അധികം വൈകാതെ തന്നെ, പട്ടണത്തിന്റെ

ശൂന്യതയിലെ കൊട്ടാരങ്ങളും ചില പച്ചപ്പുള്ള ഓർമ്മകളും

ജീവിതം എന്ന വലിയ തുന്നൽവേലയിൽ ഓരോ നൂലിഴയും കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോഴും, മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുന്നത് സ്വന്തമായൊരു കൂരയെക്കുറിച്ചാണ്. ഞാനും എന്റെ പ്രിയതമൻ രാഘവനും അതുതന്നെയാണ് ചെയ്തുപോന്നത്. ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച നാൾ മുതൽ, ഒരു ചായക്കടയിൽ കയറി അനാവശ്യമായി പത്തു രൂപ ചെലവാക്കുന്നതിൽ പോലും ഞങ്ങൾ കണിശത പുലർത്തിയിരുന്നു. സ്വരു കൂട്ടിവെച്ച ഓരോ പൈസയും, ഒരു ദിവസത്തെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ വിയർപ്പുതുള്ളികളായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അധികം വൈകാതെ തന്നെ, പട്ടണത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും അല്പം മാറി, ഭാവിയിൽ വലിയ വിലമതിപ്പ് ലഭിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള അമ്പതു സെന്റ് സ്ഥലം ഞങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കി. അതിനായി രാഘവന് തറവാട്ടിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ഭൂമിയും, എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എനിക്ക് നൽകിയ ഓഹരിയും വിറ്റഴിക്കേണ്ടി വന്നു. പോരാത്തതിന്, എന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന അല്പം താലിമാലയും വളകളും പണയം വെച്ച് ബാങ്ക് വായ്പയുടെ കടമ്പകളും ഞങ്ങൾ കടന്നു. അന്ന് ആ അമ്പതു സെന്റ് വസ്തുവിൽ ചുവടുറപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ പ്രസാദം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇവിടം ഞങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യമാകും എന്ന പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ, കാലം അതിന്റെ വന്യമായ വേഗതയിൽ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് രണ്ട് കൺമണികൾ കടന്നുവന്നു. അവർ വളരുന്തോറും ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മുൻഗണനകൾ മാറിമറിഞ്ഞു. അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, അവശ്യമായ വാക്സിനേഷനുകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, സ്കൂൾ ഫീസുകൾ, അങ്ങനെ ദിവസേനയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനിടയിൽ ആ അമ്പതു സെന്റിന് നടുവിൽ ഒരു കല്ലിടാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ, അതൊരു സങ്കടമായി ഞങ്ങൾ കൊണ്ടുനടന്നില്ല; മറിച്ച്, മക്കളുടെ ചിരിയിൽ ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീട് കണ്ടു. എങ്കിലും, മനസ്സിലെവിടെയോ ആ കൂരയെന്ന ആഗ്രഹം ഒരു കനൽപോലെ എരിഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കാറ്റുപോലെ പറന്നുപോയി. ഇന്ന് ആ അമ്പതു സെന്റ് വസ്തുവിന് ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ചിത്രം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് വയലുകളും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും നിറഞ്ഞ ആ ശാന്തമായ ഗ്രാമപ്രദേശം ഇന്ന് വലിയൊരു കോൺക്രീറ്റ് നഗരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഭൂമിക്ക് ചുറ്റും മൂന്ന് സെന്റിലും അഞ്ച് സെന്റിലും പത്ത് സെന്റിലുമൊക്കെയായി നിരനിരയായി വലിയ വലിയ വീടുകൾ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. ചില്ലുജാലകങ്ങളും അലങ്കാര വിളക്കുകളും അറ്റാച്ച്ഡ് ഗാരേജുകളുമുള്ള ആധുനിക മന്ദിരങ്ങൾ. ചുറ്റുവട്ടത്ത് ഏറ്റവും വലിയ ഭൂഉടമകൾ ഞങ്ങൾ മാത്രമായി ശേഷിച്ചു. ഇത് കണ്ട് ഞങ്ങളുടെ മക്കളാണ് ആദ്യം ആവേശം കൊള്ളാൻ തുടങ്ങിയത്. മൂത്തമകൻ പ്രവീൺ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, “അച്ഛാ, അമ്മേ, നമ്മുടെ ഈ അമ്പതു സെന്റിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരു അയ്യായിരം സ്ക്വയർ ഫീറ്റിലെങ്കിലും ഒരു വലിയ വില്ല പണിയണം. എങ്കിലേ ഈ ഭാഗത്ത് നമുക്കൊരു ഗെറ്റപ്പ് ഉണ്ടാകൂ.” മക്കളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് അഭിമാനം തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ, അവരുടെ ജീവിതപാതകൾ വേറെയായിരുന്നു. പ്രവീണിന് യൂറോപ്പിൽ പോയി സ്ഥിരതാമസമാക്കാനായിരുന്നു താല്പര്യം; അതിനായുള്ള വിസ നടപടികൾ അവസാന ഘട്ടത്തിലുമായിരുന്നു. ഇളയമകൾ അനാമികയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു അനുരാഗം പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ കാനഡയിൽ ഇංജീനീയറാണ്. ഉടനടി അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അവളും കടൽ കടക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളെന്ന നിലയിൽ അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് തടസ്സം നിൽക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കാരണം, അവരെ സ്വതന്ത്രരായി ആകാശത്തേക്ക് പറത്തിവിടുക എന്നതാണ് ഒരു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ആത്യന്തികമായ ധർമ്മം എന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മക്കൾ അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക് മിടുക്കോടെ നടന്നടുക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു നിൽക്കുകയാണ്.

വീടുപണിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ വീണ്ടും സജീവമായപ്പോൾ, രാഘവൻ തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തെ സുഹൃത്തും പ്രശസ്ത ആർക്കിടെക്റ്റുമായ മാധവനെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഭാവിയിലെ ഞങ്ങളുടെ “കൊട്ടാരത്തെ” കുറിച്ച് അവർ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. അയ്യായിരം സ്ക്വയർ ഫീറ്റ് വിസ്തീർണ്ണത്തിൽ, നാല് വലിയ മാസ്റ്റർ ബെഡ്‌റൂമുകൾ, വിശാലമായ ഹോം തിയേറ്റർ, മോഡുലാർ കിച്ചൺ, മുകളിലത്തെ നിലയിൽ വലിയൊരു ലാൻഡ്‌സ്‌കേപ്പ് ബാൽക്കണി… മാധവൻ കാൻവാസിൽ എന്നപോലെ വരച്ചുകാട്ടിയ ആ വലിയ വീടിന്റെ പ്ലാൻ കേട്ട് രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വെളിച്ചം മിന്നിമറഞ്ഞു. ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കെല്ലാം ഒടുവിൽ ഒരു വലിയ മകുടം ചാർത്താൻ പോകുന്നു എന്ന ആശ്വാസമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. പ്ലാനിന്റെ ആദ്യരൂപം അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടുവരാമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകിയാണ് മാധവൻ മടങ്ങിയത്. അന്ന് രാത്രി, ഏറെക്കാലത്തിനുശേഷം രാഘവൻ വളരെ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. എന്നാൽ, എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് അടിച്ചുവീശാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കൺപോളകൾ അടയാൻ വിസമ്മതിച്ചു. നെഞ്ചിൽ ഏതോ ഒരു അജ്ഞാത ഭാരം വന്ന് അമരുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുനേറ്റ്, പൂമുഖത്തെ തണുത്ത കൽത്തറയിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയുടെ മൂന്നാം യാമത്തിൽ അവിടമാകെ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പുറത്ത്, ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ തന്റെ വെള്ളിവെളിച്ചം ഭൂമിയിലേക്ക് പകരുകയായിരുന്ന സമയം. അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ കാലൊച്ച കേട്ടാവാം രാഘവനും ഉണർന്ന് പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നുവന്നിരുന്നു. “എന്താടോ, ഈ പാതിരാത്രിയിൽ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്? ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?” അദ്ദേഹം എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ഒന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ഇല്ല ചേട്ടാ… എനിക്കെന്തോ മനസ്സിന് ഒരു സുഖമില്ലായ്മ.” ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ മുറ്റത്തെ നിലാ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദരായി കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. ആ മൗനം തകർത്തു കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു, “ചേട്ടാ… നമ്മൾ ദിവസവും യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ വലിയ വലിയ വീടുകളെ കുറിച്ച് ഓർത്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? വലിയ കോൺക്രീറ്റ് മതിലുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ, എട്ട് ഏക്കറിലും അഞ്ച് ഏക്കറിലും പണിതുയർത്തിയ ആ വലിയ കൊട്ടാരങ്ങൾ. പക്ഷേ, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ആരെങ്കിലും ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ? മക്കളൊക്കെ വിദേശത്ത്, മാതാപിതാക്കൾ എവിടെയെങ്കിലും ഒറ്റപ്പെട്ട്… അല്ലെങ്കിൽ ആ കൂറ്റൻ വീടുകളിൽ കാവലിന് കുറച്ചു സിസിടിവി ക്യാമറകളും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ലൈറ്റ് ഇടാൻ വരുന്ന ഒരു സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും മാത്രം. സത്യത്തിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വലിയ ആളാണെന്ന് കാണിക്കാനുള്ള ഒരു പൊങ്ങച്ചത്തിനപ്പുറം, ഇത്രയും വലിയ വീടുകൾ കൊണ്ട് നമുക്കെന്താണ് പ്രയോജനം?” രാഘവൻ എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി, ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരുന്നു.

ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആശങ്കകൾ ഒന്നൊന്നായി അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ അഴിച്ചുവെക്കാൻ തുടങ്ങി. “നോക്കൂ ചേട്ടാ, നമ്മുടെ മക്കൾ രണ്ടുപേരും നാളെ അവരുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് പറന്നുപോകും. അതിനുശേഷം ഈ വലിയ അയ്യായിരം സ്ക്വയർ ഫീറ്റ് വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരിക്കും ബാക്കിയാവുക. അത്രയും വലിയൊരു വീട് വൃത്തിയാക്കണമെങ്കിൽ ദിവസവും രണ്ടു ജോലിക്കാർ വേണം. വയസ്സുകാലത്ത് ഈ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറി ഇറങ്ങാൻ നമ്മുടെ മുട്ടുകാലുകൾ നമ്മെ അനുവദിക്കുമോ? ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് സന്ധിവേദന തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി സാമ്പത്തിക കാര്യം എടുത്തുനോക്കൂ… ഈ അയ്യായിരം സ്ക്വയർ ഫീറ്റ് പണിയാൻ നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള സമ്പാദ്യം തികയില്ല. ബാക്കി തുകയ്ക്ക് നമ്മൾ വൻ തുക ബാങ്ക് വായ്പ എടുക്കേണ്ടി വരും. ആ കടം വീട്ടാനായി ശിഷ്ടകാലം മുഴുവൻ ടെൻഷൻ അടിച്ച്, സമാധാനമില്ലാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വരും. അതിന് പകരം, നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ ഒരു എണ്ണൂറോ ആയിരമോ സ്ക്വയർ ഫീറ്റിന്റെ ചെറിയൊരു വീട് പോരേ ചേട്ടാ? കൈയെത്തും ദൂരത്ത് എല്ലാമുള്ള, പെട്ടെന്ന് തൂത്തുതുടയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന, കണ്ണെത്തുന്നിടത്ത് പരസ്പരം കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൊച്ചു വീട്!” എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്തയുടെ തിരിനാളം തെളിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

