കനത്ത ഭയത്താൽ

# അപരിചിതമായ തണലുകൾ
നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ആ പഴയ ഗ്രാമീണ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് വണ്ടി വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സ് കനത്ത ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതെ, കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും സാഹചര്യങ്ങളുടെ നിർബന്ധത്തിനും വഴങ്ങി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാര്യയായി പടിയിറങ്ങേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ലോകം ഇരുണ്ടുപോയിരുന്നു. തന്നെക്കാൾ സാമ്പത്തികമായും അധികാരപരമായും ഉയർന്ന നിലയിലുള്ള,

ശാന്തനെങ്കിലും കൽപനകളിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സിദ്ധാർത്ഥിനോട് അവൾക്ക് ദേഷ്യവും അപരിചിതത്വവും മാത്രമാണ് തോന്നിയത്. താൻ ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതവും സ്വപ്നങ്ങളും അവന്റെ ഒറ്റ തീരുമാനത്തിൽ ഇല്ലാതായെന്ന തോന്നൽ അവളെ അവനിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തി.

പുതിയ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്തെ അതൃപ്തിയും കണ്ണുകളിലെ ഭയവും സിദ്ധാർത്ഥ് വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അവളോട് യാതൊരു അനുഭാവവും നടിക്കാതെ, തന്റെ അവകാശങ്ങളെയും അധികാരത്തെയും കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഭാവത്തോടെ അവൻ അവളെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു മരവിപ്പോടെ അവന്റെ നിഴലായി നടക്കുമ്പോഴും,

ഈ നിർബന്ധിത ബന്ധത്തിൽ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന നിരാശ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ഏതാനും ആഴ്ചകൾ അവർക്കിടയിൽ വലിയ മൗനത്തിന്റെ മതിലുകൾ നിലനിന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഈ ബന്ധത്തോട് പ്രതിഷേധിച്ച് അവൾ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഒതുങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൻ അവളുടെ മേൽ അനാവശ്യമായി ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല, മറിച്ച് താൻ അവളുടെ ഭർത്താവാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് നിരന്തരം ഉണ്ടാക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു അവന്റെ പെരുമാറ്റം.

സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റടിക്കുന്ന വരാന്തയിൽ അവൾ ജനലരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ പിന്നിലൂടെ വന്നു ചേർന്നുനിൽക്കും. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അണി വയറ്റിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുമായിരുന്നു. “നീ എത്ര തടയാൻ ശ്രമിച്ചാലും നീ എന്റേതാണ് മീര,”

എന്ന് അവന്റെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള മർമ്മരം അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിക്കുമ്പോൾ, ആ സ്പർശനത്തിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന വശ്യതയും അധികാരവും അവളെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും അലിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അവനിൽനിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുംതോറും അവൻ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വരികയും, അവളുടെ ഭയത്തെ തല്ലിക്കെടുത്തി അത് രാഗമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവരുടെ ബന്ധത്തിലെ ഈ നിർബന്ധിത സ്വഭാവം കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായ അടുത്തുപെരുമാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിമാറിത്തുടങ്ങി. പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ, മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞ സമയം അവൾ വിറയലോടെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചത്. ആദ്യമവൾ അവന്റെ പിടിയിൽനിന്ന് കുതറിമാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും,

അവന്റെ ബലമുള്ള കൈകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ അവൾ പതിയെ അയഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലോടിച്ച്, നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിയപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളെല്ലാം ഉരുകിയൊലിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ പതിച്ചപ്പോൾ, ആ സാമീപ്യം താൻ അറിയാതെ തന്നെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയ ഒന്നാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യാതൊരു നാടകീയതയുമില്ലാതെ, അവൻ അവളുടെ ഓരോ വികാരത്തെയും തൊട്ടുണർത്തുകയും,

ആ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശരീരങ്ങളും മനസ്സുകളും ഒന്നാവുകയും ചെയ്തു. അവൻ നൽകിയ ചുംബനങ്ങൾ മുൻപത്തെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് പടരുന്ന പ്രണയമായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് വെളിച്ചം വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ മാറിൽ തലവെച്ച് ഉണർന്ന മീരയ്ക്ക് പഴയ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ തോന്നിയില്ല.

