ജനൽചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ ശൂന്യതയായിരുന്നു. മരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചവൾക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്രയേറെ ആലോചനകൾ? കൈവശമുള്ള ഉറക്കഗുളികകൾ മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തി വെക്കുമ്പോൾ അവൾ അവസാനമായി ഒന്നുകൂടി ചിന്തിച്ചു. ഈ ലോകത്ത് തനിക്കായി ആരുണ്ട്? ആ ചോദ്യം ചെന്നുനിന്നത് ഹോസ്റ്റലിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒൻപതു വയസ്സുകാരൻ ആര്യനിലാണ്. സ്വന്തം സുഖത്തിനും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി, ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൾ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞ മകൻ. “അവനെ ഒന്നുകൂടി കണ്ടിട്ട് മരിക്കാം,” ആ ചിന്തയിൽ അവൾ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി.
കോട്ടയത്തേക്കുള്ള കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഒരു സൈഡ് സീറ്റ് കിട്ടി. കാറ്റേറ്റ് കണ്ണടച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞ പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷത്തെ ജീവിതം ഒരു സിനിമ പോലെ അവളുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.
മൂന്ന് പെൺമക്കളുള്ള ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ മൂത്തവളായിരുന്നു മീര. അച്ഛന്റെ കൂലിപ്പണി കൊണ്ട് വലിയ കഷ്ടപ്പാടില്ലാതെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠനം നിർത്തി വീട്ടിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തവൾ. പതിനെട്ടു തികഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് അവളുടെ വിവാഹം നടത്തി. പക്ഷേ, സുരേഷ് എന്ന ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്, അയാളുടെ കടുത്ത മദ്യപാനം നിർത്താൻ വീട്ടുകാർ കണ്ടുപിടിച്ച ഔഷധമായിരുന്നു ഈ വിവാഹമെന്ന്.
മർദ്ദനവും പട്ടിണിയും പതിവായപ്പോൾ മടുത്തുപോയെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഓർത്ത് അവൾ പിടിച്ചുനിന്നു. പ്രസവത്തിനായി സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന ആ മൂന്നുമാസം മാത്രമാണ് അവൾ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയത്. കുഞ്ഞുണ്ടായിട്ടും സുരേഷ് മാറിയില്ല. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ, ഡിവോഴ്സ് കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടുകാർക്കും അവൾ ഒരു ഭാരമായി മാറി. ആരുടെയും ശല്യമാകാതെ ജീവിക്കാൻ അവൾ ടൗണിലെ ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ സെയിൽസ് ഗേളായി ജോലിക്ക് കയറി. ഒരു ചെറിയ വാടകവീട് എടുത്ത് മകനോടൊപ്പം പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങി.
അവിടെ വെച്ചാണ് അവൾ പ്രകാശനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. മാന്യനായ, പക്വതയുള്ള ഒരാൾ. പ്രകാശന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളിൽ അവൾ വീണുപോയി. അയാൾക്ക് ഭാര്യയും മക്കളും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ആ തണൽ പറ്റി ജീവിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. “നമ്മുടെ സ്വകാര്യതയ്ക്ക് മകൻ ഒരു തടസ്സമാകും,” എന്ന അയാളുടെ വാക്ക് കേട്ട് അവൾ മകനെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കി. പ്രകാശന് വേണ്ടി അവൾ സ്വയം സമർപ്പിച്ചു. അഞ്ചുവർഷം അയാൾക്കായി മാത്രം ജീവിച്ചു. വീട്ടുചെലവും വാടകയും അവൾ തന്നെ നോക്കി. അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ നൽകുന്ന ചെറിയ തുക കൊണ്ട് അവൾ തൃപ്തിപ്പെട്ടു. ആര്യനെ കാണാൻ പോലും അവൾ അധികം പോയില്ല.
പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം പ്രകാശൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്. ഓഫീസിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അയാൾ സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങി പോയെന്ന് അറിഞ്ഞു. കുടുംബസമേതം അയാൾ നാടുവിട്ടിരിക്കുന്നു. താൻ ഇത്രയും കാലം പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ തന്നെ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടമാക്കി മാറ്റി എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞുവെന്ന സത്യം അവളെ തകർത്തു. ആ തകർച്ചയിൽ നിന്നാണ് അവൾ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്.
”മാഡം, ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം എത്തി.” കണ്ടക്ടറുടെ വിളി കേട്ടാണ് മീര ഞെട്ടിയുണർന്നത്.
കണ്ണുകൾ തുടച്ച് അവൾ ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിന് മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു ഭയം തോന്നി. വാർഡനെ കണ്ട് ആര്യനെ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞു.
”മീര, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി നിങ്ങളെ വിളിക്കുകയായിരുന്നു. ഫോൺ കിട്ടിയില്ലല്ലോ?” വാർഡൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”എന്താ മാഡം? അവന് വല്ല സുഖവുമില്ലേ?”
”അവൻ രാത്രി പേടിച്ചു കരയുകയായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് എന്തോ ആപത്ത് പറ്റിയെന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇന്നും അവൻ വല്ലാതെ കരഞ്ഞു. അവനെ ഇന്നുതന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം. രണ്ട് ദിവസം അമ്മയോടൊപ്പം നിൽക്കട്ടെ.”
