മാഡം… എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ? മുഖം കണ്ടിട്ട്…” വിനീത് പകുതിക്ക് നിർത്തി

നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്നും മാറി വിജനമായ ആ ബൈപാസിലൂടെ കറുത്ത സെഡാൻ കാർ ഒഴുകിനീങ്ങുകയായിരുന്നു. പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്ന അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് അമർഷവും സങ്കടവും മാറിമറിഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്നെ നോക്കുന്ന ഡ്രൈവർ വിനീതിന്റെ നോട്ടം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
​”മാഡം… എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ? മുഖം കണ്ടിട്ട്…” വിനീത് പകുതിക്ക് നിർത്തി.
​”താൻ തന്റെ ജോലി ചെയ്താൽ മതി വിനീത്! ഡ്രൈവർ ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിലിരുന്നാൽ മതി, എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ വരണ്ട.” അഞ്ജലിയുടെ ശബ്ദം കാറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.
​വിനീത് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി. സ്റ്റിയറിംഗിലെ അവന്റെ പിടുത്തം മുറുകി. വണ്ടിക്ക് വേഗത കൂട്ടി അവൻ മുന്നോട്ട് നോക്കിയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ വ്യവസായിയായ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാര്യയാണ് പിന്നിലിരിക്കുന്നത്. ആ വീട്ടിലെ ശമ്പളം പറ്റുന്ന വെറും വേലക്കാരൻ മാത്രമാണ് താനെന്ന ബോധ്യം അവനെ തളർത്തി. എങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നിഴലായി കൂടെയുള്ളവനാണ് വിനീത്. പലരും വഞ്ചിച്ചിട്ടും സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരേയൊരു വ്യക്തി.
​അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് തന്റെ പരുഷമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ കുറ്റബോധം തോന്നി. വിനീത് വെറുമൊരു ഡ്രൈവർ മാത്രമല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ബിസിനസ്സ് രഹസ്യങ്ങളും വ്യക്തിജീവിതവും ഒരുപോലെ അറിയാവുന്ന വിശ്വസ്തൻ.
​”വിനീത്… വണ്ടി ബീച്ചിന്റെ ആ വിജനമായ വശത്തേക്ക് വിട്ടോളൂ. എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം തനിയെ ഇരിക്കണം.” അഞ്ജലി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
​കടൽക്കാറ്റേറ്റ് കാർ ഒതുക്കി നിർത്തി വിനീത് പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു. അഞ്ജലി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഇരുട്ടിൽ തിരമാലകൾ കരയെ പുണരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
​”വിനീത്… ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ?” അവൾ വിളിച്ചു.
​അവൻ മടിച്ചു മടിച്ചു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “നേരത്തെ സംസാരിച്ചത് മോശമായിപ്പോയി, ക്ഷമിക്കണം. മനസ്സ് അത്രയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥമാണ്.”
​”സാരമില്ല മാഡം. സാറിനെ എനിക്ക് വർഷങ്ങളായി അറിയാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാഡത്തിന് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.” വിനീത് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​അഞ്ജലി അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “നിനക്കറിയാമായിരുന്നോ? എന്നിട്ടും നീ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?”
​”പറയാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലായിരുന്നു മാഡം. ഞാൻ വെറുമൊരു ജീവനക്കാരൻ മാത്രമാണ്.”
​അഞ്ജലി ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. “ഇന്ന് ഞാൻ എല്ലാം നേരിട്ട് കണ്ടു വിനീത്. സിദ്ധാർത്ഥ് ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗ് എന്ന് പറഞ്ഞ് പോയത് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. നഗരത്തിലെ ആ വലിയ ഹോട്ടലിലെ 405-ാം നമ്പർ മുറി… അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ ജീവിതം തകർത്തു കളഞ്ഞു. മറ്റൊരുവളോടൊപ്പം എന്റെ ഭർത്താവ്… എന്നെ കണ്ടിട്ടും അയാൾക്ക് ഒരു കുലുക്കവുമില്ല. ‘നീയെന്താ ഇവിടെ?’ എന്നതായിരുന്നു ചോദ്യം. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അപരിചിതനായി മാറി.”
