അച്ഛന്റെ മണവാട്ടി

ജനലഴികളിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ സന്ധ്യാവെളിച്ചം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നരച്ചുതുടങ്ങിയ മുടിയിഴകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. അകത്ത് അടുക്കളയിൽ നിന്നും പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദമില്ല, കുട്ടികളുടെ കലപിലകളില്ല. പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നും ഒരു കൈ അയാളുടെ തോളിൽ അമർന്നത്.
“അച്ഛാ… ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരുന്നാൽ മതിയോ? ചായ തണുത്തു പോകുന്നു.” മൂത്തമകൾ മാളവികയാണ്. പ്ലസ് വണ്ണിന് പഠിക്കുന്ന മാളവികയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ അവളുടെ അമ്മയുടെ അതേ ഛായയാണ്. പക്ഷേ, ആ സ്വഭാവം മാത്രം കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നതിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് എന്നും ഈശ്വരനോട് നന്ദി പറയും.
“ഇല്ല മോളെ… ഞാൻ ചുമ്മാ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചതാ.” അയാൾ ചായക്കപ്പിലേക്ക് കൈനീട്ടി.
അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്തേക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ ജാനകി കയറിവന്നത്. മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. വന്നപാടെ അവർ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
“എടാ സിദ്ധാർത്ഥേ… നാട്ടുകാര് പറയുന്നത് കേട്ടാണോ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നത്? നിനക്ക് ശരിക്കും വട്ടുപിടിച്ചോ? ഈ 46-ാം വയസ്സിലാണോ നിനക്ക് കല്യാണപ്രായം ഉദിച്ചത്? നിനക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കളുള്ള കാര്യം നീ മറന്നുപോയോ?”
ജാനകിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അകത്തുനിന്ന് ഇളയമകൾ മീനാക്ഷിയും ഓടിവന്നു. എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയായ മീനാക്ഷി അമ്പരപ്പോടെ അച്ഛമ്മയെ നോക്കി.
സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, “അമ്മേ… ഒന്ന് പതുക്കെ സംസാരിക്കൂ. കുട്ടികൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.”
“അവർ കേൾക്കട്ടെ… അവർ കൂടി അറിയട്ടെ നിന്റെ ഈ വിക്രിയകൾ. മക്കളെ വളർത്തി വലുതാക്കി കെട്ടിച്ചു വിടേണ്ട പ്രായത്തിൽ നീ ഒരു പെണ്ണിനെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നാൽ ഈ നാട്ടുകാരെ ഞാൻ എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും? നിന്റെ അനിയനും അനിയത്തിയും എന്ത് വിചാരിക്കും?” ജാനകി നിർത്താതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പത്തു വർഷം മുൻപ് തന്റെ രണ്ട് പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് കാമുകനോടൊപ്പം ഒളിച്ചോടിപ്പോയ ഭാര്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ എരിയാറുണ്ട്. അന്ന് അമ്മയോ അനിയനോ ആരും തന്റെ സഹായത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മക്കളെ ഉറക്കാൻ പാട്ടുപാടിയും, അവർക്ക് ചോറുകൊടുത്തും, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകിയും അയാൾ കഴിഞ്ഞുകൂടിയത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
“അച്ഛമ്മേ… അച്ഛൻ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചത് ഞങ്ങളാണ്.” മാളവിക ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ജാനകി അവളെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. “നീ മിണ്ടരുത്. നിനക്കൊക്കെ എന്തിന്റെ കേടാടി? വളർന്നു വരുന്ന പെണ്ണുങ്ങളല്ലേ നിങ്ങൾ? ഒരു രണ്ടാനമ്മ കേറിവന്നാൽ നിന്റെയൊക്കെ ജീവിതം എന്താകുമെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?”