വിസിറ്റിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് ഓടിവരുന്ന ആര്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളുലഞ്ഞു.
”അമ്മേ…” അവൻ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. “അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു… അമ്മ എന്നെ വിട്ടു പോയെന്ന്. അമ്മ എന്തിനാ കരയുന്നത്? അമ്മയ്ക്ക് പനിയാണോ? വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞല്ലോ അമ്മേ…”
മകന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ തകർന്നുപോയി. തന്നെ ഇത്രയേറെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ജീവൻ മുന്നിലുള്ളപ്പോൾ, താൻ ആർക്കോ വേണ്ടി മരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾക്ക് ലജ്ജ തോന്നി.
”ഒന്നുമില്ലാടാ… അമ്മയ്ക്ക് മോനെ കാണാൻ തോന്നിയതുകൊണ്ട് വന്നതാ. മോൻ പോയി നന്നായി പഠിക്കണം. അമ്മ ഇറങ്ങട്ടെ.” വേഗത്തിൽ മരിക്കണമെന്ന വാശിയിൽ അവൾ അവനെ നിർബന്ധിച്ച് പറഞ്ഞയച്ചു.
തിരികെ ബസ്സിൽ കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. പ്രകാശന്റെ മക്കൾ ഇപ്പോൾ അവരുടെ അമ്മയോടൊപ്പം സുരക്ഷിതരായിരിക്കുകയാണ്. അയാൾ അവർക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും നൽകുന്നു. തന്റെ മകനോ? അമ്മയുടെ ഒരു തലോടലിനായി അവൻ ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കരയുന്നു. അയാൾ സ്വന്തം ജീവിതം ഭദ്രമാക്കി. താൻ എന്തിന് അയാൾക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ കളയണം? താൻ മരിച്ചാൽ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥനാകും. അവൻ തന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ താൻ എന്തിന് മറ്റൊരാളെ ഓർത്ത് മരിക്കണം?
”എനിക്ക് ജീവിക്കണം… എന്റെ മകന് വേണ്ടി!” അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മീര വേഗം എഴുന്നേറ്റു. “എനിക്ക് ഇവിടെ ഇറങ്ങണം!”
കണ്ടക്ടറുടെ വഴക്ക് കേട്ടിട്ടും അവൾ അത് വകവെച്ചില്ല. അവൾ നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. മുറ്റത്ത് ഒരു തൂണിൽ ചാരി ഇരുന്ന് കരയുന്ന ആര്യനെ അവൾ കണ്ടു.
”മോനേ…” അവൾ വിളിച്ചു.
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ തലയുയർത്തി നോക്കി. “അമ്മേ…”
”മോൻ കരയണ്ട. ഇനി അമ്മ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല. ഡ്രസ്സൊക്കെ എടുത്തു വെച്ചോ. നമുക്ക് ഇന്നുതന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. ഇനി അമ്മയുടെ കൂടെയാണ് എന്റെ മോൻ വളരേണ്ടത്.”
ആര്യന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ ചിരി മതിയായിരുന്നു മീരയ്ക്ക് ഇനിയുള്ള കാലം ജീവിക്കാൻ. സ്കൂളിൽ നിന്നും ടി.സി വാങ്ങി അവനെ കൂട്ടി അവൾ മടങ്ങി.
പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങൾ മീരയുടെ പോരാട്ടത്തിന്റേതായിരുന്നു. പഴയ വാടകവീട് ഒഴിഞ്ഞു അവൾ മറ്റൊരു ടൗണിലേക്ക് മാറി. സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലെ ജോലിക്കൊപ്പം രാത്രിയിലിരുന്ന് അവൾ അച്ചാറുകളും പലഹാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി വിൽക്കാൻ തുടങ്ങി. കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും മകന്റെ സാമീപ്യം അവൾക്ക് കരുത്ത് നൽകി. അവൾ ഉണ്ടാക്കിയ അച്ചാറുകൾക്ക് നാട്ടിൽ വലിയ പേരായി. ഇന്ന് മീര സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഭക്ഷ്യോൽപ്പന്ന നിർമ്മാണ യൂണിറ്റ് നടത്തുന്ന വിജയകരമായ ഒരു സംരംഭകയാണ്.
ആര്യൻ പത്തിലും പ്ലസ് ടുവിലും ഉന്നത വിജയം നേടി. ഇന്ന് അവൻ ഒരു മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഡോക്ടറാകാൻ പഠിക്കുന്നു.
ജീവിതത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ കാലിടറി വീണുപോയ മീര, ഇന്ന് പലർക്കും ഒരു മാതൃകയാണ്. പ്രണയവും വഞ്ചനയും മരണവുമല്ല ജീവിതമെന്നും, വീണിടത്തുനിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഓടാനാണ് നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടതെന്നും അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ചു. ആത്മഹത്യ ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല; മറിച്ച്, നമുക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്കെങ്കിലും നമ്മൾ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചതിയാണെന്ന് അവൾ ഇന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.
