ചെറുകഥ

കേരളീയ തനിമ വിളിച്ചോതുന്ന ആ പഴയ എട്ടു കെട്ടിന്റെ വരാന്തയിൽ ആഗ്നേയ് അസ്വസ്ഥനായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്തെ ആ വലിയ മുറ്റം സന്ധ്യാസമയത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്നു. കാറ്റിൽ അവിടുത്തെ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരുതരം ഭയാനകമായ നിശബ്ദത നിറച്ചു. അകത്ത് പൂജാമുറിയിൽ അച്ഛൻ പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരിയുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ നീളുകയാണ്. മണിയും ശംഖനാദവും മുഴങ്ങുമ്പോഴും ആഗ്നേയിന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായിരുന്നു.
​അവൻ ആ വരാന്തയിലെ ഒരു തൂണിൽ ചാരിനിന്നു. കോളേജിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വരുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ മീനാക്ഷിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പേടിയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും അവനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. വർഷങ്ങളായി തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ആ പ്രണയം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലാണ്.
​പൂജ കഴിഞ്ഞ് ഭസ്മക്കുറിയുമായി പുറത്തേക്ക് വന്ന പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി മകനെ ഒന്ന് ദീർഘമായി നോക്കി. അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം ആഗ്നേയിനെ കൂടുതൽ പരിഭ്രാന്തനാക്കി.
​”ആഗ്നേയ്… നീ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം. ഞാൻ കുറെ ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അത് ശാപം കിട്ടിയ മണ്ണാണ്. അവിടുത്തെ ആണുങ്ങൾ ആരും സ്വസ്ഥമായി മരിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ഏക മകനെ അങ്ങോട്ടേക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.” അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ അധികാരം കലർന്ന ഭയമായിരുന്നു.
​”അച്ഛാ, നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. ശാപവും ദുർമരണവും ഒക്കെ വെറും യാദൃശ്ചികതകളല്ലേ? മീനാക്ഷിയെ എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവളുടെ അച്ഛനും സഹോദരങ്ങളും മരിച്ചത് വിധിയാകാം, പക്ഷേ അതിന് അവൾ എന്ത് പിഴച്ചു?” ആഗ്നേയ് ശബ്ദമുയർത്താതെ തന്നെ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി.
​”നീ പറയുന്നത് യുക്തിയാകാം. പക്ഷേ അനുഭവം അതല്ല. മീനാക്ഷിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ നല്ലൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ പുഴയിൽ വീണു മരിച്ചു. വിനായകൻ അപകടത്തിൽ പോയി. ആ കൊച്ചു പയ്യൻ അനു… അവൻ പോലും രക്ഷപ്പെട്ടില്ല. ആ തറവാട്ടിൽ പുരുഷന്മാർ വാഴില്ല എന്നത് ഈ നാട്ടിലെ എഴുതപ്പെടാത്ത സത്യമാണ്. നിനക്ക് മീനാക്ഷിയെ ഇഷ്ടമാണെന്നത് സത്യം, പക്ഷേ നിന്റെ ജീവൻ എനിക്ക് വലുതാണ്.”
​ആഗ്നേയ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ പടിക്കെട്ടുകൾ ഇറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു. ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ദൂരെ വയലുകൾക്കപ്പുറം മീനാക്ഷിയുടെ വീടായ ‘ശ്രാവണം’ കാണാം. പണ്ട് ആ വീട്ടിൽ വിളക്കുകൾ തെളിയുമ്പോൾ ഒരു ഐശ്വര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് അവിടെ ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയാണ്.
​അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ ചിത്രം അവൻ കയ്യിലെടുത്തു. അവൾ വരച്ച ഒരു ചിത്രം കൂടിയാണത്. ആ ചിത്രത്തിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരുട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്കുമായി നിൽക്കുന്നു. അത് അവളുടെ തന്നെ അവസ്ഥയാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
​മീനാക്ഷിയുടെയും ആഗ്നേയിന്റെയും പ്രണയം സ്കൂൾ കാലം മുതലുള്ളതാണ്. ആഗ്നേയിന്റെ അമ്മ ദേവിക മരിച്ചപ്പോൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചത് മീനാക്ഷിയുടെ അമ്മ സുമിത ടീച്ചറായിരുന്നു. സുമിത ടീച്ചറും ദേവികയും കളിക്കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. ആ സ്നേഹം മക്കളിലേക്കും പടർന്നു. പക്ഷേ കാലം കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊരു തിരക്കഥയായിരുന്നു.
​മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ ഓരോ മരണവും നടക്കുമ്പോൾ ആഗ്നേയ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഘവൻ അമ്മാവൻ മരിച്ചപ്പോൾ തകർന്നുപോയ മീനാക്ഷിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത് അവനാണ്. പക്ഷേ പിന്നീട് വന്ന മരണങ്ങൾ ആ കുടുംബത്തെ തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കി. നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി—ആ വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ‘പുരുഷദോഷം’ ഉണ്ടെന്ന്. ആ വാക്കുകൾ മീനാക്ഷിയെ ഒരു മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഒതുക്കി.
​ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ പറമ്പിലെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ ഒരാൾ നടന്നു പോകുന്നത് ആഗ്നേയ് കണ്ടു. അത് വിക്രമാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ധനികനായ പൊളിറ്റിക്കൽ ലീഡറുടെ മകൻ. വിക്രമിന് മീനാക്ഷിയോട് പണ്ടേ ഒരു കണ്ണ് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ സ്വാഭാവദൂഷ്യം കാരണം രാഘവൻ അമ്മാവൻ അവനെ ആ വീട്ടിൽ അടുപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. വിക്രം തിരികെ വന്നത് വലിയ മാറ്റങ്ങളോടെയാണ്. അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വന്യതയുണ്ട്.
​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ആഗ്നേയിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. മീനാക്ഷിയാണ്.
​”ആഗ്നേയ്… ഉറങ്ങിയോ?” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”ഇല്ല മീനൂ… നീ എന്താ ഈ സമയത്ത്? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
​”അമ്മയ്ക്ക് വയ്യ ആഗ്നേയ്. വൈകുന്നേരം മുതൽ വല്ലാത്തൊരു കിതപ്പ്. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. വീട്ടിൽ ആരുമില്ല… എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയാവുന്നു.” അവൾ വിതുമ്പി.
​”നീ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ ദാ വരുന്നു.”
​ആഗ്നേയ് ഷർട്ട് ധരിച്ച് വേഗം പുറത്തിറങ്ങി. അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൻ പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി. പാതിരാത്രിയിൽ ആ ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാറ്റിൽ മുളംകാടുകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു—ഇതൊരു വലിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. ശാപത്തിനും ശത്രുക്കൾക്കും എതിരെ തന്റെ പ്രണയത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പോരാട്ടം.
​ഇടവഴി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടത് മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത കാർ കിടക്കുന്നതാണ്. ആഗ്നേയ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. കാറിന്റെ നമ്പർ പ്ലേറ്റ് വ്യക്തമല്ല. പക്ഷേ ആ കാർ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവൻ വേഗത്തിൽ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
​മുറ്റത്ത് മീനാക്ഷി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവനെ കണ്ടതും ഓടിവന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു.
​”ആ കാർ… അത് ആരുടേതാണ് മീനൂ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
​”എനിക്കറിയില്ല ആഗ്നേയ്. കുറച്ചു മുൻപാണ് വന്നു നിന്നത്. ആരും പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.”
​ആഗ്നേയ് കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ന്നു. ഉള്ളിലിരിക്കുന്നത് വിക്രമാണ്! അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
​”എന്താടാ ലക്ചറർ സാറേ… ഈ പാതിരാത്രിയിൽ ഇവിടെ?” വിക്രം പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​”നിനക്ക് ഇവിടെ എന്താ കാര്യം വിക്രം?” ആഗ്നേയ് ഗൗരവത്തിൽ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
​”ഞാൻ ഈ വഴി പോയപ്പോൾ ഒന്ന് നിർത്തിയതാ. ഈ വീട്ടിൽ ആണുങ്ങൾ ആരും ഇല്ലാത്തതല്ലേ… ഒരു സഹായം വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിലോ എന്ന് കരുതി. നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഊഴം വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്.”
