കണ്ണീരുകാണാൻ വയ്യാതെ അമ്മയും സങ്കടത്തോടെ
കാട്ടുപോലെയുള്ള കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മനസ്സും
അലമാരയിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വന്തം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളെല്ലാം ഓരോന്നായി ഊരി നൽകിയാണ് രാധിക തന്റെ ഭർത്താവ് സോമശേഖരനെക്കൊണ്ട് പുതിയ വീടിന്റെ പണിക്ക് അടിത്തറയിട്ടത്. തന്റെ പൊന്നുമോളുടെ കണ്ണീരുകാണാൻ വയ്യാതെ അമ്മയും സങ്കടത്തോടെ പത്തു ലക്ഷം രൂപ കൂടി എടുത്തുനൽകിയതോടുകൂടി ആ വീടിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് പണികൾ അതിവേഗത്തിൽ പൂർത്തിയായി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അന്ന് മുതൽ അനുഭവിച്ച മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും അറുതി വരുത്തുക മാത്രമായിരുന്നു രാധികയുടെ ഏക ലക്ഷ്യം. പുതിയ വീടിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ഭർത്താവ് സോമശേഖരൻ എല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്തു കൊള്ളാമെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആ കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മാറിത്താമസിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്നു രാധികയുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അവർക്ക് രണ്ട് മക്കളാണ്. മൂത്തവന് പതിനഞ്ചും ഇളയവൾക്ക് പത്തും വയസ്സ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ച് സ്വന്തമായി വീടുവെച്ച് മാറാൻ തീരുമാനിച്ചതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, ആ വീടിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ അനുഭവിച്ച മാനസികമായ മടുപ്പ് മാത്രമാണ് രാധികയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്. കൂട്ടുകുടുംബമെന്നത് പുറമെ കാണുന്നതുപോലെ അത്ര സുഖകരമായ ഒന്നല്ലെന്ന് അവൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. സദാസമയവും ആളും ബഹളവുമൊക്കെയായി വീടിന് അനക്കമുണ്ടാകുമെങ്കിലും, സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ തുറന്നു പറയാനോ ഒന്നിനും ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യമോ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അമ്മായിയമ്മയുടെയും അമ്മാവന്റെയും കുത്തുവാക്കുകളും, സഹോദരന്റെ ഭാര്യയുടെ കുട്ടികളുടെ ബഹളങ്ങളും ഒക്കെയായി ആ വലിയ നാലുകെട്ട് വീട് രാധികയ്ക്ക് ഒരു തുറങ്കലായി മാറി. കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളെയും ശീലങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിൽക്കാത്ത ഒരു പെണ്ണിനെയായിരുന്നു സോമശേഖരൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്, എന്നാൽ അന്ന് ആ കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടത് തന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച രാധിക പിന്നീട് കടുത്ത നിരാശയിലേക്കാണ് വീണുപോയത്.
പെൺകുട്ടികൾ സ്വന്തം വീടും കുടുംബവും വിട്ട് അന്യരുടെ വീടുകളിലേക്ക് അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ പോകേണ്ടി വരുന്ന ഈ സമ്പ്രദായം എത്രമാത്രം ക്രൂരമാണെന്ന് രാധിക പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും വിധിക്ക് കീഴടങ്ങി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട അവൾക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ ആക്രോശങ്ങൾക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും മുന്നിൽ തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഒരു ദിവസം മക്കൾക്കായി വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ച വിലകൂടിയ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ പോലും നാത്തൂൻ തന്റെ കുട്ടികൾക്കായി എടുത്തു കൊടുത്തപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്ത രാധികയെയാണ് സമൂഹം തെറ്റുകാരിയായി ചിത്രീകരിച്ചത്. ഭർത്താവും മക്കളും മാത്രം അടങ്ങുന്ന ചെറിയൊരു ലോകം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ വീതം വെച്ച് മാറിത്താമസിക്കാൻ അമ്മായിയമ്മ കർശനമായി വിലക്കി. അമ്മായിയമ്മയുടെ കൽപനയ്ക്ക് എതിരായി നിൽക്കാൻ സോമശേഖരനും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾക്കൊടുവിലാണ് രാധിക തന്റെ ഭർത്താവിനെക്കൊണ്ട് ആ വലിയ ഇരുനില വീടിന്റെ പണിക്ക് തുടക്കമിപ്പിച്ചത്.
അങ്ങനെ ആ കാത്തിരുന്ന ദിവസം കടന്നുവന്നു. അവരുടെ പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചൽ ചടങ്ങ് വളരെ ആർഭാടമായിത്തന്നെ നടന്നു. പുറമെ ഉള്ളിൽ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ അസൂയയും വിദ്വേഷവും മറച്ചുവെച്ച് ബന്ധുക്കളെല്ലാം ആ ചടങ്ങിൽ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. എങ്കിലും രാധികയുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ആ പുതിയ വീടും അവിടുത്തെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും ഒ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാധിക താൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്റെ ഭർത്താവിനോടും മക്കളോടുമൊപ്പം സ്വതന്ത്രമായി ആ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങാനും ഉണരാനും തുടങ്ങി. ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച സന്തോഷത്തിന് അളവില്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമായതിന്റെ സംതൃപ്തി അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.
