നിന്നെപ്പോലെ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരുത്തിയെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് എതിരുനിൽക്കാതെ ഒരു ദാസിപ്പണി എടുത്ത് ഇവിടെ കഴിയാൻ വേണ്ടിയാണ്. അധികം അഹങ്കാരം കാണിക്കണ്ട!”
അവിനാശിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ വർഷയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ഒതുക്കുകയായിരുന്ന അവൻ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വർഷ തകർന്നുപോയി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴാണ് താൻ ഇത്രയും കാലം സ്നേഹിച്ച പുരുഷന്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത്. സ്നേഹത്തിന്റെ പഞ്ചാരവാക്കുകൾ വെറും കെണിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലെ പച്ചപ്പിനിടയിലായിരുന്നു വർഷയുടെ വീട്. അച്ഛൻ രാഘവൻ പള്ളിക്കൂടത്തിലെ തൂപ്പുകാരനായിരുന്നു. അമ്മ സുമതി പാടത്തും പറമ്പിലും പണിക്കു പോകും. ദാരിദ്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വർഷയും അനിയത്തി ആതിരയും ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷവതികളായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായിരുന്ന വർഷയ്ക്ക് ഒരു സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയാകണം എന്നായിരുന്നു മോഹം. ഡിഗ്രി അവസാന വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് നഗരത്തിലെ വലിയ ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിൽ നിന്നും അവിനാശിന്റെ ആലോചന വരുന്നത്.
അത്രയും വലിയൊരു കുടുംബം തങ്ങളെപ്പോലെ സാധാരണക്കാരെ തേടി വന്നത് ഭാഗ്യമാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. വർഷയ്ക്ക് പഠനം പൂർത്തിയാക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൾ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. അവിനാശിന്റെ അമ്മ ഭാനുമതി തുടക്കത്തിൽ വലിയ സ്നേഹം കാണിച്ചെങ്കിലും, വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ ആ സ്നേഹം അധികാരം സ്ഥാപിക്കലായി മാറി.
വീട്ടിലെ എല്ലാ പണികളും എടുപ്പിക്കുന്ന ഒരു വേലക്കാരിയുടെ സ്ഥാനമായിരുന്നു വർഷയ്ക്ക് അവിടെ. അതിനേക്കാൾ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചത് അവിനാശിന്റെ സ്വഭാവമായിരുന്നു. രാത്രി വൈകി മദ്യപിച്ചു വരുന്ന അയാൾക്ക് പുറത്ത് പല സ്ത്രീകളുമായും ബന്ധമുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്നെപ്പോലെ നിശബ്ദയായി എല്ലാം സഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ തന്റെ വഴിവിട്ട ജീവിതത്തിന് തടസ്സമുണ്ടാകില്ല എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് വർഷ പ്രതികരിച്ചു. “ഇതൊന്നും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ മാറണം.” അവളുടെ വാക്കുകൾ അവിനാശിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ക്രൂരമായ മർദ്ദനമായിരുന്നു മറുപടി. ശരീരം നീറുന്നതിനേക്കാൾ അവളുടെ മനസ്സ് വിങ്ങി. ഒടുവിൽ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
പക്ഷേ, വീട്ടിലെ അനുഭവം അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി. “അവിനാശിനെപ്പോലെ ഒരു വലിയ മനുഷ്യൻ എന്തുതന്നെ ചെയ്താലും നീ സഹിക്കണമായിരുന്നു. നിന്റെ അനിയത്തിയുടെ കല്യാണം നടക്കാനുള്ളതാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കളയരുത്. അല്പം താഴ്ന്നു കൊടുത്താൽ ആ ജീവിതം തിരിച്ചു കിട്ടും. നീ അങ്ങോട്ട് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോകണം.” അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
താൻ വീണ്ടും ആ നരകത്തിലേക്ക് പോകില്ലെന്ന് വർഷ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. വീട്ടുകാർ കൈവിട്ടപ്പോൾ അവൾ നേരെ പോയത് നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ തനിച്ച് താമസിക്കുന്ന ലീലമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. ലീലമ്മ വർഷയുടെ അച്ഛന്റെ പെങ്ങളായിരുന്നു. മദ്യപാനിയായ ഭർത്താവിനെ തല്ലി ഓടിച്ച് സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന ലീലമ്മയെ വീട്ടുകാർ കുലടയെന്നും അഹങ്കാരിയെന്നും വിളിച്ചു. പക്ഷേ വർഷയ്ക്ക് അവർ എന്നും ഒരു ആവേശമായിരുന്നു.