​അഞ്ജലിയുടെ വാക്കുകൾ തേങ്ങലായി മാറി. വിനീത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടവന്റെ വേദന അവനും അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പ്രണയിച്ച പെൺകുട്ടി മറ്റൊരു സമ്പന്നനെ തേടിപ്പോയപ്പോൾ തകർന്നുപോയ തന്റെ പഴയ കാലം അവൻ ഓർത്തു.
​”അയാൾ എന്നെ വെറുമൊരു പ്രദർശനവസ്തുവായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ നല്ല ഭർത്താവായും മാന്യനായും അഭിനയിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അയാൾ ഒരു മൃഗമാണ്.” അഞ്ജലി വിനീതിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമല്ല, പകരം കത്തുന്ന പ്രതികാരമായിരുന്നു.
​”എനിക്ക് അയാളോട് പകരം വീട്ടണം വിനീത്. അയാൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്ന് അയാൾക്ക് ഒരിക്കലും നൽകരുത്. അയാൾക്ക് മക്കളുണ്ടാകില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം. ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ കിട്ടിയ ആ റിപ്പോർട്ട് ഞാൻ അയാളിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിച്ചു. അയാളുടെ പൗരുഷത്തിന് അതൊരു മുറിവാകേണ്ട എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല.”
​വിനീത് സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. അഞ്ജലി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി കൂടി നീങ്ങി നിന്നു.
​”വിനീത്… എനിക്കൊരു സഹായം വേണം. നീ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമോ?”
​”മാഡം… ഞാൻ എന്തുവേണം?”
​”എനിക്ക് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ വേണം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുഞ്ഞാണെന്ന് കരുതി ലോകം മുഴുവൻ അയാൾ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ചോരയല്ല ആ വളരുന്നത് എന്ന സത്യം ഓർത്ത് എനിക്ക് ചിരിക്കണം. അയാളുടെ വഞ്ചനയ്ക്കുള്ള എന്റെ മറുപടി അതായിരിക്കും. നിനക്ക് എന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ?”
​വിനീത് സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് താൻ ബഹുമാനിച്ചിരുന്ന ഉടമസ്ഥയുടെ ഭാര്യയാണ്. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും പകയും അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം അവൻ തലയാട്ടി.
​അന്നു രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് നഗരത്തിന് പുറത്താണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അഞ്ജലി തന്റെ ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽ വിനീതിനായി തുറന്നിട്ടു. ഭയവും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലെ യജമാനത്തി-വേലക്കാരൻ ബന്ധം ഇല്ലാതായി. പകയുടെയും ആസക്തിയുടെയും ആ രാത്രിയിൽ പുതിയൊരു ജീവന്റെ വിത്ത് അവളുടെ ഉള്ളിൽ പാകപ്പെട്ടു.
​ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം രാവിലെ കയ്യിലിരുന്ന പ്രഗ്നൻസി കിറ്റിലെ രണ്ട് ചുവന്ന വരകൾ നോക്കി അഞ്ജലി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അതൊരു വിജയച്ചിരിയായിരുന്നു. താൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന വാർത്ത അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ അറിയിച്ചു.
​വാർത്ത കേട്ട് ആവേശം മൂത്ത സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അഞ്ജലീ… ഇത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമാണ്! ഞാൻ അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു! നമുക്കിത് വലിയ രീതിയിൽ ആഘോഷിക്കണം.”
​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സന്തോഷം കണ്ട് അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛം വിരിഞ്ഞു. പാവം സിദ്ധാർത്ഥ്! തന്റേതല്ലാത്ത കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം ചോരയെന്ന് വിശ്വസിച്ച് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അഹങ്കരിക്കാൻ പോകുന്ന അയാളെ നോക്കി അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: “ഇതാണ് നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ. നിന്റെ പരമ്പര നിന്റേതല്ലാത്ത ഒരാളിലൂടെ വളരും. ആ രഹസ്യം നീ ഒരിക്കലും അറിയുകയുമില്ല.”
​പുറത്ത് കാർ തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വിനീത് ജനലിലൂടെ അഞ്ജലിയെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഉടമ്പടിയുടെ നിശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു. ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനായ സിദ്ധാർത്ഥ്, തന്റെ തോൽവി ആഘോഷമാക്കുന്നത് നോക്കി അഞ്ജലി ജനൽക്കൽ നിലയുറപ്പിച്ചു.