​വിക്രം കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോയി. അവൻ പറഞ്ഞ അവസാനത്തെ വാചകം ആഗ്നേയിന്റെ ഉള്ളിൽ തുളഞ്ഞു കയറി. ‘നിന്റെ ഊഴം വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്.’ അതൊരു ഭീഷണിയായിരുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ കുടുംബത്തിലെ മരണങ്ങൾ വെറും വിധിയല്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായി.
​അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി സുമിത ടീച്ചറെ നോക്കി. ടീച്ചർ ഉറക്കത്തിലാണ്. ശ്വാസം മുട്ടൽ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവന് തോന്നി, ഈ വീടിന് ചുറ്റും ഒരു വല നെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആ വലയ്ക്കുള്ളിൽ മീനാക്ഷിയും അവളുടെ അമ്മയും കുടുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. അവരെ രക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ തന്റെ പ്രണയം അർത്ഥശൂന്യമാകും.
​”ആഗ്നേയ്… നീ പോകണ്ട. എനിക്ക് പേടിയാണ്.” മീനാക്ഷി അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
​”ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് മീനൂ. നിനക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ആരും നിന്നെ തൊടില്ല.” അവൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുമ്പോഴും ആഗ്നേയിന്റെ ഉള്ളിൽ വിക്രമിന്റെ ആ ചിരി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​നിഴലുകൾ വീണ ആ മുറ്റത്ത്, നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിൽ ഏതോ വന്യമൃഗങ്ങൾ ഇര തേടുന്നത് പോലെ ആഗ്നേയിന് തോന്നി. ആ രാത്രി അവസാനിക്കുമ്പോൾ വിരിയുന്നത് ഒരു പുതിയ പ്രഭാതമല്ല, മറിച്ച് ഭീകരമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കുള്ള വാതിലായിരിക്കും.​മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ആഗ്നേയ് ഇരിക്കുമ്പോൾ സമയം വെളുപ്പിനെ മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെയ്തുതോർന്ന മഴയുടെ തണുപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ട്. സുമിത ടീച്ചറുടെ കിതപ്പ് കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവർ അകത്തെ മുറിയിൽ അർദ്ധബോധാവസ്ഥയിൽ ഉറക്കത്തിലാണ്. മീനാക്ഷി ആഗ്നേയിന്റെ അരികിൽ തൂണിൽ ചാരിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലായിരുന്നു, പകരം കനത്ത ആധിയായിരുന്നു.
​”നീ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് മീനൂ?” ആഗ്നേയ് അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
​”വിക്രം പറഞ്ഞത്… നിന്റെ ഊഴം വരാൻ സമയമുണ്ടെന്ന്. അത് വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ല ആഗ്നേയ്. അവന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പണ്ടേ നാട്ടിൽ പാട്ടാണ്. പക്ഷേ എന്റെ വീട്ടിൽ ആരും അവനെ അടുപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ അവൻ വന്നു, ഏട്ടൻ മരിച്ചപ്പോഴും അവൻ വന്നു. ഓരോ മരണവും നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരുതരം വിജയചിരി ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നത് നിന്നെ ഓർത്താണ്.”
​ആഗ്നേയ് അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു. “വിക്രം വെറുമൊരു ഗുണ്ടയാണ് മീനൂ. പണത്തിന്റെ ഹുങ്ക് കാണിക്കുന്ന ഒരാൾ. അവന് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, നിന്റെ അച്ഛന്റെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും മരണത്തിൽ അവന് പങ്കുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്.”
​”എങ്ങനെ? അച്ഛൻ പുഴയിൽ വീണത് ആരും കാണാതെയാണ്. ഏട്ടന്റെ അപകടം നടന്നത് രാത്രിയും. പോലീസുകാർ പോലും അതൊക്കെ വിധി എന്ന് പറഞ്ഞ് എഴുതിത്തള്ളിയതല്ലേ?” മീനാക്ഷിയുടെ സ്വരത്തിൽ നിരാശ പടർന്നു.
​”പോലീസുകാർക്ക് തെളിവ് വേണം മീനൂ. തെളിവില്ലാത്ത കൊലപാതകങ്ങൾ അപകടങ്ങളായി മാറും. നമുക്ക് സത്യം കണ്ടെത്തണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ‘ശാപം’ എന്ന പേരിൽ നിന്നെയും നിന്റെ കുടുംബത്തെയും തളച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കാൻ കഴിയൂ.”
​നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആഗ്നേയ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അച്ഛൻ ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് ഇല്ലത്ത് എത്തണം. ഇല്ലെങ്കിൽ വലിയ പ്രശ്നമാകും. മീനാക്ഷിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൻ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മഞ്ഞു പുതച്ച ആ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവന് തന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നു. പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി ഒരു കർക്കശക്കാരനാണ്, പക്ഷേ മകനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിവാഹത്തെ എതിർക്കുന്നത്.
​ഇല്ലത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് അമ്പലത്തിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്. ആഗ്നേയ് പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ശബ്ദം അവനെ തടഞ്ഞു.
​”ആഗ്നേയ്… നീ എവിടെ പോയതായിരുന്നു ഈ പുലർച്ചെ?”
​അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “അത് അച്ഛാ… ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് നടക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാ.”
​”നടക്കാൻ നീ പോകുന്നത് ആ വീട്ടിലേക്കാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ പെണ്ണിന്റെ കുടുംബം നിനക്ക് വിനയാകും. ഇന്നലെ രാഗിണി (സുമിത ടീച്ചറുടെ സഹോദരി) വിളിച്ചിരുന്നു. നിനക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ അമ്മയുടെ ഇല്ലത്തുനിന്നും ഒരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. രശ്മി… നിന്റെ അമ്മാവന്റെ മകൾ. അവളെ നീ വിവാഹം കഴിക്കണം. അതാണ് എന്റെ തീരുമാനം.”
​”അച്ഛാ, ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്ക് മീനാക്ഷിയെ അല്ലാതെ വേറൊരാളെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.” ആഗ്നേയിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
​”എങ്കിൽ നീ ഈ പടിയിറങ്ങേണ്ടി വരും. നിന്റെ ജീവൻ കളയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ആ തറവാട്ടിലെ ശാപം നിന്നെയും പിടികൂടും. പുരുഷന്മാർ വാഴാത്ത ആ മണ്ണിലേക്ക് നിന്നെ വിടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.” അച്ഛൻ ദേഷ്യത്തോടെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു.
​ആഗ്നേയ് നിസ്സഹായനായി നിന്നു. അച്ഛനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല. അവൻ മുറിയിൽ കയറി തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ വിനായകന്റെ അപകടം നടന്ന ദിവസത്തെ പത്രവാർത്തകൾ അവൻ തിരഞ്ഞു. അപകടം നടന്നത് ദേശീയപാതയിലായിരുന്നു. ഒരു ലോറി വന്ന് കാറിൽ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. ലോറി ഡ്രൈവറെ പിന്നീട് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മരണത്തിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ഗൂഢാലോചന ഉണ്ടെന്ന് ആഗ്നേയിന് തോന്നി.
​അന്നത്തെ ദിവസം കോളേജിൽ പോകുമ്പോൾ ആഗ്നേയിന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അവിടെ അവന്റെ സുഹൃത്തായ രാഹുൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ സിറ്റിയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു വക്കീലാണ്. ആഗ്നേയ് അവനോട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നു പറഞ്ഞു.
​”നോക്കൂ ആഗ്നേയ്, നീ പറയുന്നതിൽ കാര്യമുണ്ട്. തുടർച്ചയായ മൂന്ന് മരണങ്ങൾ ഒരു കുടുംബത്തിൽ നടക്കുക, അതും പുരുഷന്മാർ മാത്രം മരിക്കുക എന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. വിക്രമിനെ എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാം. അവൻ വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്തിയത് അധാർമ്മികമായ വഴികളിലൂടെയാണ്. മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന്റെ സ്ഥാനം വിക്രമിന്റെ പുതിയ റിസോർട്ട് പ്ലാനിന്റെ നടുവിലാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
​ആഗ്നേയ് ഞെട്ടിപ്പോയി. “അപ്പോ… ആ സ്ഥലം സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ അവൻ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്?”
​”അതൊരു കാരണമാകാം. പക്ഷേ അതിലുപരി മീനാക്ഷിയോടുള്ള അവന്റെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശം. അവൾക്ക് ഒരു തുണ ഇല്ലാതായാൽ അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് വരുമെന്ന് അവൻ കരുതുന്നുണ്ടാകും. നമുക്ക് ആ ലോറി ഡ്രൈവറെ കണ്ടെത്തണം. അവനെ കിട്ടിയാൽ പല രഹസ്യങ്ങളും പുറത്തുവരും.”
