താലിയും തണലും
അമ്പലനടയിലെ കരിങ്കൽത്തറയിൽ ഒരല്പം നേരം കൂടി രേവതി കണ്ണടച്ചു നിന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ഭക്തരുടെ തിരക്കോ മണിയുടെ മുഴക്കമോ അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ഉള്ളിൽ ശൂന്യതയായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല, പകരം ഒരു തരം മരവിപ്പ് മാത്രം.
“ഭഗവാനേ… വിധി എന്തായാലും അത് നേരിടാനുള്ള കരുത്ത് മാത്രം എനിക്ക് നൽകിയാൽ മതി.” പതുക്കെ കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ തിരുമേനി പ്രസാദം നീട്ടി.
അമ്പലമുറ്റത്തെ ആൽത്തറയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കയ്യിലിരുന്ന ഇലച്ചീന്തിലെ കുങ്കുമം പതുക്കെ വിരലിലെടുത്തു. പതിവുപോലെ അത് താലിയിൽ തൊടാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. താലിച്ചരടിലെ ആ മഞ്ഞലോഹത്തിന് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഇതെല്ലാം സഹിച്ചത്? ആർക്കുവേണ്ടി?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഭയമായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് ധ്യാനിന്റെ ബൈക്ക് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അകത്തുനിന്നും ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള സംസാരം കേൾക്കാം. ധ്യാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. കൂടെ അവന്റെ അമ്മ ഭാരതിയും.
അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ച രേവതിയെ എതിരേറ്റത് ഭാരതിയുടെ പരിഹാസച്ചിരിയായിരുന്നു. “വന്നല്ലോ കുലസ്ത്രീ! അമ്പലത്തിൽ പോയതാണോ അതോ നിന്റെ ആ പഴയ ഇഷ്ടക്കാരനെ കാണാൻ പോയതാണോടി?”
ധ്യാൻ സോഫയിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം അവനിൽ നിന്നും വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രേവതിയെ കണ്ടതും അവൻ പാഞ്ഞടുത്ത് അവളുടെ കരണത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു.
“ചതിക്കുകയായിരുന്നല്ലേടി എന്നെ? എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് നീ അഴിഞ്ഞാടാൻ ഇറങ്ങിയതാണോ?” അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ഭിത്തിയിലേക്ക് ആഞ്ഞുതള്ളി. നെറ്റിയിൽ കരിങ്കല്ല് തട്ടി ചോര കിനിഞ്ഞു.
“മതി മോനെ… വല്ലതും പറ്റിപ്പോയാൽ നമ്മൾ സമാധാനം പറയേണ്ടി വരും.” ഭാരതി തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ധ്യാൻ അടങ്ങിയില്ല. അവന്റെ സംശയം ഒരു ഭ്രാന്തായി മാറിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ധ്യാനിന്റെ അനിയൻ ധനേഷ് ഓടിവന്ന് അവനെ പിടിച്ചുമാറ്റിയത്.
അടി കൊണ്ട് നിലത്തുവീണ രേവതി കരഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമല്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ പ്രായത്തിലാണ് ധ്യാൻ രേവതിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. അച്ഛനില്ലാത്ത കുടുംബത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റാൻ സഹോദരൻ രതീഷ് കണ്ടെത്തിയ ആലോചന. ധ്യാൻ മദ്യപാനിയാണെന്നോ സംശയരോഗിയാണെന്നോ അന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ നരകം തുടങ്ങിയിരുന്നു.
മദ്യപിച്ചു വന്നാൽ ധ്യാൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാണ്. ഉപദ്രവവും അസഭ്യവർഷവും പതിവായി. കുട്ടികൾ രണ്ടായതോടെ സഹിക്കാതെ വയ്യെന്നായി. “കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി സഹിക്കണം” എന്ന വീട്ടുകാരുടെ പതിവ് ഉപദേശം അവളെ തളർത്തി. പാട്ടു കേൾക്കാനോ ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫോണിൽ ആർക്കെങ്കിലും മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ പോലും ധ്യാനിന് സംശയമായിരുന്നു.
ഈ ശ്വാസംമുട്ടലിനിടയിലാണ് അവൾ ഫേസ്ബുക്കിൽ കഥകൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അതിലൂടെ ‘ദക്ഷ്’ എന്ന യുവാവിനെ പരിചയപ്പെടുന്നതും. ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ദക്ഷ്, തന്റെ അച്ഛന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന് മുന്നിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്നവനായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ തടവറയിലായവർ.
ആ സൗഹൃദം പതിയെ പ്രണയമായി മാറി. പക്ഷേ, അത് ശാരീരികമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല. തകർന്നുപോയ തന്റെ ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാൻ രേവതിയെ സഹായിച്ചത് ദക്ഷ് ആയിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ ധൈര്യത്തിലാണ് അവൾ പി.എസ്.സി പരീക്ഷ എഴുതിയതും ഒരു ജോലി സമ്പാദിച്ചതും.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ദക്ഷുമായി സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ധ്യാനിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കണ്ടതോടെയാണ് കാര്യങ്ങൾ വഷളായത്. ധനേഷ് അവളുടെ ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി മെസ്സേജുകൾ വായിച്ചതോടെ എല്ലാം പരസ്യമായി.
ഹാളിൽ എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നു. രേവതിയുടെ ഏട്ടൻ രതീഷും അമ്മാവനും അമ്മായിയും എത്തിയിട്ടുണ്ട്.
