത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. മാധവന്റെ തീരുമാനം വ്യക്തമായിരുന്നു; അയാൾ തൻ്റെ ഭൂതകാലത്തെയല്ല, മറിച്ച് തന്നെയും തന്റെ മനസ്സിലെ മുറിവുകളെയും സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച മാലതിയെയാണ് ജീവിതപങ്കാളിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പ്രഭ സ്വന്തം വഴി നോക്കി മടങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ,

ആ ഗ്രാമീണ വീട് വീണ്ടും ശാന്തമായി. മാധവനും മാലതിയും തങ്ങളുടെ ദിനചര്യകളിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ പ്രണയം വലിയ ബഹളങ്ങളില്ലാതെ, ഒരു നദിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഒഴുക്കുപോലെ മുന്നോട്ടുപോയി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും, രാത്രിയിൽ ഒരേ പുതപ്പിനടിയിൽ കിടന്ന് പരസ്പരം വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴും അവർ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് യാതൊരു കൃത്രിമത്വവുമില്ലാത്ത, തികച്ചും യഥാർത്ഥമായ സ്നേഹമായിരുന്നു.

കാലം അതിന്റെ വഴിക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങിയപ്പോൾ, പഴയ മുറിവുകളൊക്കെയും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. മാധവന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം മാറി അതിൽ ശാന്തത നിറഞ്ഞു. മാലതിയുടെ സാന്നിധ്യം അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബലമായി മാറി. വലിയ ആഡംബരങ്ങളോ വാക്കുകളോ ഇല്ലാതെ തന്നെ രണ്ടുപേർക്ക് എങ്ങനെ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാം എന്നതിന് ഉദാഹരണമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കടൽത്തീരത്തു കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, കാറ്റ് മാലതിയുടെ മുടിയിഴകളെ മാധവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പടർത്തുമായിരുന്നു. അയാൾ അത് പതുക്കെ ഒതുക്കിവെച്ച് അവളുടെ തോളിൽ കൈയിട്ട് നടന്നു. ആ യാത്രയിൽ വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളോ അനാവശ്യമായ പ്രതീക്ഷകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം ഒപ്പമുണ്ടെന്ന ഉറപ്പുമാത്രമായിരുന്നു അവരെ നയിച്ചിരുന്നത്.