​വൈകുന്നേരം കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങി വരുമ്പോൾ ആഗ്നേയ് വീണ്ടും മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. സുമിത ടീച്ചർ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടീച്ചറുടെ മുഖത്ത് ഒരു മ്ലാനതയുണ്ട്.
​”കണ്ണാ… (ആഗ്നേയിനെ സുമിത ടീച്ചർ വിളിക്കുന്നത് കണ്ണാ എന്നാണ്) നീ എന്തിനാ നിന്റെ അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്? അദ്ദേഹം പറയുന്നത് നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ? ഞങ്ങളുടെ ഈ വീട്… ഇത് ശപിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എന്റെ മോളെ നീ സ്നേഹിക്കുന്നത് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ എനിക്ക് അത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.” സുമിത ടീച്ചർ കരയാൻ തുടങ്ങി.
​”അമ്മേ… നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഈ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത്? മരണങ്ങൾ സംഭവിക്കാം, പക്ഷേ അതിന് പിന്നിൽ മനുഷ്യന്റെ ചതിയുണ്ടെങ്കിൽ അത് ശാപമല്ല, ക്രൂരതയാണ്. ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും.” ആഗ്നേയ് ടീച്ചറെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
​അന്ന് രാത്രി ആഗ്നേയ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ഇടവഴിയിൽ വെച്ച് ഒരു ബൈക്ക് അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ഹെൽമറ്റ് ധരിച്ച ഒരാളായിരുന്നു അത്. അവൻ ബൈക്ക് ഓഫ് ചെയ്ത് താഴെയിറങ്ങി. ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആഗ്നേയിന് മനസ്സിലായി അത് വിക്രമിന്റെ വലംകൈയായ ശേഖരനാണെന്ന്.
​”ആഗ്നേയ് സാറേ… സാറ് വലിയ വിവരമുള്ള ആളല്ലേ? എന്തിനാ ഈ തീക്കളിയിൽ ചെന്ന് വീഴുന്നത്? തിരുമേനി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ആ രശ്മി കൊച്ചിനെ കെട്ടി സുഖമായി ജീവിക്ക്. ആ നായർ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണിനെ മോഹിച്ചവരൊക്കെ ഇപ്പൊ മണ്ണടിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. സാറിനും ആ ഗതി വരാതിരിക്കാൻ നോക്ക്.” ശേഖരൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​”ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ നോക്കണ്ട ശേഖരാ. വിക്രമിനോട് പോയി പറയ്, ഈ കളിയിൽ ജയിക്കുന്നത് സത്യമായിരിക്കും എന്ന്. നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്കെല്ലാം ഉടനെ കണക്ക് പറയേണ്ടി വരും.”
​ശേഖരൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “സത്യം… അല്ലേ? സാറേ, ഈ ഭൂമിയിൽ ശക്തിയുള്ളവനാണ് സത്യം പറയുന്നത്. സാറിന്റെ സത്യം തെളിയിക്കാൻ സാറ് ജീവനോടെ ഉണ്ടാവണ്ടേ? സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതാ.”
​ശേഖരൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പോയി. ആഗ്നേയ് അവിടെ നിശ്ചലനായി നിന്നു. തന്റെ ഓരോ നീക്കവും അവർ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ പിന്മാറാൻ അവൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
​അവൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. “ആഗ്നേയ്, നിനക്ക് ഒരു ഫോൺ വന്നിരുന്നു. നിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ മാത്യു. അവൻ ഇപ്പോൾ ഈ സ്റ്റേഷനിൽ സബ് ഇൻസ്പെക്ടറായി ചാർജ് എടുത്തിട്ടുണ്ട്. നാളെ നിന്നെ കാണാൻ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
​മാത്യു! സ്കൂൾ കാലത്തെ ആഗ്നേയിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്. നീതിമാനും ധീരനുമായ പോലീസ് ഓഫീസർ. ആഗ്നേയിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിരി തെളിഞ്ഞു. മാത്യുവിനെ കിട്ടിയാൽ കേസ് അട്ടിമറിച്ചവരെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരാൻ എളുപ്പമാകും.
​ആ രാത്രി ആഗ്നേയ് ഉറങ്ങിയില്ല. അവൻ തന്റെ ഡയറിയിൽ ഓരോ കാര്യങ്ങളും കുറിച്ചു വെച്ചു. നാളെ മാത്യുവിനെ കാണണം. മീനാക്ഷിയുടെ അച്ഛന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടുകൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കണം. വിക്രം എത്ര വലിയവനായാലും നിയമത്തിന്റെ വലക്കണ്ണികൾ അവനെ പിടികൂടുക തന്നെ ചെയ്യും.
​ദൂരെ മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് തെളിയുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവൾ പ്രാർത്ഥനയിലായിരിക്കും. അവളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കും കണ്ണീരിനും മറുപടി നൽകാൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് ആഗ്നേയ് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ ആ ഇരുട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ചതിക്കുഴികൾ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പുലർച്ചെ പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് വന്ന് നിന്നപ്പോൾ ഗ്രാമം ഒന്നടങ്കം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി അമ്പലത്തിൽ പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ആജാനുബാഹുവായ ആ യുവാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ നമ്പൂതിരിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് മാത്യുവായിരുന്നു. ആഗ്നേയിന്റെ സ്കൂൾ കാലത്തെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത്. ഇന്ന് ഈ സ്റ്റേഷനിലെ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ.
​”എന്താ മാത്യൂ, ചാർജ് എടുത്ത ഉടനെ ഇങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞല്ലോ? ഔദ്യോഗിക ആവശ്യമാണോ അതോ പഴയ കൂട്ടുകാരനെ കാണാനാണോ?” നമ്പൂതിരി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​”രണ്ടുമാണ് തിരുമേനി. ആഗ്നെയിനെ ഒന്ന് കാണണം. അവൻ എവിടെ?” മാത്യു വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​ആഗ്നേയ് അപ്പോഴേക്കും താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാരമെല്ലാം ഒന്ന് കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അവർ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആഗ്നേയിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം മാത്യു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവർ ഇല്ലത്തിന്റെ വശത്തുള്ള തെങ്ങിൻതോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ആരുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് ഇരുന്ന് ആഗ്നേയ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മാത്യുവിനോട് വിശദീകരിച്ചു.
​”മാത്യൂ, ഇത് വെറും അപകടങ്ങളല്ല. മീനാക്ഷിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ അമ്മാവൻ പുഴയിൽ വീണതല്ല, വീഴ്ത്തിയതാണ്. വിനായകന്റെ കാറപകടം നടന്നപ്പോൾ ആ ലോറി എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്ന് ആരും അന്വേഷിച്ചില്ല. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ആ പാവം പയ്യൻ അനു… ട്രെയിൻ തട്ടി മരിച്ച നിലയിൽ അവനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ മീനാക്ഷിക്കുള്ള ഒരു സമ്മാനമുണ്ടായിരുന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ സമ്മാനവുമായി പോകുമോ?” ആഗ്നേയിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിഷേധം ഇരമ്പി.
​മാത്യു ഗൗരവത്തിൽ കേട്ടിരുന്നു. “ആഗ്നേയ്, ഞാൻ ഈ സ്റ്റേഷനിൽ ചാർജ് എടുത്തപ്പോൾ ആദ്യം നോക്കിയത് ഈ മരണങ്ങളുടെ ഫയലുകളാണ്. അന്ന് കേസ് അന്വേഷിച്ച എസ്.ഐക്ക് വിക്രമിനെ ഭയമായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തം. എല്ലാ റിപ്പോർട്ടുകളും വിക്രമിന് അനുകൂലമായാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഒരു സംശയമുണ്ട്. രാഘവൻ അമ്മാവൻ മരിച്ച അന്ന് ആ പുഴവക്കിൽ വിക്രമിന്റെ വണ്ടി കണ്ടതായി ഒരാൾ മൊഴി നൽകിയിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീട് ആ മൊഴി കാണാതായി.”
