നിന്റെ നാവിനിപ്പോ നീളം കുറച്ച് കൂടുതലാണല്ലോടാ,” അമ്മാവൻ പല്ലുകടിച്ചു പറഞ്ഞു.

പുറത്ത് വേനൽമഴയുടെ ആദ്യത്തുള്ളികൾ മണ്ണിൽ പതിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ മണം മുറിയിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽക്കൽ നിന്ന് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. പെട്ടെന്നാണ് ഉമ്മറത്തുനിന്നും അമ്മയുടെ ആവേശഭരിതമായ വിളി കേട്ടത്.
​”സിദ്ധൂ… വേഗം വന്നേ, നിന്റെ വലിയമ്മാവൻ വന്നിട്ടുണ്ട്!”
​അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആ പഴയ പേടിയും ബഹുമാനവും കേട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്. അലമാരയിൽ നിന്നും ഒരു ഷർട്ട് എടുത്തിട്ട് അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ചാരുകസേരയിൽ കാൽമേൽ കാൽ വെച്ച്, തറവാടിത്തത്തിന്റെ ഗമയിൽ കൃഷ്ണൻ അമ്മാവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ പാവം, ഒരരികിൽ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്നു.
​”ആ, നീ വന്നോ? ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ തന്നെ വന്നതാ. നമുക്ക് അധികം വൈകിപ്പിക്കണ്ട. നിന്റെയും കാവ്യയുടെയും കാര്യം ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തിക്കണം.” അമ്മാവൻ ഒരു വലിയ കാര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
​സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസം കലർന്നിരുന്നു. “എന്റെയും കാവ്യയുടെയും എന്ത് കാര്യം അമ്മാവാ? എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.”
​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ചോദ്യം അമ്മാവനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. കസേരയിൽ ഒന്നുകൂടി നിവർന്നിരുന്ന് അദ്ദേഹം ശബ്ദമുയർത്തി. “എന്ത് കാര്യമെന്നോ? നിങ്ങളുടെ വിവാഹം തന്നെ! എന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകൾ നിനക്ക് ചേർന്ന കുട്ടിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അതുകൊണ്ട് പൊരുത്തം നോക്കി വരാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു.”
​”അമ്മാവൻ ഒന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചല്ലോ,” സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് നിങ്ങളുടെ മൂത്ത മകൾ നിവ്യയെ ആയിരുന്നു. അന്ന് ഞാൻ വീട്ടിൽ വന്ന് അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നെ ഇറക്കിവിട്ടത് മറന്നുപോയോ? പിന്നെന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ അനിയത്തിയെ എനിക്ക് ആലോചിക്കുന്നത്?”
​”സിദ്ധാർത്ഥ്! എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?” അമ്മ സരസ്വതി മകനെ തടയാൻ നോക്കി. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും തന്റെ സഹോദരൻ ദൈവതുല്യനാണ്. പക്ഷേ സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി ശാന്തനാക്കി.
​”നിന്റെ നാവിനിപ്പോ നീളം കുറച്ച് കൂടുതലാണല്ലോടാ,” അമ്മാവൻ പല്ലുകടിച്ചു പറഞ്ഞു. “അച്ഛനില്ലാത്ത നിങ്ങളെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ എന്നോട് ഇങ്ങനെയാണോ സംസാരിക്കേണ്ടത്? പഴയതൊക്കെ വിട്ടേക്ക്. അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ നിനക്ക് പെണ്ണ് കാണാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം.”
​”അമ്മാവൻ ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “കാവ്യയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളത് എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തിയെപ്പോലെയാണ്. അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അന്ന് നിവ്യയെ ഗൾഫുകാരന് കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് വലിയ താൽപ്പര്യമായിരുന്നു. എനിക്ക് അന്ന് ഈ ജോലി കിട്ടുമെന്ന് നിങ്ങൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല, അല്ലേ? ഇപ്പോൾ എനിക്ക് റെയിൽവേയിൽ ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ, എനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു കാറും വീടും ഉണ്ടായപ്പോൾ അമ്മാവന്റെ മനസ്സിൽ കുടുംബസ്നേഹം മുളച്ചു പൊന്തിയിരിക്കുന്നു!”
​അമ്മാവൻ എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. “കണ്ടോടി സരോജിനീ, നിന്റെ മകൻ നന്ദി കാണിക്കുന്നത്! ഇവനെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ. പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ നിന്റെ ഭർത്താവ് മരിച്ചതിന് ശേഷം ഞാൻ നോക്കിയത് കൊണ്ടാണ് ഇവനിന്ന് ഈ നിലയിൽ എത്തിയത്.”
​അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മാവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “അവൻ വിവരമില്ലാതെ പറയുന്നതാണ് ജ്യേഷ്ഠാ, നിങ്ങൾ പോകല്ലേ…”
​സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയുടെ കൈ വിടുവിച്ചു. “അമ്മേ, മിണ്ടാതിരിക്ക്! അമ്മാവന് ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.” അവൻ അമ്മാവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
​”അമ്മാവാ… ഞങ്ങളെ വളർത്തിയതിന്റെ കണക്ക് നിങ്ങൾ പറയരുത്. അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ അമ്മയുടെ പേരിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ രണ്ടേക്കർ തെങ്ങിൻപറമ്പ് നിങ്ങൾ സ്വന്തം പേരിൽ എഴുതിവാങ്ങിയത് എന്തിനായിരുന്നു? അതിന് പകരമായി നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് തന്നു? ഓരോ മാസം തുടങ്ങുമ്പോഴും ഒരു ഔദാര്യം പോലെ തരുന്ന തുച്ഛമായ പണം! കോളേജിൽ ഫീസ് അടക്കാൻ പണമില്ലാതെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പടിക്കൽ എത്ര തവണ നിന്നിട്ടുണ്ട്? അന്നൊക്കെ നിങ്ങൾ ആട്ടിയോടിക്കുകയല്ലേ ചെയ്തത്? ഞാൻ രാത്രിയിൽ സെക്യൂരിറ്റി പണിയെടുത്ത് കിട്ടിയ പണം കൊണ്ടാണ് എന്റെ പഠിത്തം പൂർത്തിയാക്കിയതും വീട്ടിലെ അടുപ്പ് പുകഞ്ഞതും. അപ്പോഴൊന്നും ഈ ‘വലിയമ്മാവനെ’ അവിടെ കണ്ടില്ലല്ലോ?”
​അമ്മാവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തറയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തുടർന്നു. “നിവ്യയെ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്കും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ ആ ഗൾഫുകാരൻ വന്നപ്പോൾ, അവളും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ‘സിച്ചുവേട്ടൻ എന്റെ സ്വന്തം ചേട്ടനെപ്പോലെയാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവൾ എന്നെ ഒഴിവാക്കിയത്. ആ മുറിവ് ഇപ്പോഴും എന്നിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇനിയൊരു പെണ്ണ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ല.”
​അമ്മാവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഉമ്മറത്തുനിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു. അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്നാലെ ചെന്നെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥ് അവരെ തടഞ്ഞു. “അമ്മേ… പഴയത് ആലോചിച്ചാൽ അമ്മയ്ക്ക് സങ്കടം വരില്ല. നമ്മൾ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ അമ്മ മറന്നോ? പണമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം കൂടെ നിൽക്കുന്നവരല്ല ബന്ധുക്കൾ.”
​അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവന്റെ നോട്ടം നീണ്ടു. അത് ഓഫീസിൽ തന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന മീരയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് ‘ചൊവ്വാദോഷം’ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പല ആലോചനകളും മുടങ്ങിപ്പോയതാണ്. അവളുടെ കുടുംബം വലിയ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ളവരല്ല. പക്ഷേ അവളോടൊപ്പം സംസാരിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആ ഒരു സമാധാനം മറ്റെവിടെയും അവന് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
​അമ്മ ആദ്യം മീരയുടെ കാര്യത്തിൽ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ജാതകവും ദോഷവുമൊക്കെയായിരുന്നു അമ്മയുടെ പ്രശ്നം. പക്ഷേ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
​”അമ്മേ, ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ അയാളുടെ ജാതകമല്ല നോക്കേണ്ടത്, അയാളുടെ മനസ്സ് ആണ്. മീര നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് അനുയോജ്യയായ പെൺകുട്ടിയാണ്. അവൾ വന്നാൽ ഈ വീട് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയും,” സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
​ആദ്യം പിണങ്ങിനിന്നെങ്കിലും, മകന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യം അമ്മയും മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ അമ്മയും ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. അമ്മാവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെങ്കിലും, തന്റെ മകൻ സ്വയം വളർന്നു പന്തലിച്ച മരമാണെന്ന ബോധ്യം അവർക്കുണ്ടായി.
​സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പഴയ വഞ്ചനയുടെയും അവഗണനയുടെയും ഓർമ്മകൾ ആ മഴയിൽ കഴുകിപ്പോകുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. കയ്യിലുള്ള പണമോ പദവിയോ കണ്ടല്ല, താൻ എന്ന വ്യക്തിയെ സ്നേഹിക്കുന്ന മീരയെപ്പോലൊരാൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് അവൻ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.
​മഴ കഴിഞ്ഞ് മണ്ണ് തണുക്കുന്നത് പോലെ അവന്റെ മനസ്സും ശാന്തമായിരുന്നു. ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ചതിയുടെ നിഴലുകളില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ പുലരി അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.