ജനലിലൂടെ വന്ന നേർത്ത പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ ഉറങ്ങുന്ന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ, അവളിൽ പുതിയൊരു അപരിചിതമായ വികാരം പടരുകയായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നിർബന്ധിച്ച് സ്വന്തമാക്കിയവനോട് ഇപ്പോൾ ഉള്ളിൽ തോന്നുന്ന ഈ അടുപ്പം പ്രണയമാണോ എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൻ ഉണർന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ, നാണമോടെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖംയർത്തി,

അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും ആഴത്തിൽ ചുംബിച്ചപ്പോൾ, ആ നിർബന്ധിത വിവാഹത്തിന്റെ കയ്പ്പുള്ള ഓർമ്മകളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് താൻ ഭയന്നിരുന്ന അവൻ തന്നെയാണോ ഇപ്പോൾ തന്റെ ഏക ആശ്വാസമെന്ന് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. അവന്റെ സ്പർശനവും കരുതലും ഇല്ലാതെ ഇനി ഒരു ദിവസവും മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് അവൾ മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറി.

ഗ്രാമത്തിലെ വിജനമായ തോട്ടത്തിലൂടെ ഒരുമിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ പിടിമുറുക്കി. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറുമ്പോൾ അവൻ അത് സ്നേഹത്തോടെ വശങ്ങളിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചു. “ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിച്ച് എന്റേതാക്കിയത് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനാണ് മീര,” എന്ന് അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വാഭാവികമായ പ്രണയം അവൾക്ക് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ തീരത്തിരുന്ന് അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ, താൻ അവന്റെ പ്രണയത്തിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയതായി അവൾ മനസ്സിലാക്കി. പഴയ തെറ്റിദ്ധാരണകളും ദേഷ്യവും ഇല്ലാതായി, പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും കാമനകളും മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ മുഖമമർത്തിക്കിടന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ അവളുടെ ഭയങ്ങളെല്ലാം പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അവരുടെ രാത്രികൾ കൂടുതൽ തീവ്രവും റൊമാന്റിക്കുമായ അനുഭവങ്ങളായി മാറി. ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൻ തിരികെ വരുമ്പോഴേക്ക് അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനായി അവൾ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറുന്ന അവനെ കെട്ടിപ്പുണരുകയും, അവന്റെ മടിയിലിരുന്ന് കുറുമ്പുകൾ പറയുകയും ചെയ്യുന്ന തരത്തിലേക്ക് മീരയുടെ സ്വഭാവം മാറി. ചെറിയ സൗന്ദര്യപിണക്കങ്ങളും,

അതിനുശേഷമുള്ള മനോഹരമായ ഇണക്കങ്ങളും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. അവളുടെ ദേഷ്യത്തെ അവൻ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് അടക്കുകയും, അവന്റെ നിർബന്ധങ്ങളെ അവൾ ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആദ്യകാലത്തെ നിർബന്ധിത അന്തരീക്ഷം മാറി, പരസ്പരം പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം അവർ ഒന്നായി മാറി. ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും, അടുത്തടുത്തിരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു കിടന്നിരുന്നു.

ഒടുവിൽ, ഭൂതകാലത്തിലെ എല്ലാ കയ്പേറിയ ഓർമ്മകളെയും മാറ്റിവെച്ച്, തങ്ങൾക്കിടയിലെ പ്രണയത്തെ അവർ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിച്ചു. നിർബന്ധിതമായി ആരംഭിച്ച ഒരു ബന്ധം ആഴമുള്ള സൗഹൃദത്തിലേക്കും മായ്ക്കാനാവാത്ത പ്രണയത്തിലേക്കും വഴിമാറിയത് അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തണലിൽ താൻ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതയാണെന്നും, അവൻ തനിക്ക് നൽകിയ പ്രണയമാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്നും മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ സായാഹ്നത്തിൽ,

അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കാൽവെക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ കൃത്രിമത്വങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, ജീവസ്സുറ്റ പ്രണയം മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.