​”വിക്രം എല്ലാവരെയും വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് മാത്യൂ. പണവും അധികാരവും ഉപയോഗിച്ച് അവൻ ഈ ഗ്രാമത്തെ ഭരിക്കുകയാണ്. ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ അവന്റെ റിസോർട്ട് പ്ലാനാണെന്ന് രാഹുൽ വക്കീൽ പറഞ്ഞു.”
​”റിസോർട്ട് മാത്രമല്ല ആഗ്നേയ്. അവന് മീനാക്ഷിയോട് ഉള്ളത് ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ വാശിയാണ്. അവളെ തകർക്കാൻ അവൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകും. നീ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ഈ കേസുകൾ വീണ്ടും തുറക്കും. പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് നമുക്ക് ചില തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കണം. പ്രധാനമായും ആ ലോറി ഡ്രൈവർ. അവൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തണം.”
​അന്ന് വൈകുന്നേരം മാത്യുവും ആഗ്നേയിയും കൂടി മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. സുമിത ടീച്ചർ മാത്യുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ കരഞ്ഞുപോയി. “മോനേ, നിനക്കറിയാലോ എന്റെ മക്കളെ. അവർ ആരെയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും എന്താ ഞങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്?”
​”ടീച്ചർ വിഷമിക്കണ്ട. സത്യം ഉടനെ പുറത്തുവരും. എനിക്ക് മീനാക്ഷിയോട് ചിലത് ചോദിക്കാനുണ്ട്.” മാത്യു മീനാക്ഷിയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
​”മീനൂ, നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നോ? വിക്രമിനെ നീ ആ ദിവസങ്ങളിൽ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നോ?”
​മീനാക്ഷി ആലോചിച്ചു. “അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് തലേദിവസം വിക്രം ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അച്ഛനുമായി ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വലിയ തർക്കമായിരുന്നു. വിക്രം അച്ഛന്റെ കാലു പിടിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഈ വീടും പറമ്പും വിട്ടുതരണമെന്നും പകരമായി വലിയൊരു തുക നൽകാമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അച്ഛൻ അവനെ ആട്ടിയിറക്കി. ‘എന്റെ മക്കളുടെ അവകാശമാണിത്, ഇത് നിനക്ക് തരില്ല’ എന്ന് അച്ഛൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയ്ക്കാണ് അച്ഛനെ പുഴയിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടത്.”
​മാത്യുവിന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി. “അപ്പോൾ അതൊരു തർക്കമായിരുന്നു. വിക്രമിന് വ്യക്തമായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. ആഗ്നേയ്, നമുക്ക് ആ ജ്യോത്സ്യനെ ഒന്ന് കാണണം. ഈ ശാപകഥകൾ നാടുനീളെ പ്രചരിപ്പിച്ചത് അയാളാണല്ലോ.”
​അവർ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള പത്മനാഭൻ പണിക്കർ എന്ന ജ്യോത്സ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ഇയാൾ വിക്രമിന്റെ വിശ്വസ്തനാണെന്ന് നാട്ടിൽ സംസാരമുണ്ട്. അവർ ചെല്ലുമ്പോൾ പണിക്കർ പൂജയിലായിരുന്നു. മാത്യുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒന്ന് ഭയന്നു.
​”എന്താ സാർ, ഈ സമയത്ത്?” പണിക്കർ വിറച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
​”പണിക്കരേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ ശാപമുണ്ടല്ലോ… ശ്രാവണം തറവാട്ടിലെ ആണുങ്ങൾ മരിക്കുമെന്ന്. അത് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?” മാത്യുവിന്റെ സ്വരം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു.
​”അത്… അത് അവരുടെ ജാതകത്തിൽ ഉള്ളതാണ് സാർ. ഞാൻ കള്ളം പറയില്ല.”
​”ജാതകത്തിലാണോ അതോ വിക്രം തന്ന ലിസ്റ്റിലാണോ?” മാത്യു മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. “സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഈ പൂജയും കുറിയും ഞാൻ ലോക്കപ്പിലിട്ട് കഴിപ്പിക്കും. പറയെടാ!”
​പണിക്കർ പേടിച്ചുവിറച്ചു. അയാൾ കൈകൂപ്പി. “സാർ, എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്. വിക്രം പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്. ഓരോ മരണം നടക്കുമ്പോഴും അത് ശാപമാണെന്ന് നാട്ടുകാരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവൻ എനിക്ക് പണം തന്നു. അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാൻ അനുസരിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ എന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.”
​ആഗ്നേയിന്റെ രക്തം തിളച്ചു. “നീ കാരണം എത്ര പേരാടാ ആ പാവം കുട്ടിയെ ആക്ഷേപിച്ചത്! ശാപം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ വീട്ടിൽ തളച്ചിട്ടത് നീ തന്നെയല്ലേ?”
​മാത്യു ആഗ്നേയിനെ ശാന്തനാക്കി. “സാരമില്ല ആഗ്നേയ്. ഇവന്റെ മൊഴി നമുക്ക് കോടതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാം. പണിക്കരേ, നിങ്ങൾ നാളെ സ്റ്റേഷനിൽ വരണം. മൊഴി മാറ്റിയാൽ വിവരം അറിയും.”
​അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു. അവർ നടന്നു വരുമ്പോൾ വിക്രമിന്റെ കാർ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. വിക്രം പുറത്തിറങ്ങി. അവന്റെ കൈകൾ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു.
​”മാത്യൂ… നീ പഴയ ചങ്ങാത്തം പുതുക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ നീ എന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടുകയാണല്ലോ. ഇത് നിനക്ക് നല്ലതല്ല.” വിക്രം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
​”വിക്രം, പോലീസ് യൂണിഫോം ഇട്ടാൽ എനിക്ക് ചങ്ങാത്തമില്ല. നിയമം അതിന്റെ വഴിക്ക് പോകും. നീ ചെയ്ത ഓരോ പാപത്തിനും കണക്ക് ചോദിക്കാനുള്ള സമയം അടുത്തു.” മാത്യു നിർഭയനായി നിന്നു.
​”നീ വലിയ സത്യസന്ധൻ കളിക്കണ്ട. ഈ ഗ്രാമം എന്റെ കയ്യിലാണ്. നിന്റെ ഈ ഫ്രണ്ടിനെ സൂക്ഷിച്ചോ. അവന് അപകടങ്ങൾ പറ്റാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.” വിക്രം ആഗ്നേയിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
​”എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് നീ നോക്കണ്ട വിക്രം. മീനാക്ഷിയെ നീ സ്വന്തമാക്കാം എന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കണ്ട. നിന്റെ അന്ത്യം ഈ കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെയാകും.” ആഗ്നേയ് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
​വിക്രം ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാറിൽ കയറി പോയി. പക്ഷേ ആ പോക്ക് വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുന്നോടിയാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.
​അന്ന് രാത്രി ആഗ്നേയ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
​”ആഗ്നേയ്, നീ എന്തിനാ ഈ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നത്? വിക്രം അല്പം മുൻപ് ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അവൻ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞു. നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ അവന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി. നീ ആ പെണ്ണിനെ വിടണം. നമുക്ക് വേറെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറാം.” നമ്പൂതിരി കരഞ്ഞുപോയി.
​ആഗ്നേയിന് സങ്കടം തോന്നി. “അച്ഛാ, നിങ്ങൾ എന്തിനാ അവന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പിയത്? അവൻ ഒരു കൊലപാതകിയാണ്. അവനെ ഭയന്നാൽ നമ്മൾ അവന്റെ അടിമകളാകും. എനിക്ക് മീനാക്ഷിയെയും അവളുടെ അമ്മയെയും രക്ഷിക്കണം. അത് എന്റെ ധർമ്മമാണ്.”
​രാത്രിയിൽ ആഗ്നേയിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഒരു കല്ല് എറിയപ്പെട്ടു. ജനാലച്ചില്ല് തകർന്നു. കല്ലിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കടലാസ് കഷ്ണമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു:
​”നാളത്തെ പുലരി നീ കാണില്ല.”
​ആഗ്നേയ് ആ കടലാസ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ഭയത്തിന് പകരം അവനിൽ പകയാണ് നിറഞ്ഞത്. അവൻ മാത്യുവിനെ വിളിച്ചു. “മാത്യൂ, കളി തുടങ്ങി. അവൻ എന്നെ വധിക്കാൻ പദ്ധതിയിടുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”
​”നീ ഒന്നിനും പുറത്തിറങ്ങരുത് ആഗ്നേയ്. ഞാൻ ദാ വരുന്നു.” മാത്യു പറഞ്ഞു.