എന്നാൽ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുള്ള ഒരു സാധാരണ പ്രഭാതത്തിൽ ആ സന്തോഷത്തിന്മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തി രാധികയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ആ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
മകൾ ഒറ്റയ്ക്കായതുകൊണ്ട് കുറച്ചുനാൾ അവൾക്കൊപ്പം താമസിക്കാൻ തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ് തങ്ങൾ എത്തിയതെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. മകൾ മാത്രമാണ് തങ്ങൾക്കുള്ളതെന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ രാധികയ്ക്ക് അവരെ എതിർക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ഭർത്താവായ സോമശേഖരൻ അതിൽ വലിയ എതിർപ്പുകൾ ഒന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാതിരുന്നതിൽ രാധിക ആശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ കുറച്ചുനാൾ എന്ന് പറഞ്ഞ് എത്തിയ ആ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പിന്നീട് ആ വീട് വിട്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പഴയ വീട് വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്താൽ ആ തുക മകൾക്ക് നൽകി സഹായിക്കാമല്ലോ എന്ന അമ്മയുടെ ന്യായീകരണം കേട്ടപ്പോൾ രാധികയും അത് ശരിയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചുപോയി. സിറ്റിയുടെ നടുവിലുള്ള ആ വീടിന് നല്ല വാടക ലഭിക്കുമെന്ന ചിന്ത അവളിലും ആവേശമുണ്ടാക്കി.
പക്ഷേ, ഈ മാറ്റങ്ങൾക്കൊന്നും സോമശേഖരൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഒരു കൂട്ടു കുടുംബത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും തന്നെ അടർത്തിമാറ്റി സ്വന്തം കുടുംബത്തോടൊപ്പം മാത്രം കഴിയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട രാധിക, ഇപ്പോൾ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ മാത്രം ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയതിന്റെ യുക്തി എന്താണെന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. ഭർത്താവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാതെ രാധിക പതറിപ്പോയി. മാസാമാസം നല്ലൊരു തുക വാടകയായി കിട്ടുമ്പോൾ അത് എന്തിനാണ് തടയുന്നതെന്ന് അവൾ വാദിച്ചു. എന്നാൽ സോമശേഖരൻ തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. താൻ ആദ്യമേ പറഞ്ഞ വ്യവസ്ഥകൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടതിൽ അവന് കടുത്ത അമർഷമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രശ്നങ്ങൾ വഷളായപ്പോൾ ഒടുവിൽ സോമശേഖരൻ നേരിട്ട് രാധികയുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് സ്ഥിരമായി അവിടെ താമസിച്ച് ജീവിക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി സംസാരിച്ചു.
എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും അപ്പുറത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നതാണ് പിന്നീട് കണ്ടത്.
തങ്ങൾ തന്ന പത്തു ലക്ഷം രൂപയെക്കുറിച്ചും മകൾക്കായി ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത സ്വർണ്ണത്തെക്കുറിച്ചും അമ്മായിയമ്മയുടെ സ്റ്റൈലിൽ രാധികയുടെ അമ്മ തിരിച്ചുചോദിച്ചപ്പോൾ സോമശേഖരൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അത് കേട്ടുനിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്. വയസ്സുകാലത്ത് തങ്ങൾക്ക് ഒരേയൊരു മോളല്ലേ ഉള്ളൂ എന്ന ന്യായീകരണത്തിന് മുന്നിൽ സോമശേഖരൻ തളർന്നില്ല. തന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും സ്വന്തം ജീവിതം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്റെ ലഗേജുകളുമായി ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്ത രാധികയുടെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം മക്കളും ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ രാധികയുടെ ലോകം പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോയി. ആ പത്തു ലക്ഷം രൂപ തിരികെ തരാതെ ഇനി ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറിവരേണ്ടതില്ലെന്ന് അവർ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഭർത്താവിനെ തനിക്ക് മാത്രമായി സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം പണിതുയർത്തിയ ആ കൊട്ടാരത്തിൽ ഇന്ന് രാധിക തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. താൻ സ്നേഹിച്ച മക്കൾ പോലും കൂടെയില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ആ മാതൃഹൃദയം വിതുമ്പുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും മാതാപിതാക്കളെയും അവഗണിച്ച് മറ്റൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പെയുവാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ ദുരന്തഫലം ഇന്ന് അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ എടുക്കുന്ന ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തെ എത്രമാത്രം അന്ധകാരത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടുമെന്നതിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണ് രാധികയുടെ ഈ ദുരവസ്ഥ. നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നൊമ്പരങ്ങളിൽ നീറിക്കഴിയുന്ന രാധികയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ശൂന്യത മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്.