“രേവതീ… നിനക്ക് നാണമില്ലേ? രണ്ട് പിള്ളേരുള്ള പെണ്ണല്ലേ നീ? അവൻ നിനക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഇതുകാണാനാണോ?” അമ്മായി ആക്രോശിച്ചു.
രേവതി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് പതിവില്ലാത്ത ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. “അയാൾ എനിക്ക് വേണ്ടി എന്ത് കഷ്ടപ്പാടാണ് സഹിക്കുന്നത്? ഞാൻ വാങ്ങുന്ന ശമ്പളം പോലും എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടാറില്ല. എന്റെ എ.ടി.എം കാർഡ് ഇയാളുടെ പോക്കറ്റിലാണ്. ഒരു അഞ്ചു രൂപ വേണമെങ്കിൽ പോലും ഇയാളുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടണം. സ്നേഹം തരാത്ത, ബഹുമാനം തരാത്ത ഈ താലിയുടെ മഹത്വം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
“ഡി… നിർത്തെടി!” രതീഷ് കൈയോങ്ങി.
“നിങ്ങൾ ആരും എന്നെ തല്ലണ്ട. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിയിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളിലേക്ക് പോയെങ്കിൽ അതിന് കാരണം ഇവിടുത്തെ നരകമാണ്. സ്നേഹം കിട്ടാത്ത ഒരിടത്ത് മനസ്സ് എപ്പോഴും തണൽ തേടിപ്പോകും. ദക്ഷ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചത് ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലല്ല, മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലാണ്.”
ചർച്ചകൾ നീണ്ടുപോയി. ഒടുവിൽ രേവതി തന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെയും ഉപദേശങ്ങൾക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും കുറവില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഏട്ടത്തി അശ്വതി മാത്രം അവളെ പിന്തുണച്ചു. “നിനക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് നീ ചെയ്യ് രേവതീ. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നീയിനി ഉരുകിത്തീരണ്ട.”
ദക്ഷ് അവളെ വിളിച്ചിരുന്നു. “രേവൂ… നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇത് നിർത്താം. നിന്റെ കുടുംബം തകരുന്നത് എനിക്ക് കാണണ്ട.”
“ദക്ഷ്… എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഇനി ഒന്നുമില്ല. നീ കൂടെയുണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ ഇനി ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകില്ല.” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ദക്ഷ് തന്റെ അമ്മയോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു വിവാഹിതയെയും രണ്ട് കുട്ടികളുടെ അമ്മയെയും സ്വീകരിക്കാൻ ആ കുടുംബത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ദക്ഷിന്റെ അമ്മ തളർന്നു വീണു. അതോടെ ദക്ഷും പ്രതിസന്ധിയിലായി.
ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം, കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് രേവതിയും ദക്ഷും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആ വൈകുന്നേരം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.
“ദക്ഷ്… നീ ഭീരുവാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. സാഹചര്യം അങ്ങനെയാണ്. നിന്റെ അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തി നീ എന്റെ കൂടെ വരണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.” രേവതി കടലിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“രേവൂ… എനിക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധമുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ കൈവിടുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയതല്ല.” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“നീ എന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല ദക്ഷ്. നശിച്ചുപോകുമായിരുന്ന എനിക്ക് ഒരു ജീവിതം തന്നത് നിന്റെ വാക്കുകളാണ്. നീ തന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ് ഇന്ന് എനിക്ക് ഈ ജോലിയും സമാധാനവും നൽകുന്നത്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിച്ചില്ലെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിൽ നീ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.”
രേവതി പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ താലിയിലേക്ക് നോക്കി. വിവാഹമോചനത്തിനുള്ള അപേക്ഷ അവൾ നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. താലി എന്നത് വെറുമൊരു മഞ്ഞച്ചരടല്ലെന്നും, അത് മനസ്സിന്റെ ഉടമ്പടിയാണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മനസ്സ് മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ ലോഹത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തി?
“ഒരു പുരുഷന്റെ തണലിൽ മാത്രമേ സ്ത്രീക്ക് ജീവിക്കാനാകൂ എന്ന ധാരണ തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. താലി ഇല്ലാതെയും, ഒരു സ്ത്രീക്ക് അന്തസ്സോടെ തന്റെ മക്കളെ വളർത്താം.”
രേവതി തന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ദക്ഷ് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോയി. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ദക്ഷിന്റെ കൈ പിടിക്കണമെന്നില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ സ്നേഹം അവൾക്ക് കരുത്താണ്.
സ്വന്തമായി വാടകയ്ക്കെടുത്ത കൊച്ചു വീടിന്റെ മുന്നിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്ന മക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് അവൾ ഓടിയെത്തി. അവിടെ അവൾക്ക് സമാധാനമുണ്ട്. ആ വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ ഭയമില്ല. താലി അണിഞ്ഞ കാലത്തെക്കാൾ അവൾ ഇന്ന് സന്തോഷവതിയാണ്. മനസ്സിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകാശിച്ചു നിന്നു.
ഈ വിളക്കുമാടം പോലെ, തനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള കടൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാണെങ്കിലും രേവതി സ്വന്തം ജീവിതത്തിന് വെളിച്ചമായി മാറാൻ തീരുമാനിച്ചു.
**ശുഭം.**