​പക്ഷേ ആഗ്നേയ് അറിഞ്ഞില്ല, വിക്രമിന്റെ പ്ലാൻ അവനെ കൊല്ലുക എന്നതല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച് അവനെ തകർക്കാൻ മീനാക്ഷിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുക എന്നതായിരുന്നു. ആ നിമിഷം മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന്റെ പിൻവാതിലിലൂടെ ചില നിഴലുകൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു. സുമിത ടീച്ചറുടെ അലർച്ച ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സുമിത ടീച്ചറുടെ നിലവിളി ശ്രാവണം തറവാടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. മീനാക്ഷിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ മൂന്നു നിഴലുകൾ അവളെ ബലമായി പിടിച്ചു വലിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നതിനാൽ പുറത്തേക്ക് ശബ്ദം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
​”എന്റെ മോളെ വിടൂ… നിങ്ങളാരാ? പണം വേണമെങ്കിൽ എടുത്തോളൂ, അവളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്…” സുമിത ടീച്ചർ ആ അക്രമികളുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
​അതിലൊരാൾ ടീച്ചറെ ദൂരേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അവർ തലയടിച്ചു വീണു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് ടീച്ചർ കണ്ടത് മീനാക്ഷിയെ ഒരു വലിയ കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് പുറത്തെ കാറിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ്.
​അതേസമയം, പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്ത് ആഗ്നേയ് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയിലായിരുന്നു. ജനാലച്ചില്ല് തകർത്ത് വന്ന ആ ഭീഷണി കത്ത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ തീ കോരിയിട്ടു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിലെ അയൽവാസിയായ നാരായണൻ നായരായിരുന്നു അത്.
​”ആഗ്നേയ്… വേഗം ഇങ്ങോട്ട് വാ! മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ ആരോ കയറി. വലിയ ബഹളം കേട്ടു. സുമിത ടീച്ചർ ബോധമില്ലാതെ മുറ്റത്ത് കിടക്കുന്നു. മീനാക്ഷിയെ കാണാനില്ല!”
​ആഗ്നേയിന്റെ ലോകം ഒന്നു കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഷർട്ട് പോലും ഇടാതെ തന്റെ ബൈക്കിന്റെ ചാവി എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അച്ഛൻ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ അത് കേട്ടില്ല. ഇരുട്ടിലൂടെ അവന്റെ ബൈക്ക് കാറ്റുപോലെ പറന്നു.
​ശ്രാവണം തറവാടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആളുകൾ കൂടിയിരുന്നു. സുമിത ടീച്ചറെ ആരോ ഉമ്മറത്ത് കിടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ തലയിൽ നിന്ന് രക്തം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആഗ്നേയ് ടീച്ചറുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
​”ടീച്ചർ… അമ്മേ… എന്താ പറ്റിയത്? മീനാക്ഷി എവിടെ?” അവൻ ടീച്ചറെ തട്ടിവിളിച്ചു.
​ടീച്ചർ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. “കണ്ണാ… അവർ അവളെ കൊണ്ടുപോയി… വിക്രമിന്റെ ആളുകൾ… അവളെ രക്ഷിക്കണം മോനേ…” ടീച്ചർ വീണ്ടും ബോധരഹിതയായി.
​ആഗ്നേയ് പല്ലുഞെരിച്ചു. അവൻ നേരെ മാത്യുവിനെ വിളിച്ചു. “മാത്യൂ… അവർ മീനാക്ഷിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി! വിക്രമാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ. അവൻ അവളെ അവന്റെ ആ പഴയ ഗോഡൗണിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കാണും. നീ വേഗം അവിടെ എത്തു!”
​മാത്യു ജാഗ്രതയിലായി. “നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത് ആഗ്നേയ്! അവൻ അപകടകാരിയാണ്. നീ അവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്യ്, ഞാൻ ഫോഴ്സുമായി വരുന്നുണ്ട്.”
​പക്ഷേ ആഗ്നേയിന് കാത്തുനിൽക്കാൻ സമയമില്ലായിരുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ ഓരോ നിമിഷവും വിലപ്പെട്ടതാണ്. അവൻ തന്റെ ബൈക്ക് തിരിച്ചു. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ റൈസ് മില്ലിന്റെ ഗോഡൗൺ—വിക്രമിന്റെ അധാർമ്മിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമാണത്.
​അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗോഡൗണിന്റെ മുന്നിൽ ശേഖരനും മറ്റു രണ്ടുപേരും കാവൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ആഗ്നേയ് ബൈക്ക് ദൂരെയുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. അവൻ പതുങ്ങിച്ചെന്ന് ഗോഡൗണിന്റെ പിൻഭാഗത്തുകൂടി ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ജനാലയിലൂടെ അവൻ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
​അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ മീനാക്ഷിയെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വായ മൂടിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മുന്നിൽ വിക്രം ഒരു സിഗരറ്റ് പുകച്ചുനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ ക്രൂരമായ ചിരിയുണ്ട്.
​”കണ്ടോ മീനാക്ഷി… നിന്റെ ഈ തറവാടിത്തവും ആ കുലീനതയും ഒക്കെ ഇപ്പോൾ എന്റെ കാൽക്കീഴിലാണ്. നിന്റെ അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും പോയതുപോലെ നിന്റെ ആ കാമുകനും ഇന്ന് പോകും. നീ എന്റെ കൂടെ വരും. എന്റെ പണവും പ്രതാപവും നിനക്കുള്ളതാണ്.” വിക്രം അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി പറഞ്ഞു.
​മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തല കുലുക്കി എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”നിനക്ക് ഇത്ര വലിയ വാശിയാണോ? എങ്കിൽ കണ്ടോ…” വിക്രം തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കത്തിയെടുത്ത് അവളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ നീട്ടി. “നിന്റെ ഈ ഭംഗിയാണ് ആ ആഗ്നേയിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത് എങ്കിൽ, ഇത് ഞാൻ ഇന്ന് ഇല്ലാതാക്കും!”
​പെട്ടെന്ന് ഗോഡൗണിന്റെ വാതിൽ തകർന്ന് വീണു. ആഗ്നേയ് ഉള്ളിലേക്ക് കുതിച്ചുചെന്നു. “വിക്രം!!!” അവന്റെ അലർച്ച ഗോഡൗണിൽ മുഴങ്ങി.
​വിക്രം ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ… നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?”
​”നിന്നെപ്പോലൊരു പാപിയിൽ നിന്ന് അവളെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് ആയിരം വഴികളുണ്ട്!” ആഗ്നേയ് വിക്രമിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു.
​ശേഖരനും മറ്റുള്ളവരും അവനെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ആഗ്നേയിന്റെ ഉള്ളിലെ പക അവന് അമാനുഷികമായ കരുത്ത് നൽകിയിരുന്നു. അവൻ അവരെ തല്ലി വീഴ്ത്തി. ഒടുവിൽ അവൻ വിക്രമിന്റെ മുന്നിലെത്തി. വിക്രം കത്തി വീശി അവനെ തടയാൻ നോക്കി. ആഗ്നേയിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടായെങ്കിലും അവൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ വിക്രമിന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് ചുവരിലേക്ക് ഇടിച്ചു.
​”നിന്റെ അധികാരം ഒക്കെ ഇന്നു തീരും വിക്രം! മീനാക്ഷിയെ നീ തൊടില്ല!”
​തക്കം നോക്കി ശേഖരൻ പിന്നിൽ നിന്ന് ആഗ്നേയിനെ ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് കൊണ്ട് അടിക്കാൻ ഓടി വന്നു. പക്ഷേ ആ നിമിഷം ഒരു വെടിയൊച്ച കേട്ടു. ശേഖരന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ദണ്ഡ് തെറിച്ചുപോയി.
​മാത്യുവും പോലീസുകാരും ഗോഡൗണിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. “കൈകൾ പൊക്കി നിൽക്ക് വിക്രം! നിന്റെ കളി അവസാനിച്ചു.” മാത്യു തോക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
​വിക്രം നിസ്സഹായനായി നിന്നു. പോലീസുകാർ അവനെയും സംഘത്തെയും വിലങ്ങ് വെച്ചു. ആഗ്നേയ് വേഗം മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൻ അവളുടെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
​”ആഗ്നേയ്… എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയായി…” അവൾ വിതുമ്പി.
