കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാറിനിൽക്കാൻ

**സ്മൃതിതീരം**
മഴ പെയ്തുതോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരമാണ് അനന്യ ആ പഴയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറിവന്നത്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ജോലിയിലെ മടുപ്പിൽ നിന്നും കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാറിനിൽക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൾ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. കാറ്റിൽ അപ്പോഴും ഈറൻ മണ്ണുമണം ഉണ്ടായിരുന്നു,

കൂടെ വരാന്തയുടെ കോണിൽ കിടന്ന തടിമേശമേൽ വീണുകിടന്ന ഉണങ്ങിയ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും. പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ കാർ മുറ്റത്തു വന്നു നില്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്. വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നത് മാധവനാണ്. വലിയ ഭാവമാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, നിശ്ശബ്ദനായ, എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഏതോ ഒരു ആഴം ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്ന ഒരാൾ.

അവിടെ തങ്ങുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്ക് കൂട്ടായി ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടത് അയാളാണെന്ന് മുത്തശ്ശി മുൻപേ പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും, ആദ്യത്തെ ആ കണ്ടുമുട്ടലിൽ അവർക്കിടയിൽ വലിയ സംഭാഷണങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.

എങ്കിലും, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നേർത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും അതോടൊപ്പം ചെറിയൊരു കൗതുകവും പടർന്നുനിൽക്കുന്നത് അനന്യ അറിഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ വളരെ പതിയെയാണ് കടന്നുപോയത്. രാവിലെകളിൽ തറവാടിനു ചുറ്റുമുള്ള തെങ്ങിൻതോപ്പിലൂടെയുള്ള നടപ്പും, ഉച്ചയ്ക്ക് മരത്തണലിലിരുന്നുള്ള വായനയുമായിരുന്നു അവളുടെ വിനോദം. മാധവൻ എപ്പോഴും തന്റെ ജോലികളിൽ വ്യാപൃതനായിരുന്നു. പക്ഷേ,

എവിടെയോ അവൻ തനിക്കരികിൽ ഉണ്ടെന്ന ഒരു ഭയം കലർന്ന സമാധാനം അനന്യയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം തോട്ടിൻകരയിലെ പഴയ കടവിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി മാധവൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. വലിയ നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ അവൻ അവളുടെ അടുത്ത്, കൽക്കെട്ടിൽ വന്നിരുന്നു. കടവിലേക്ക് വീഴുന്ന മരച്ചില്ലകളുടെ തണലിൽ അവർ ആദ്യമായി കുറെനേരം സംസാരിച്ചു.

പണ്ടെപ്പോഴോ വഴിപിരിഞ്ഞുപോയ ജീവിതങ്ങളെ കുറിച്ചും, പൂർത്തിയാകാതെ പോയ ആഗ്രഹങ്ങളെ കുറിച്ചും അവൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി കേട്ടിരുന്നു. അവനുമായി സംസാരിക്കുംതോറും, അവന്റെ ശാന്തമായ പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ കൂടുതലായി മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.

അവരുടെ ഇടയിലെ അടുപ്പം വളരെ സ്വാഭാവികമായി, യാതൊരു ബഹളങ്ങളുമില്ലാതെ വളരുകയായിരുന്നു. ഒരേ മുറിയിൽ ചിലവഴിച്ച ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, ആ അടുപ്പം അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ തലത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ അടിച്ചുകയറിയ തണുത്ത കാറ്റിൽ അനന്യ അല്പം വിറച്ചപ്പോൾ, മാധവൻ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ,

ആ കൈകളുടെ ചൂട് അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നു. യാതൊരു ധൃതിയുമില്ലാതെ, അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് അവളുടെ നനഞ്ഞ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ആവശ്യമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മണം, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട്, അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം—എല്ലാം അവളിൽ ഒരു പുതിയ അനുഭവമായി മാറി.

അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്ന് അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു ചേരുമ്പോൾ, പുറത്തെ മഴയുടെ ഇരമ്പലും ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും ഒന്നായി മാറുകയായിരുന്നു. ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവർ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു, വാക്കുകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് പ്രണയത്തിന്റെ ശാന്തവും ആഴമുള്ളതുമായ സ്പർശനങ്ങളിലൂടെ.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി. പ്രണയം എന്നാൽ വലിപ്പമുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളോ ഉറക്കെപ്പറയുന്ന വാക്കുകളോ അല്ല,

മറിച്ച് പരസ്പരം നൽകുന്ന കരുതലാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി പിന്നിലൂടെ വന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന മാധവന്റെ കൈകളും, അവന്റെ തോളിൽ തലവെച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ തടവുന്ന അവൻ്റെ വിരലുകളും അനന്യയ്ക്ക് താൻ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകി. അവൻ അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് മെല്ലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ,

ആ വാക്കുകളിലെ പ്രണയം അവളിൽ ചെറുചിരികൾ വിടർത്തി. വലിയ വൈകാരിക പൊട്ടിത്തെറികളോ തടസ്സങ്ങളോ ഒന്നും അവരെ തേടിയെത്തിയില്ല. രണ്ടു മനുഷ്യർ വളരെ സാവധാനം, പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കി ഒന്നാകുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയ മാത്രമായിരുന്നു അത്. താൻ തിരഞ്ഞുനടന്ന ശാന്തതയും സ്നേഹവും ഇതാണെന്ന് അനന്യയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലും അനന്യയുടെ സാന്നിധ്യം വലിയ മാറ്റങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. അതുവരെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും നിശ്ശബ്ദതയുടെയും ലോകത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന അവൻ,

ഇപ്പോൾ അവളോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവളുമായി നടക്കാൻ പോകുന്നതും, അവളെ അടുത്തു നിർത്തി പ്രണയിക്കുന്നതും അവന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം നൽകി. പലപ്പോഴും വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ അവരുടെ കണ്ണുകളാണ് സംസാരിച്ചത്. അവൻ അവളിലേക്ക് അടുത്തുനിൽക്കുമ്പോഴൊക്കെ,

ആ വികാരങ്ങൾ അതിൻ്റെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായ രീതിയിൽ പുറത്തുവന്നു. ഏതൊരു ബന്ധത്തിലും ഉണ്ടാകേണ്ട പരസ്പര ബഹുമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും അവർക്കിടയിൽ കൃത്യമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രണയം അവർക്കൊരു ബാധ്യതയായി തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കാൻ കൂടുതൽ ഊർജ്ജം നൽകുന്ന ഒന്നായി മാറുകയാണുണ്ടായത്.
അനന്യയുടെ അവധി ദിവസങ്ങൾ അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ,

രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ നേർത്തൊരു സങ്കടം പടർന്നിരുന്നു. എങ്കിലും അവർ പരസ്പരം അത് കാട്ടിയില്ല. യാത്രയാകുന്നതിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി, അവർ വീണ്ടും ആ പൂമുഖത്ത് ഒന്നിച്ചിരുന്നു. രാത്രിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, മാധവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു, അവളുടെ നെറുകയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മവെച്ചു. “നീ തിരിച്ചുപോകുന്നത് എന്നിൽ നിന്ന് അകലാനല്ല, വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ തിരിച്ചുവരാനാണ്” എന്ന് അവൻ അവളോട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയ ഉറപ്പ് ചെറുതായിരുന്നില്ല. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നാലും, താൻ ഇനി ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമായി പടർന്നു. ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് കിടന്നത്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അനന്യ ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാധവൻ അവളെ വഴിയിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു. വലിയ വിടപറച്ചിലുകളോ കണ്ണീരോ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, പരസ്പരം ഒന്ന നോക്കി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാറിൽ കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി; മാധവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇനിയുള്ള യാത്രയിൽ തനിക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ അവന്റെ പ്രണയവും സ്പർശനങ്ങളും ആ ഓർമ്മകളും കൂടെയുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ജീവിതം അതിൻ്റെ ഏറ്റവും ലളിതമായ വഴിയിലൂടെ ഒഴുകുകയാണെന്നും, അതിൽ തങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചുണ്ടാകുമെന്നും ഉള്ള ഉറപ്പോടെ അവൾ മുന്നോട്ട് യാത്രയായി.