മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും

# പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴയിൽ
മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയ ഒരു സന്ധ്യാസമയത്താണ് മാധവ് തൻ്റെ പഴയ കാറുമായി ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. കാടിനോട് ചേർന്നുള്ള ആ കൊച്ചു ഗ്രാമം അവൻ്റെ തിരക്കുപിടിച്ച നഗരജീവിതത്തിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ജോലിയിലെ മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും കുറച്ചുനാൾ മാറിനിൽക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ തൻ്റെ പഴയ സുഹൃത്തിൻ്റെ ആ തറവാട്ടു വീട് വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് അവിടെ താമസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

കാറിൻ്റെ വിൻഡോ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ വീഴുന്ന തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചവും, നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മരങ്ങളുടെ മണവും അവൻ്റെ മനസ്സിന് ഒരൽപ്പം ആശ്വാസം നൽകി. തറവാടിൻ്റെ വരാന്തയിൽ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കിവെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ തികച്ചും ശാന്തമായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.

എന്നാൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അയൽപക്കത്തെ കുളക്കടവിൽ വെച്ച് അവൻ ജാനകിയെ കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷം മുതൽ ആ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന വേറൊരു ലോകം അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ജാനകി ആ ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂളിലെ ഒരു താത്കാലിക അധ്യാപികയായിരുന്നു.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ശാന്തയെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ആഴമുള്ള സങ്കടം മാധവ് ശ്രദ്ധിച്ചു. തറവാട്ടു വീടിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ചെറിയ വീട്ടിലായിരുന്നു അവളും അമ്മയും താമസിച്ചിരുന്നത്. ദിവസവും രാവിലെ അവൾ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ, മാധവ് അവൻ്റെ വരാന്തയിലെ ചാരു കസേരയിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുന്നുണ്ടാകും. ആദ്യമൊക്കെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുങ്ങിയ അവരുടെ പരിചയം, പതിയെ ചെറിയ സംസാരങ്ങളിലേക്കും പിന്നീട് ഒരു നല്ല സൗഹൃദത്തിലേക്കും വളർന്നു.

നാടൻ ഗ്രാമീണ വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ജാനകി ആ നാടിൻ്റെ കഥകളും ജനങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാധവിനോട് പറയുമായിരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും ഗ്രാമീണതയും മാധവിനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. വരാന്തയിലിരുന്ന് മഴ കാണുന്ന നേരം, അവൾ എപ്പോൾ വരുമെന്ന് അവൻ അറിയാതെ വഴിയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മഴ കനത്ത ഒരു വൈകുന്നേരം, സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് കുടയില്ലാതെ മടങ്ങുകയായിരുന്ന ജാനകിയെ മാധവ് തൻ്റെ കാറിൽ കയറ്റി. കാറിനുള്ളിലെ ചെറിയ വെളിച്ചത്തിൽ, നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ തോളിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്ന ജാനകിയെ അവൻ നോക്കിനിന്നു. ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

“തണുക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് മാധവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഇല്ലെന്ന മട്ടിൽ അവൾ തലയാട്ടി എങ്കിലും അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവ് തൻ്റെ ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു. അവൻ്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈകളിൽ തൊട്ട ആ നിമിഷത്തിൽ, ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വാക്കുകൾക്കതീതമായ ഒരു പ്രണയത്തിൻ്റെ ഊഷ്മളത നിറഞ്ഞു.

അത് പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു വികാരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ടു ആത്മാക്കളുടെ സാമീപ്യമായിരുന്നു.
അന്നു രാത്രി തൻ്റെ മുറിയിലിരുന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മാധവിൻ്റെ മനസ്സിൽ ജാനകി മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ജാനകിയുടെ ജീവിതം അവൻ വിചാരിച്ചത്ര ലളിതമായിരുന്നില്ല. ആ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമാണിമാരുടെ അനാവശ്യമായ ഇടപെടലുകളും, അവളുടെ കുടുംബം നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും അവളെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നു.

ഗ്രാമത്തിലെ ചില അധികാരപ്രഭുക്കൾ അവളുടെ കുടുംബത്തെ തങ്ങളുടെ അധീനതയിൽ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മാധവ് മനസ്സിലാക്കി. വളരെ നാടകീയമായ വഴക്കുകളോ ബഹളങ്ങളോ ഇല്ലാതെ തന്നെ, അവർ ആ കുടുംബത്തിന് നൽകുന്ന മാനസിക സമ്മർദ്ദം എത്രത്തോളമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജാനകിയുടെ ഈ ഭയം തൻ്റെ പ്രണയത്തിന് തടസ്സമാകുമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞെങ്കിലും, അവളെ തനിച്ചാക്കി മടങ്ങാൻ അവൻ്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ടുമുട്ടലുകൾ കൂടുതൽ തീവ്രമായി. തറവാടിൻ്റെ പിന്നിലെ വലിയ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ, ആരും കാണാതെ അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്ന മണിക്കൂറുകൾ പ്രണയഭരിതമായിരുന്നു. ജാനകിയുടെ കൈകൾ തൻ്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് മാധവ് അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. “എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും, ആർക്കും നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല,” എന്ന് അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറയുമ്പോൾ ജാനകി തൻ്റെ തല അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ച്ചു.

അവൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ചൂടും ഹൃദയമിടിപ്പും കേട്ട് അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. പ്രണയം എന്നാൽ കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം നൽകുന്ന സുരക്ഷിതത്വമാണെന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ ആകുലതകൾ മാധവിൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഗ്രാമത്തിലെ ചിലർ മാധവിനെ നേരിട്ട് കണ്ട് ആ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടരുതെന്ന് സൗമ്യമായി എങ്കിലും ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. എന്നാൽ ഒരു നഗരവാസിയുടെ പക്വതയോടെയും ബുദ്ധിയോടെയും മാധവ് അതിനെയെല്ലാം നേരിട്ടു. അനാവശ്യമായ കൈയേറ്റങ്ങൾക്കോ അക്രമങ്ങൾക്കോ മുതിരാതെ, നിയമപരമായും തൻ്റെ സ്വാധീനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചും ജാനകിയുടെ കുടുംബത്തിനെതിരെയുള്ള നീക്കങ്ങളെ അവൻ പ്രതിരോധിച്ചു. അവൻ്റെ ഈ ശാന്തമായ ഉറച്ച നിലപാട് എതിരാളികളെ അല്പം പിന്നാക്കം വലിയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

മാധവ് തങ്ങൾക്ക് തണലായി നിൽക്കുന്നത് ജാനകിയുടെ അമ്മയ്ക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറി. മകളുടെ കണ്ണുകളിലെ മാറ്റവും സമാധാനവും ആ അമ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ അമ്പലത്തിലെ സന്ധ്യാദീപത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ച് ഒരു ദിവസം മാധവ് ജാനകിയോട് തൻ്റെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം വെളിപ്പെടുത്തി. “എനിക്ക് നിന്നെ എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടണം,

ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് അകലേക്ക് ഒരിടത്തേക്ക് അല്ല, മറിച്ച് നിൻ്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ലോകത്തേക്ക്.” ജാനകിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവൾ അവൻ്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിമുറുക്കി. മാധവ് മെല്ലെ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊടുത്ത്, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. ആ പ്രണയം കേവലം ഒരു ആകർഷണമല്ലെന്നും, തങ്ങളുടെ ബാക്കി ജീവിതത്തിൻ്റെ അടിത്തറയാണെന്നും അവർക്ക് വ്യക്തമായി.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യങ്ങൾ അതിവേഗം മാറിമറിഞ്ഞു. മാധവ് തൻ്റെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് തിരികെ പോകേണ്ട സമയം അടുത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ജാനകിയെ അവിടെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ തൻ്റെ വീട്ടുകാരെ കാര്യങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ചു. ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പെൺകുട്ടിയാണെങ്കിലും, മാധവിൻ്റെ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ അവൻ്റെ കുടുംബവും തയാറായി. കാര്യങ്ങൾ ശാന്തമായി പരിഹരിക്കപ്പെട്ടതോടെ,

ഗ്രാമത്തിലെ എതിർപ്പുകൾക്കും സ്വയം പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. ആ നാടിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ തന്നെ ലളിതമായ രീതിയിൽ അവരുടെ വിവാഹം നടത്താൻ ഇരു കുടുംബങ്ങളും തീരുമാനിച്ചു.
കല്യാണ ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച്, വളരെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ മാധവ് ജാനകിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. അപ്പോഴും പുറത്ത് നേരിയ തോതിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജാനകിയുടെ മുഖത്ത് മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ഭയമോ വിഷാദമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം തിളങ്ങുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം ശേഷിച്ചു. താലി കെട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവ് അവളോട് ചേർന്നുനിന്ന് അവളുടെ ചെവിയിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “ഇനി ഈ മഴ നമ്മളുടേതാണ്.” ജാനകി തൻ്റെ കൈകൾ അവൻ്റെ കൈവിരലുകളിലേക്ക് കോർത്തു വെച്ചു.

വിവാഹശേഷം തറവാട്ടു വീട്ടിലെ ആദ്യ രാത്രിയിൽ, ജനലിലൂടെ അടിച്ചുവീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം തനിച്ചായി. കട്ടിലിൻ്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ജാനകിയുടെ അരികിലേക്ക് മാധവ് നടന്നെത്തി. അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചേർത്ത് അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. ജാനകി അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളെ മെല്ലെ മാറ്റി, അവളുടെ കഴുത്തിലും ചുണ്ടുകളിലും പ്രണയത്തിൻ്റെ ആഴമുള്ള മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ചു. അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നാകുന്ന ആ ശാന്തമായ രാത്രിയിൽ, കഴിഞ്ഞുപോയ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും അവർ മറന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് അവർ കണ്ണുതുറന്നു. കാടിൻ്റെ വശങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ കരയിലൂടെ അവർ കൈകോർത്തു നടന്നു. തങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ലോകം ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ മനസ്സ് ഇനി ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെയായിരിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. മാധവിൻ്റെ തോളിൽ ചാരി നടക്കുമ്പോൾ ജാനകിക്ക് തൻ്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായതുപോലെ തോന്നി. യാതൊരുവിധ കൃത്രിമത്വവുമില്ലാത്ത, സ്വാഭാവികമായ ആ പ്രണയം അവരുടെ ജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു അർത്ഥം നൽകി.

മഴ പെയ്തു തോർന്ന ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, മാധവ് ജാനകിയെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി മാറി. കഴിഞ്ഞുപോയ ഭയവും സംഘർഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ നാളുകൾക്ക് വിരാമമിട്ട്, സമാധാനവും സ്‌നേഹവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചു ചുവട് വെച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന അവസാനത്തെ മഴത്തുള്ളികളും, അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി നിന്നു.