പെട്ടെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമേറിയതായിരുന്നു. “അമ്മേ… മതി! എന്റെ മക്കളെ പറ്റി ഒരക്ഷരം കൂടി മോശമായി പറയരുത്. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഇവരെ വളർത്തി വലുതാക്കി. അന്നൊന്നും വരാത്ത സ്നേഹം ഇപ്പോ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ട. എല്ലാ മാസവും അക്കൗണ്ടിൽ പണം എത്താതിരുന്നാൽ മാത്രം എന്നെ വിളിക്കുന്ന അമ്മ, എന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരു മിഠായി പോലും വാങ്ങി തന്നിട്ടില്ല. എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ വേണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ എനിക്കും എന്റെ മക്കൾക്കും അവകാശമുണ്ട്. അമ്മയിനി ഇതിൽ ഇടപെടണ്ട.”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രതികരണത്തിന് മുന്നിൽ ജാനകി സ്തബ്ധയായിപ്പോയി. അവർ ദേഷ്യത്തോടെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.
അന്നു രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് മക്കളുടെ മുറിയിലെത്തി. അവർ രണ്ടാളും വല്ലാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“മക്കളെ… നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും വേണോ ഇത്? എനിക്ക് നിങ്ങളുണ്ടല്ലോ. എനിക്കിനി മറ്റൊരു കൂട്ടിന്റെ ആവശ്യമില്ല.” സിദ്ധാർത്ഥ് മീനാക്ഷിയുടെ തലയിൽ തലോടി.
മീനാക്ഷി അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “അച്ഛാ… അച്ഛൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, കഴിഞ്ഞ മാസം എനിക്ക് പീരിയഡ്സ് ആയ ദിവസം? ഞാൻ ബാത്‌റൂമിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛന് വന്ന് എന്നെ തൊടാൻ പോലും പറ്റില്ലായിരുന്നു. അന്ന് ഗീത ടീച്ചറാണ് എന്നെ സഹായിച്ചത്. ഞങ്ങൾക്ക് പല കാര്യങ്ങളും അച്ഛനോട് പറയാൻ മടിയാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു അമ്മ വേണം അച്ഛാ. അത് ഗീത ടീച്ചറാവണം എന്ന് ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, ടീച്ചർ ഞങ്ങളെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്.”
മാളവിക തുടർന്നു. “അമ്മ പോയപ്പോൾ അച്ഛൻ തളർന്നു പോകാതിരുന്നത് ഞങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ? പക്ഷേ നാളെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പഠിച്ച് വലിയ നിലയിലായി വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പോകുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ? അന്ന് അച്ഛനൊരു കൂട്ട് വേണ്ടേ? പ്ലീസ് അച്ഛാ… ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും ടീച്ചറെ വിവാഹം കഴിക്കണം.”
മക്കളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ തന്റെ പരിമിതികൾ അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.
ഗീത, മാളവികയുടെ സ്കൂളിലെ ടീച്ചറാണ്. ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയായ അവൾ മുപ്പത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിലും വിവാഹിതയായിരുന്നില്ല. ഗർഭപാത്രത്തിന് തകരാറുള്ളതിനാൽ തനിക്ക് അമ്മയാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവളെ വിവാഹത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചത്. സഹോദരന്റെ വീട്ടിലെ അവഗണനകൾ സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ഹോസ്റ്റലിലായിരുന്നു താമസം.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഗീതയെ നേരിട്ട് കണ്ട് സംസാരിച്ചു. തന്റെ ഭൂതകാലവും മക്കളുടെ ആഗ്രഹവും അയാൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഗീതയ്ക്ക് മാളവികയെയും മീനാക്ഷിയെയും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്ത തനിക്ക് ദൈവം നൽകിയ നിധികളാണ് അവരെന്ന് അവൾ കരുതി.
ചിങ്ങമാസത്തിലെ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ, അധികം ആൾബഹളങ്ങളില്ലാതെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് ഗീതയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടുകാർ ആരും വന്നില്ലെങ്കിലും, ഗീതയുടെ സഹപ്രവർത്തകരും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളും ആ ചടങ്ങിന് സാക്ഷികളായി.
വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് ഗീതയെ കയറ്റിയത് മാളവികയും മീനാക്ഷിയുമായിരുന്നു. അവർ ആ മുറിയിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വിളക്ക് തെളിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗീത വന്നതോടെ ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം ഇരട്ടിയായി. അവൾ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു രണ്ടാനമ്മയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായിരുന്നു. അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ പാകം ചെയ്തും, അവരുടെ പഠനകാര്യങ്ങളിൽ സഹായിച്ചും ഗീത ആ വീട്ടിലെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറി.
ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ, ഉമ്മറത്ത് സിദ്ധാർത്ഥിനൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ ഗീത ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? ഞാൻ വന്നതോടെ കുട്ടികൾ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയാണല്ലോ.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ദേഷ്യമല്ല ഗീതാ… നന്ദിയാണ്. എന്റെ മക്കളുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ മ്ലാനത മാറിയത് നിന്റെ സാമീപ്യം കൊണ്ടാണ്. പണ്ട് എന്നെ ഇട്ടിട്ടുപോയവളോട് എനിക്കിപ്പോൾ നന്ദിയുണ്ട്. അവൾ പോയതുകൊണ്ടല്ലേ എനിക്ക് നിന്നെ കിട്ടിയത്.”
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾ കാറ്റും മഴയും പോലെ കടന്നുപോയി.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും ഗീതയുടെയും 15-ാം വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നു അന്ന്. മുറ്റത്ത് രണ്ട് വലിയ കാറുകൾ വന്ന് നിന്നു. മാളവികയും ഭർത്താവ് പ്രവീണും അഞ്ചു വയസ്സുകാരിയായ മകൾ ആമിയുമായി വന്നിറങ്ങി. തൊട്ടുപുറകെ മീനാക്ഷിയും ഭർത്താവ് വിഷ്ണുവും എത്തി.
ആമി ഓടിവന്ന് ഗീതയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “മുത്തശ്ശീ… എനിക്ക് ചോക്ലേറ്റ് എവിടെ?”
ഗീത അവളെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വെച്ചു. ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. വിവാഹ വാർഷികത്തിന് എല്ലാവരും ചേർന്ന് കേക്ക് മുറിച്ചു. മക്കൾ നൽകിയ സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ ഗീതയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഈറനണിഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരം മക്കൾ മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, വണ്ടി അകന്നു പോകുന്നത് നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥും ഗീതയും ഗേറ്റിനടുത്ത് നിന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് പതിയെ പറഞ്ഞു, “ഗീതാ… അന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ഈ വിവാഹത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു തനിച്ചായ വൃദ്ധനായി മാറുമായിരുന്നു. എന്റെ മക്കൾ എനിക്ക് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ് നീ.”
ഗീത അയാളുടെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “അച്ഛനമ്മമാരുടെ വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ഇങ്ങനെയുള്ള മക്കളെ കിട്ടുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.”
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ആ വീട് സ്നേഹത്തിന്റെ തണലിൽ സുരക്ഷിതമായി നിന്നു.
**ഉപസംഹാരം:**
ഈ കഥ നൽകുന്ന സന്ദേശം ലളിതമാണ്. മാറ്റങ്ങൾ എപ്പോഴും മോശമാകണമെന്നില്ല. പങ്കാളികൾ പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോഴോ മരണപ്പെടുമ്പോഴോ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഒരു കൂട്ട് കണ്ടെത്തുന്നത് തെറ്റല്ല. അത് മക്കൾ മുൻകൈ എടുത്ത് ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കുടുംബം സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം കുറിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ‘രണ്ടാനമ്മമാരും’ ക്രൂരരല്ലെന്നും സ്നേഹം കൊണ്ട് മുറിവുകൾ ഉണർത്താൻ അവർക്ക് കഴിയുമെന്നും ഈ കഥ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.