​”ഇനി പേടിക്കണ്ട മീനൂ. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.” അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​മാത്യു വിക്രമിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. “നീ കരുതിയത് നിന്റെ പണം കൊണ്ട് എന്തിനെയും മറയ്ക്കാം എന്നാണോ? നിന്റെ ഓരോ കൊലപാതകത്തിന്റെയും തെളിവുകൾ എനിക്ക് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. ശേഖരൻ എല്ലാം ഏറ്റുപറയാൻ തയ്യാറാണ്.”
​വിക്രം പല്ലുഞെരിച്ചു. “നീ തെറ്റായ ആളോടാണ് കളിക്കുന്നത് മാത്യൂ. എനിക്ക് ജാമ്യം കിട്ടാൻ ഒരു മണിക്കൂർ പോലും വേണ്ട.”
​”അത് നമുക്ക് നോക്കാം വിക്രം. ഇത്തവണ നീ അഴിയെണ്ണുന്നത് കൊലപാതക കേസിലാണ്. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ മുതൽ ഗൂഢാലോചന വരെ നിന്റെ മേൽ ചുമത്തിയിട്ടുണ്ട്.” മാത്യു അവനെ ജീപ്പിലേക്ക് തള്ളി.
​മീനാക്ഷിയെയും കൊണ്ട് ആഗ്നേയ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ സുമിത ടീച്ചർക്ക് ബോധം വന്നിരുന്നു. മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
​”എന്റെ മോളെ നീ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നല്ലോ കണ്ണാ… ഇനി നിനക്ക് ഞാൻ എന്ത് പ്രതിഫലമാണ് തരേണ്ടത്?” ടീച്ചർ ആഗ്നേയിന്റെ കൈകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.
​”അമ്മേ, പ്രതിഫലത്തിന് വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ ഇത് ചെയ്തത്. മീനാക്ഷി എന്റെ പാതിയാണ്. അവളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.”
​പക്ഷേ ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്ന് മാത്യു ആഗ്നേയിനെ മാറ്റി വിളിച്ചു. “ആഗ്നേയ്, വിക്രം ജയിലിലായെങ്കിലും അവന്റെ സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്. അവനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ചില രാഷ്ട്രീയക്കാർ എനിക്ക് മുകളിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് വേഗം ആ ലോറി ഡ്രൈവറെ കണ്ടെത്തണം. അവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ കണ്ണി.”
​”അവൻ എവിടെ കാണും മാത്യൂ?”
​”എന്റെ വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് അവൻ തമിഴ്നാട് ബോർഡറിൽ എവിടെയോ ഒളിവിൽ കഴിയുകയാണ്. ഞാൻ നാളെ അങ്ങോട്ട് തിരിക്കും. നീ സൂക്ഷിക്കണം. വിക്രമിന്റെ ഗുണ്ടകൾ നിന്നെ ലക്ഷ്യം വെക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.”
​ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയെ നോക്കി. അവൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. പക്ഷേ ആ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിൽ വീണ്ടും കരിനിഴലുകൾ വീഴുന്നതായി അവന് തോന്നി. വിക്രം എന്ന വിഷപ്പാമ്പിനെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാതെ തങ്ങൾക്ക് സമാധാനമില്ല. അവൻ തന്റെ മുറിവേറ്റ കയ്യിലെ ബാൻഡേജ് മുറുക്കി കെട്ടി. പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല, അത് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്.

ആശുപത്രിയുടെ വെളുത്ത ചുവരുകൾക്കിടയിൽ മീനാക്ഷിയും സുമിത ടീച്ചറും സുരക്ഷിതരാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ആഗ്നേയ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിയായിട്ടും ഉറക്കം അവന്റെ കണ്ണുകളെ തൊട്ടിരുന്നില്ല. വിക്രമിനെ ലോക്കപ്പിലാക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ അധികാരത്തിന്റെ വേരുകൾ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തും പടർന്നു പന്തലിച്ചു കിടക്കുകയാണെന്ന് മാത്യു നേരത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.
​മാത്യു തന്റെ പോലീസ് ജീപ്പിനടുത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. യൂണിഫോമിലെ ചുളിവുകളും ചുവന്ന കണ്ണുകളും അവന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു.
​”ആഗ്നേയ്, വിക്രമിന് വേണ്ടി ഹൈക്കോടതിയിൽ നിന്ന് സ്പെഷ്യൽ വക്കീൽ വരുന്നുണ്ടെന്നാണ് വിവരം. രാവിലെ തന്നെ ജാമ്യാപേക്ഷ നൽകും. രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം കാരണം എനിക്ക് അവനെ അധികനേരം പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയില്ല. നമുക്ക് ആ ലോറി ഡ്രൈവറെ കിട്ടിയേ തീരൂ. അവനാണ് ‘മാണിക്യം’. വിനായകന്റെ കാറിൽ ലോറി ഇടിച്ച കേസിൽ ഒളിവിൽ പോയ ആ പ്രതി.” മാത്യു ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​”നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് മാത്യൂ പോകുന്നത്?” ആഗ്നേയ് ജീപ്പിലേക്ക് കയറി.
​”തമിഴ്‌നാട് അതിർത്തിയിലുള്ള തേനിയിലേക്ക്. അവിടെയുള്ള ഒരു പഴയ ട്രാൻസ്പോർട്ട് കമ്പനിയിലാണ് അവൻ ഒളിവിൽ കഴിയുന്നതെന്ന് എന്റെ ഇൻഫോർമർ പറഞ്ഞു. പേര് മുരുകൻ. വിക്രമിന്റെ ബിനാമി ഇടപാടുകൾക്ക് ലോറി ഓടിക്കുന്നത് ഇയാളാണ്.”
​ജീപ്പ് അതിവേഗം കുതിച്ചു. കേരളത്തിന്റെ പച്ചപ്പിൽ നിന്ന് തമിഴ്‌നാടിന്റെ ചുവന്ന മണ്ണിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ആഗ്നേയിന്റെ മനസ്സ് പഴയ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് പോയി. വിനായകൻ ഏട്ടൻ… മീനാക്ഷിയുടെ ജീവനായിരുന്നു അവൻ. ഒരു ബിസിനസ്സ് യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് രാത്രിയിൽ ആ ലോറി അവന്റെ കാറിനെ ഇല്ലാതാക്കിയത്. ആ മരണം മീനാക്ഷിയെ മാസങ്ങളോളം മൗനിയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും തനിക്ക് മുരുകനെ പിടിക്കണം.
​തേനിയിലെ ലൊക്കേഷനിൽ എത്തുമ്പോൾ വെയിൽ കനത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിന് മുന്നിൽ ജീപ്പ് നിന്നു. മാത്യുവും ആഗ്നേയിയും സാധാരണ വേഷത്തിലായിരുന്നു. പുറത്ത് തുരുമ്പിച്ച വലിയ ലോറികൾ നിരനിരയായി കിടക്കുന്നു.
​”അവിടെ നിൽക്കുന്ന ആ കള്ളിമുണ്ടുകാരനെ കണ്ടോ? അതാണ് മുരുകൻ.” മാത്യു ദൂരെ ഒരു ലോറി കഴുകുന്ന ഒരാളെ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു.
​അവർ രണ്ടുപേരും പതുക്കെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. മുരുകൻ അവരെ കണ്ടതും കയ്യിലിരുന്ന പൈപ്പ് താഴെയിട്ട് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആഗ്നേയ് അവനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ കുതിച്ചുചെന്ന് അവന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു.
​”എങ്ങോട്ടാടാ ഓടുന്നത്? ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാനുള്ള സമയമായി!” ആഗ്നേയ് അവനെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി.
​”സാറേ… എനിക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല… ഞാൻ പാവമാണ്…” മുരുകൻ തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
​മാത്യു മുന്നോട്ട് വന്നു തന്റെ ഐഡി കാർഡ് കാണിച്ചു. “മുരുകാ, വിനായകന്റെ കാറിൽ ലോറി ഇടിച്ചത് നീയാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം. വിക്രം പറഞ്ഞിട്ടാണോ നീ അത് ചെയ്തത്? സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മാപ്പ് സാക്ഷിയാകാം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ജീവിതം ജയിലിൽ അവസാനിക്കും.”