”നീ പേടിക്കണ്ട മോളേ… ഈ ലീലമ്മ ചത്തിട്ടില്ല. പഠിക്കാനുള്ള നിന്റെ ആഗ്രഹം നമുക്ക് ഇനിയും സഫലമാക്കാം.” ലീലമ്മ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവിടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട് വർഷ ഡിസൈനിംഗും തയ്യലും പഠിച്ചെടുത്തു. ലീലമ്മയുടെ ചെറിയ സമ്പാദ്യവും തന്റെ അധ്വാനവും ചേർത്ത് അവൾ ഒരു ചെറിയ ബൊട്ടീക് തുടങ്ങി. വർഷയുടെ കൈപ്പുണ്യം നഗരത്തിൽ പാട്ടായി. അഞ്ചുവർഷം കൊണ്ട് അവൾ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ തന്നെ പ്രമുഖ ഫാഷൻ ഡിസൈനർമാരിൽ ഒരാളായി വളർന്നു. പഴയ വർഷയല്ല അവളിന്ന്. ആത്മവിശ്വാസം തുടിക്കുന്ന കണ്ണുകളും ദൃഢമായ ചുവടുകളുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ.
ഒരു ദിവസം പത്രത്തിൽ വന്ന വാർത്ത അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ‘പ്രമുഖ വ്യവസായി അവിനാശ് സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പ് കേസിൽ അറസ്റ്റിൽ’. കമ്പനിയിലെ പണം വകമാറ്റി ചിലവാക്കിയതിനും വിദേശത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിനുമാണ് അയാൾ പിടിയിലായത്. വർഷ പോയതിന് ശേഷം അയാൾ ലഹരിക്കും സ്ത്രീവിഷയങ്ങൾക്കും അടിമപ്പെട്ട് സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചു എന്നും വാർത്തയിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വാർത്ത വായിക്കുമ്പോൾ വർഷയുടെ ചുണ്ടിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ കോൾ വരുന്നത്. “മോളേ… വർഷേ… നീ പഴയതൊക്കെ മറക്കണം. അവിനാശിന് ഇപ്പോൾ ഒരു ആപത്ത് വന്നപ്പോൾ നീയാണ് സഹായിക്കേണ്ടത്. നിന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ പണമുണ്ടല്ലോ. വക്കീലിനെ വെക്കാനും മറ്റും നീ സഹായിക്കണം.”
വർഷ ചിരിച്ചു. “അച്ഛാ… അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ പടിയിറങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിനാശിന്റെ പണവും പ്രതാപവുമാണ് അന്ന് അച്ഛൻ നോക്കിയത്. ഇന്ന് അയാൾ തോറ്റുപോയപ്പോൾ അച്ഛൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ വലിയ ആളായതുകൊണ്ടാണ്. എനിക്ക് അയാളോടോ നിങ്ങളുടെ ഈ നാടകത്തോടോ താല്പര്യമില്ല. എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ പടുത്തുയർത്തിയത് ഒറ്റയ്ക്കാണ്. അതിൽ നിങ്ങൾക്കാർക്കും പങ്കില്ല.”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ലീലമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മോളേ, ലോകം നിന്നെ അഹങ്കാരിയെന്ന് വിളിക്കും.”
”വിളിക്കട്ടെ ലീലമ്മേ… സ്വന്തം അന്തസ്സ് പണയം വെക്കാതെ ജീവിക്കുന്നതിനെയാണ് അഹങ്കാരം എന്ന് പറയുന്നതെങ്കിൽ, അതേ… ഞാൻ അഹങ്കാരിയാണ്. ഇനിയും അങ്ങനെ തന്നെ തുടരും.” വർഷ ജനലിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
അഗ്നിയിൽ വെന്തുരുകിയ സ്വർണ്ണം മാറ്റ് കൂടുന്നത് പോലെ വർഷയുടെ മുഖം വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ആരുടെയും തണലില്ലാതെ, പടർന്നു പന്തലിച്ച ഒരു വൻമരമായി അവൾ അവിടെ നിലയുറപ്പിച്ചു.
ഉപസംഹാരം
ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മെ തളർത്താൻ നോക്കും. പക്ഷേ ആ വീഴ്ചകളിൽ നിന്ന് കരുത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ വിജയികൾ. സ്നേഹമില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളേക്കാൾ അന്തസ്സുള്ള ഏകാന്തതയാണ് ഉത്തമം എന്ന് വർഷയുടെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
