by അമ്മേ, ഞാൻ കല്യാണത്തിന് ഉടുക്കാൻ വേണ്ടി അലമാരയിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ പട്ടുസാരി എവിടെ? അത് കാണാനില്ലല്ലോ!”
ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന് മുന്നിൽ നിന്ന് ഗൗരി പരിഭ്രാന്തയോടെ ചോദിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വേണ്ടി ആ സാരി എടുത്തു വെച്ചിരുന്നതാണ്. അവൾ അടുക്കളയിലായിരുന്ന അമ്മ സുമതിയെ തിരഞ്ഞ് അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു.
സുമതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ചെറിയൊരു പതർച്ച പടർന്നു. പക്ഷേ, അവർ അത് പെട്ടെന്ന് മറച്ചുവെച്ച് ഒരു കൃത്രിമ ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
”അയ്യോ മോളെ, നീ അത് പറയുകയാണോ? നിന്റെ അനിയത്തിയുടെ സുഹൃത്തിന്റെ വിവാഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് പോകേണ്ടി വന്നപ്പോൾ അവൾ അത് എടുത്തുടുത്തു. നല്ല സാരിയാണെന്ന് കണ്ട് അവൾക്കും ഒരു ആഗ്രഹം. ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കാൻ നിന്നതാ, പക്ഷെ സമയം കിട്ടിയില്ല. അവൾ അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നോളും. അന്യരല്ലല്ലോ, നമുക്ക് എന്തിനാ ഇത്ര കണക്കൊക്കെ?”
സുമതിയുടെ ഈ ‘സ്നേഹം’ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗൗരി തരിച്ചുനിന്നുപോയി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം അണപൊട്ടിയൊഴുകി.
”എന്ത് പണിയാ അമ്മേ ഇത്? എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ എന്റെ സാധനങ്ങൾ എങ്ങനെ മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കും? എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിക്കാതെ അമ്മ അത് കൊടുത്തു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല,” ഗൗരിയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
”നീയിതെന്താ മോളെ ഇത്ര നിസാര കാര്യത്തിന് ബഹളം വെക്കുന്നത്? അനുശ്രീ നിന്റെ അനിയത്തിയുടെ സുഹൃത്തല്ലേ? അവൾക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കൊടുത്തു. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അവൾ തിരിച്ചു തരുമല്ലോ. നമ്മുടെ വീട്ടിലെ സാരിയല്ലേ എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്,” സുമതി നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
”നമ്മുടെ വീട്ടിലെ സാരിയല്ല അമ്മേ, അത് എന്റെ ശമ്പളം കൊണ്ട് ഞാൻ വാങ്ങിയതാണ്!” ഗൗരി വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. “ആദ്യത്തെ ശമ്പളത്തിന് ഞാൻ വാങ്ങിയ സാരിയാ അത്. അമ്മയ്ക്ക് ഇത് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കാൻ എന്ത് അവകാശമാണുള്ളത്?”
ഗൗരിയുടെ ചോദ്യം സുമതിയെ ചൊടിപ്പിച്ചു. അവർ ശബ്ദം കൂട്ടി ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഓ… ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. നിനക്ക് ഈ വീട്ടിലെ ആളുകളെ വിശ്വാസമില്ല. ഒരു സാരി എടുത്തു കൊടുത്തതിന് നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ ചോദ്യം ചെയ്യണമെങ്കിൽ നിന്റെ മനസ്സിലിരിപ്പ് എനിക്ക് പിടികിട്ടി. ഈ വീട്ടിൽ ഇനി എനിക്ക് ഒരു വിലയുമില്ലേ?”
ബഹളം കേട്ട് ഗൗരിയുടെ ഭർത്താവ് രാഹുൽ അകത്തേക്ക് വന്നു. “എന്താ ഇവിടെ പ്രശ്നം? എന്തിനാ എല്ലാവരും കൂടി ഇങ്ങനെ ഒച്ച വെക്കുന്നത്?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
ഗൗരി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞു. രാഹുൽ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സുമതി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവർ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. “രാഹുലേ, നിന്റെ ഭാര്യ എന്നെ ഇങ്ങനെ അധിക്ഷേപിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. അവളുടെ സാധനം ഞാൻ മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി എന്നാണല്ലോ ഇവൾ പറയുന്നത്!”
രാഹുൽ ഗൗരിയെ നോക്കി. “ഗൗരി, സുമതിച്ചേച്ചി അത് എടുത്തു കൊടുത്തതല്ലേ? അവൾക്ക് കൊടുത്തതിന് എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത്?”
”രാഹുൽ, പ്രശ്നം അനുശ്രീ കൊണ്ടുപോയതല്ല,” ഗൗരി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പ്രശ്നം എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ അമ്മ അത് എടുത്തു കൊടുത്തു എന്നതാണ്. എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വന്ന അന്ന് മുതൽ എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അമ്മയുടെ കയ്യിലാണ്. എനിക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകണമെങ്കിൽ പോലും അമ്മയോട് കെഞ്ചി ചോദിക്കണം. ഞാൻ എന്റെ സാധനങ്ങൾ പൂട്ടി വെക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. എന്റെ സാധനങ്ങളിൽ പോലും എനിക്ക് ഒരവകാശവുമില്ലേ?”