​മുരുകൻ പേടിച്ചു വിറച്ചു. “സാറേ… വിക്രം മുതലാളി പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ അത് ചെയ്തത്. എനിക്ക് ഒരുപാട് പണം തന്നു. വിനായകൻ സാറിന്റെ കാർ വരുന്ന വഴിയിൽ ലോറി ഓഫ് ചെയ്ത് ഇട്ടിട്ട്, അവർ വരുമ്പോൾ ലൈറ്റ് അണച്ചു വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാനാണ് പറഞ്ഞത്. അത് അപകടമാണെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.”
​ആഗ്നേയിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. “നീ എന്റെ ഏട്ടനെ കൊന്നല്ലേടാ!” അവൻ അവനെ അടിക്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ മാത്യു തടഞ്ഞു.
​”ആഗ്നേയ്, നിയന്ത്രിക്കൂ. ഇവന്റെ മൊഴിയാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. മുരുകാ, നിന്റെ കയ്യിൽ എന്തെങ്കിലും തെളിവുണ്ടോ? വിക്രം നിനക്ക് പണം നൽകിയതിനോ നിർദ്ദേശം നൽകിയതിനോ?”
​”ഉണ്ട് സാർ… എന്റെ ഫോണിൽ അദ്ദേഹം വിളിച്ച റെക്കോർഡിംഗുകൾ ഉണ്ട്. പേടി കാരണം ഞാൻ അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. പിന്നെ പണം തന്ന ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് വിവരങ്ങളും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.”
​അവർ മുരുകനെ ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റി വേഗത്തിൽ കേരളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിമധ്യേ മാത്യുവിന് ഒരു കോൾ വന്നു. അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ കറുത്തു.
​”എന്ത് പറ്റി മാത്യൂ?” ആഗ്നേയ് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
​”വിക്രമിന് ജാമ്യം കിട്ടി ആഗ്നേയ്! അവൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അവന്റെ ഗുണ്ടകൾ മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന് ചുറ്റും ഉണ്ടെന്നാണ് വിവരം. അവൻ ഉടനെ പ്രതികാരം ചെയ്യും.”
​ആഗ്നേയ് സ്തബ്ധനായി. “അവൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകില്ലേ?”
​”ഇല്ല, അവൻ നേരെ മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. അവിടെ എന്തോ വലിയൊരു ചതി അവൻ പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ എത്രയും വേഗം അവിടെ എത്തണം.”
​യാത്രയിലുടനീളം ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും റേഞ്ച് കുറവായതിനാൽ കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ വൈകുന്നേരത്തോടെ അവർ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. മീനാക്ഷിയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ആൾക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിരുന്നു. പുക ഉയരുന്നത് ദൂരെ നിന്നുതന്നെ കാണാം.
​ആഗ്നേയ് ജീപ്പിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ഓടി. ശ്രാവണം തറവാടിന്റെ ഒരു ഭാഗം തീപിടിച്ചു കത്തുകയാണ്! നാട്ടുകാർ വെള്ളമൊഴിച്ചു തീ അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
​”മീനാക്ഷി… അമ്മേ…” ആഗ്നേയ് അലറിക്കൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”ആഗ്നേയ്, പോകല്ലേ! തീ ആളിപ്പടരുകയാണ്!” മാത്യു അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.
​പെട്ടെന്ന് അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി കേട്ടു. അത് മീനാക്ഷിയുടേതായിരുന്നു. അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്ന് കൈവീശി കാണിച്ചു. അവളുടെ പിന്നിൽ വിക്രം നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവൻ അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. കയ്യിൽ ഒരു പെട്രോൾ ക്യാനുണ്ടായിരുന്നു.
​”ആഗ്നേയ്… നോക്കിക്കോ! എന്റെ ജാമ്യം ആഘോഷിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. നിനക്ക് തരാത്ത മീനാക്ഷിയെ മണ്ണാക്കി മാറ്റിയിട്ട് ഞാൻ ഈ നാട് വിടും!” വിക്രം ഭ്രാന്തമായി ചിരിച്ചു.
​ആഗ്നേയ് ആരെയും വകവയ്ക്കാതെ തീയുണ്ടായിരുന്ന വാതിൽ തകർത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് കുതിച്ചു. മാത്യുവും പോലീസുകാരും മുരുകനെ ജീപ്പിൽ പൂട്ടിയിട്ട് പിന്നാലെ ഓടി.
​തീയുയരുന്ന ഇടനാഴിയിലൂടെ ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വിക്രം അവളെ തള്ളി താഴെയിട്ട് ആഗ്നേയിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. അവർ തമ്മിൽ കടുത്ത പോരാട്ടം നടന്നു. തീയണയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആഗ്നേയിന്റെ ദേഹത്ത് പൊള്ളലേറ്റെങ്കിലും അവൻ അത് അറിഞ്ഞില്ല.
​”നീ ഇന്ന് തീരും വിക്രം!” ആഗ്നേയ് ഒരു വലിയ മരത്തടി എടുത്ത് വിക്രമിനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
​ആ നിമിഷം വീടിന്റെ മേൽക്കൂര തകർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി. ആഗ്നേയ് വേഗം മീനാക്ഷിയെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. സുമിത ടീച്ചറെ മാത്യു നേരത്തെ പുറത്തെത്തിച്ചിരുന്നു. ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയുമായി പുറത്തേക്ക് ഓടുമ്പോൾ വിക്രം തകർന്നു വീണ മേൽക്കൂരയ്ക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
​”രക്ഷിക്കൂ… എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…” വിക്രം കരയാൻ തുടങ്ങി.
​ആഗ്നേയ് ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സ്നേഹത്തെക്കാൾ വലിയ പ്രതികാരം കരുണയാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ മീനാക്ഷിയെ സുരക്ഷിതമായി മാത്യുവിനെ ഏല്പിച്ചിട്ട് തിരികെ തീയിലേക്ക് ഓടി. മുതിർന്നവർ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ വിക്രമിനെ തകർന്നു കിടക്കുന്ന മരത്തടികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുത്തു.
​പുറത്തെത്തിയപ്പോൾ ആഗ്നേയ് ശ്വാസം കിട്ടാതെ തളർന്നു വീണു. വിക്രമിനെ മാത്യു ഉടനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. ഇത്തവണ വിക്രമിന്റെ മുഖത്ത് അഹങ്കാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയതിന്റെ ആശ്വാസവും തന്റെ തോൽവിയുടെ തിരിച്ചറിവുമായിരുന്നു.
​നാട്ടുകാർ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. തന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയവനെ രക്ഷിച്ച ആഗ്നേയിന്റെ ധീരത ഗ്രാമം മുഴുവൻ പാടി നടന്നു. പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്തെ പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരിയും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. തന്റെ മകൻ ചെയ്തത് വലിയൊരു ധർമ്മമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​”മോനേ…” അച്ഛൻ ആഗ്നേയിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. നീയും മീനാക്ഷിയും ഒന്നിക്കേണ്ടവരാണ്. ഈ ശാപകഥകൾക്ക് ഇനി ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല.”
​ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയെ നോക്കി. അവൾ നിറകണ്ണുകളോടെ അവനെ പുണർന്നു. മുരുകന്റെ മൊഴിയും വിക്രമിന്റെ പുതിയ കൊലപാതക ശ്രമവും അവനെ ഇനി ഒരിക്കലും പുറത്തിറങ്ങാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് മാത്യു ഉറപ്പ് നൽകി.
​ഗ്രാമത്തിലെ ആ നിഴൽ വീണ മുറ്റത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു പുലരി വിരിയുകയായിരുന്നു. ശാപമല്ല, ചതിയായിരുന്നു തങ്ങളെ വേർപിരിച്ചതെന്ന് ലോകം അറിഞ്ഞു. ആഗ്നേയിന്റെയും മീനാക്ഷിയുടെയും വിവാഹത്തിന് ഇനി തടസ്സങ്ങളില്ല.

തീയുടെ നാവുകൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ശ്രാവണം തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വിക്രം ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പെട്രോൾ ക്യാൻ ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവൻ മീനാക്ഷിയെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. അവളുടെ നിലവിളികൾ ആളിപ്പടരുന്ന തീയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അമർന്നുപോയി.
​”നോക്കിക്കോടാ ആഗ്നേയ്! നീ സ്നേഹിച്ച നിന്റെ മീനാക്ഷിയെ ഞാൻ ഈ തീയിൽ ഹോമിക്കും. എനിക്ക് കിട്ടാത്തത് ആർക്കും കിട്ടാൻ പാടില്ല!” വിക്രം അലറി.
​ആഗ്നേയ് തന്റെ കയ്യിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന രക്തം വകവയ്ക്കാതെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. അവന് മുന്നിൽ തീയുടെ ഒരു മതിൽ തന്നെയുണ്ട്. എങ്കിലും തന്റെ പ്രാണനെ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ ആ തീയുണ്ടകളിലേക്ക് എടുത്തുചാടി.
​”വിക്രം! നിന്റെ അധികാരം ഇന്നു തീരും. നിയമം നിന്നെ വെറുതെ വിട്ടാലും ഞാൻ വിടില്ല!” ആഗ്നേയ് ഒരു വലിയ തടി കഷ്ണം എടുത്ത് വിക്രമിന്റെ കാലിനിട്ട് അടിച്ചു.
​വിക്രം മീനാക്ഷിയെ വിട്ട് താഴെ വീണു. ആ തക്കത്തിന് ആഗ്നേയ് അവളെ വലിച്ച് തന്റെ പിന്നിലാക്കി. തീയുയരുന്ന വീടിന്റെ മേൽക്കൂര ഓരോന്നായി അടർന്നു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ പുക നിറഞ്ഞു ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി.
​അപ്പോഴേക്കും മാത്യുവും പോലീസുകാരും മുറ്റത്തെത്തി. വിക്രമിനെ അവർ ബലമായി പിടിച്ചു മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ വിക്രം ഒരു കത്തിയെടുത്ത് മാത്യുവിന് നേരെ വീശി.
​”എന്നെ ആരും തൊടണ്ട! ഈ തീയിൽ ഞാൻ എല്ലാവരെയും കൊല്ലും!”
​എന്നാൽ ഭാഗ്യം മീനാക്ഷിയുടെയും ആഗ്നേയിന്റെയും പക്ഷത്തായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ തടി വിക്രമിന്റെ മേലേക്ക് വീണു. അവൻ ആ തടിക്കടിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. തീ അവനിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങി.
​”രക്ഷിക്കൂ… എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…” വിക്രം നിലവിളിച്ചു.
​ആഗ്നേയ് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. തന്നെയും തന്റെ കുടുംബത്തെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയവനാണ് മുന്നിൽ കിടന്ന് പിടയുന്നത്. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിലെ അധ്യാപകൻ അവനെ തടഞ്ഞു. ശത്രുവായാലും മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. ആഗ്നേയ് വീണ്ടും തീയടുത്തേക്ക് പോയി ആ തടി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”ആഗ്നേയ്, വേണ്ട! നീ ചത്തുപോകും!” മാത്യു അലറി.
​പക്ഷേ ആഗ്നേയ് പിന്മാറിയില്ല. അവൻ തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും എടുത്ത് ആ തടി മാറ്റി വിക്രമിനെ വലിച്ചെടുത്തു. മാത്യുവും നാട്ടുകാരും ചേർന്ന് അവരെ രണ്ടുപേരെയും പുറത്തെത്തിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും തറവാടിന്റെ ഒരു ഭാഗം പൂർണ്ണമായും തകർന്നു വീണിരുന്നു.
​പുറത്തെത്തിയ ആഗ്നേയ് ശ്വാസം കിട്ടാതെ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. മീനാക്ഷി ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സുമിത ടീച്ചർ ദൂരെ മാറിനിന്ന് വിറച്ചു കരയുകയായിരുന്നു.
​മാത്യു മുരുകനെ (ലോറി ഡ്രൈവർ) ജീപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തിറക്കി. “മുരുകാ, പറയ്… നാട്ടുകാർ കേൾക്കട്ടെ… വിനായകനെ നീ എങ്ങനെയാ കൊന്നത്?”
​മുരുകൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. “സാറേ… വിക്രം മുതലാളി പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ ആ ലോറി ഇടിച്ചത്. അന്ന് രാഘവൻ സാറിനെ പുഴയിൽ മുക്കിക്കൊന്നതും ഇദ്ദേഹമാണ്. ഓരോ കൊലപാതകത്തിനും എനിക്ക് പണം തന്നിരുന്നു.”
​നാട്ടുകാർ സ്തംഭിച്ചുപോയി. തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ‘ശാപം’ വെറുമൊരു കൊടുംക്രൂരതയുടെ മറയായിരുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജ്യോത്സ്യൻ പണിക്കരെ പോലീസ് നേരത്തെ പിടികൂടിയിരുന്നു. അയാളും സത്യങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു.
​വിക്രമിനെ പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് തള്ളി. ഇത്തവണ അവന് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനങ്ങളൊന്നും തുണയായില്ല. കൊലപാതകം, വധശ്രമം, ഗൂഢാലോചന എന്നിങ്ങനെ ഗുരുതരമായ വകുപ്പുകളാണ് മാത്യു ചുമത്തിയത്. മുരുകൻ മാപ്പുസാക്ഷിയാകാൻ സമ്മതിച്ചതോടെ വിക്രമിന് ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി.
​പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. അദ്ദേഹം മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു.
​”മോളേ… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. ശാപമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ക്രൂരതയായിരുന്നു ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം കെടുത്തിയത്. നീയും ആഗ്നേയിയും ഒന്നിക്കണം. അത് എന്റെ മരിച്ചുപോയ ദേവികയുടെയും ആഗ്രഹം തന്നെയാകും.”
​മീനാക്ഷി സുമിത ടീച്ചറുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായുള്ള ആ ഭാരം അവരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോയി.ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. വിക്രമിന് കോടതി ആജീവനാന്ത തടവ് വിധിച്ചു. അവന്റെ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം സർക്കാർ കണ്ടുകെട്ടി. ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും സമാധാനം വിരുന്നെത്തി.
​മീനാക്ഷിയുടെ വീട് പുതുക്കിപ്പണിയാൻ ആഗ്നേയ് മുന്നിട്ടിറങ്ങി. ആ മുറ്റം പഴയതുപോലെ പൂക്കൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. സുമിത ടീച്ചർ വീണ്ടും സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. മീനാക്ഷിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതായിരുന്നു.
​വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്ത് തകൃതിയായി നടക്കുകയാണ്. പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി തന്നെയായിരുന്നു എല്ലാത്തിനും നേതൃത്വം നൽകിയത്. ജാതിയുടെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും മതിലുകൾ അദ്ദേഹം തന്നെ തകർത്തു.പനയ്ക്കൽ ഇല്ലത്തെ അമ്പലമുറ്റത്ത് മംഗളവാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി. ആഗ്നേയ് തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നിന്നു. കയ്യിലെ പൊള്ളൽ പാടുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. പക്ഷേ അത് ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ചതിന്റെ അടയാളമായി അവന് തോന്നി.
​വിവാഹ വേഷത്തിൽ സുന്ദരിയായ മീനാക്ഷി സുമിത ടീച്ചറുടെ കൈ പിടിച്ചു പടിക്കെട്ടുകൾ കയറി വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പേടിയല്ല, പകരം ആത്മവിശ്വാസവും പ്രണയവുമാണ്.
​തിരുമേനി പൂജകൾ കഴിഞ്ഞ് താലി എടുത്തു നൽകി. ആഗ്നേയ് മീനാക്ഷിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. ഗ്രാമവാസികളെല്ലാം അനുഗ്രഹങ്ങളുമായി അവിടേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. മാത്യുവും രാഹുൽ വക്കീലും പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
​വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അവർ ശ്രാവണം തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യാസമയം ആയിരുന്നു. മുറ്റത്തെ ആ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് കടന്നുപോയി.
​”ആഗ്നേയ്… നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്നുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു.” മീനാക്ഷി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു നിന്നു.
​”നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നാകണം എന്നത് വിധിയായിരുന്നു മീനൂ. മനുഷ്യർ എത്ര തടയാൻ നോക്കിയാലും പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാം വഴിമാറും.” ആഗ്നേയ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി.
​ദൂരെ വയലുകൾക്ക് മുകളിൽ ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുയർന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ കഥകൾ ഇനി ആരും ഭയത്തോടെ പറയില്ല. അവിടെ ഇപ്പോൾ ശാപമില്ല, പകരം അതിരുകാക്കുന്ന ഒരു വലിയ അനുരാഗത്തിന്റെ കഥ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ.
​ശുഭം
​