ഗൗരി ചോദിച്ചപ്പോൾ രാഹുലിന് പറയാൻ മറുപടി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സുമതിയുടെ പെരുമാറ്റം ഗൗരിക്ക് പണ്ടേ മടുത്തിരുന്നു. അവൾ അധ്വാനിച്ച് വാങ്ങിയതായിരുന്നു ആ സാരി. പക്ഷേ, ഈ വീട്ടിൽ വന്നത് മുതൽ എല്ലാത്തിനും സുമതിയുടെ ‘അനുമതി’ വേണമായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി രാഹുൽ ആലോചനയിലാണ്ടു. ഗൗരി പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിൽ തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം. സുമതിയുടെ അമിതമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ പലപ്പോഴും അവരുടെ സ്വകാര്യതയെ പോലും ബാധിച്ചിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രാഹുൽ സുമതിയോട് സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. “അമ്മേ, ഗൗരി പറഞ്ഞതിൽ തെറ്റില്ല. അവളുടെ സാധനങ്ങൾ അവളോട് ചോദിക്കാതെ ആർക്കും കൊടുക്കാൻ പാടില്ല. അനുശ്രീക്ക് കൊടുത്തതാണെങ്കിലും ശരി. ഗൗരി അധ്വാനിച്ച പണം കൊണ്ട് വാങ്ങിയതാണ് അത്. അത് നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ല. അതുകൊണ്ട് ആ സാരി ഉടനെ തന്നെ തിരിച്ചു വാങ്ങണം,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.
സുമതി ഞെട്ടിപ്പോയി. സ്വന്തം മകൻ ഇതുപോലെ പറയും എന്ന് അവർ കരുതിയില്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ കൂടെ നിൽക്കും എന്നൊക്കെയായിരുന്നു സുമതിയുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ. “നീയുമുണ്ടോ അവളുടെ കൂടെ? ഞാൻ നിന്നെ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയത് ഒരു പെണ്ണ് വരുമ്പോൾ അമ്മയെ തള്ളിപ്പറയാനാണോ?”
അമ്മയുടെ സ്ഥിരം സെന്റിമെന്റൽ നാടകങ്ങൾ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് രാഹുലിന് മനസ്സിലായി. “ഇത് തള്ളിപ്പറയലല്ല അമ്മേ. ഇത് സത്യമാണ്. ഇത്രയും കാലം ഗൗരി ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത് അവളുടെ നല്ല സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ ഇതിനിയും തുടരാൻ പറ്റില്ല.”
കലഹം രൂക്ഷമായി. സുമതി തന്റെ പഴയ അടവുകൾ എല്ലാം പുറത്തെടുത്തു. വീടിനുള്ളിൽ സമാധാനമില്ലാത്ത അന്തരീക്ഷമായി. ഓരോ നിമിഷവും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും പരിഹാസങ്ങളും ഗൗരിക്ക് സഹിക്കേണ്ടി വന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം രാഹുൽ ഗൗരിയെ അടുത്തു വിളിച്ചു. “ഗൗരി, നമുക്ക് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അമ്മയുടെ രീതികൾ മാറാൻ പോകുന്നില്ല. നിന്റെ മനഃസമാധാനം കളഞ്ഞു ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് നമുക്ക് മാറി താമസിക്കുന്നതാണ്.”
ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു. “രാഹുൽ, എനിക്ക് ആഡംബരമൊന്നും വേണ്ട. ഒരു ചെറിയ വാടകവീട്ടിലാണെങ്കിലും സമാധാനമായി ജീവിച്ചാൽ മതി. ആരുടെയും ദയയ്ക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ ജീവിക്കണം.”
അവർ രണ്ടുപേരും ആ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ രാഹുൽ ഓഫീസിനടുത്ത് ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് കണ്ടെത്തി.
സാധനങ്ങൾ പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ സുമതി വീണ്ടും വന്നു. “നിങ്ങൾ പോവുകയാണല്ലേ? ഈ അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയിട്ട് നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
രാഹുൽ ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഞങ്ങൾ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് അമ്മയെ കാണും. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ഞങ്ങളുടെ രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണം. അതിന് ഈ ദൂരം അത്യാവശ്യമാണ്.”
ഗൗരിയും രാഹുലും ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവരുടെ പുതിയ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ വലിയ ആശ്വാസമാണ് ഗൗരിക്ക് തോന്നിയത്. അവിടെ സുമതിയുടെ ചോദ്യം ചെയ്യലുകളില്ല, തന്റെ സാധനങ്ങൾ മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന വേദനയില്ല.
സ്വന്തം അധ്വാനത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആ ചെറിയ ലോകത്ത്, അവൾ അന്ന് രാത്രി സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങി. ഒരുപക്ഷേ ആ പട്ടുസാരി അവൾക്ക് ഇനി തിരിച്ചു കിട്ടിയെന്നു വരില്ല, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വിലയുള്ള ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ അവൾക്ക് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ശുഭം