ഞാൻ തുടർന്നു, “ചേട്ടാ, മനുഷ്യരായി ജനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നമ്മൾ എത്രമാത്രം ഭാരങ്ങളാണ് ചുമക്കുന്നത്! പ്രകൃതിയിലെ മറ്റു ജീവികളെ നോക്കൂ… കിളികളും മൃഗങ്ങളുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിറകുമുളച്ച് പറക്കാൻ പ്രാപ്തരാകുന്നതുവരെ മാത്രമേ അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ. അതിനുശേഷം അവരവരുടെ വഴിയേ പോകുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യർ മാത്രം സ്വന്തം ജീവിതം ജീവിക്കാൻ മറന്ന്, മക്കൾക്കും മക്കളുടെ മക്കൾക്കും വേണ്ടി സ്വത്തുക്കൾ കൂട്ടി വെക്കാൻ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ഓടിത്തളരുന്നു. ഇതിനൊരു കാരണമേയുള്ളൂ—മനുഷ്യന്റെ അറ്റമില്ലാത്ത സ്വാർത്ഥതയും ‘എന്റേത്’ എന്ന ചിന്തയും! ഈ ആഡംബര വീടിന് പകരം, ആ പണം കൊണ്ട് നമുക്ക് വേറെ എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം. നാളെ രോഗങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ആരോടും കൈനീട്ടാതെ നല്ല ആശുപത്രികളിൽ ചികിത്സ തേടാം. നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് വഴക്കമുള്ള ഈ കാലത്ത്, ഇതുവരെ കാണാത്ത ഭാരതത്തിലെയും ലോകത്തിലെയും സുന്ദരമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നമുക്ക് യാത്രകൾ പോയിക്കൂടേ? ഊന്നുവടിയും പിടിച്ച് കിടപ്പിലാകുന്ന കാലത്ത് ‘അയ്യോ, ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ’ എന്ന് ഓർത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണ്, ഈ പ്രായത്തിൽ അല്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത്?” രാഘവൻ ആ രാത്രിയുടെ അന്ത്യം വരെ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല; എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൗനത്തിന് സമ്മതത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് രാഘവൻ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. “എടീ… നീ ഇന്നലെ രാത്രി പറഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ നേരം വെളുക്കുവോളം ആലോചിച്ചത്. നീ പറഞ്ഞതാണ് നൂറു ശതമാനം ശരി!” അദ്ദേഹം എന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ വിറ്റ്, ബാങ്ക് വായ്പയുമെടുത്ത് പണിയുന്ന ഈ കൂറ്റൻ വീട്, ഇരുപതോ മുപ്പതോ വർഷം കഴിയുമ്പോൾ പുതിയ തലമുറ വന്ന് പഴയതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇടിച്ചുപൊളിച്ചു കളയും. നമ്മുടെ ഒരു ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ അധ്വാനമാണ് അങ്ങനെ കോൺക്രീറ്റ് അവശിഷ്ടങ്ങളായി മാറുന്നത്. മക്കൾ അവരുടെ വഴിയേ പോകട്ടെ. നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകേണ്ട വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമ്മൾ നമുക്കായി ജീവിക്കണം. വലിയ വീടുകൾ പണിത് ഈ ഭൂമിയെ മുഴുവൻ കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളാക്കുന്നതിൽ എന്താണ് അർത്ഥമുള്ളത്? ഭൂമിയും മലകളും പുഴകളും വായുവും ആകാശവുമൊന്നും ആരുടെയും സ്വന്തമല്ല. കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് ജീവിക്കാൻ നമ്മൾ കടമെടുക്കുന്ന ഇടം മാത്രമാണിത്.” അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ മാറ്റം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിയൊരു തണുപ്പായി പടർന്നു കയറി.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ അന്തിമ തീരുമാനത്തിലെത്തി. അമ്പതു സെന്റ് ഭൂമിയിൽ തികച്ചും പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദപരമായ, ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും സുഖമായി കഴിയാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഒറ്റനില വീട് മാത്രം നിർമ്മിക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ബാക്കിവരുന്ന വിശാലമായ സ്ഥലത്ത് കോൺക്രീറ്റ് ഇടുന്നതിന് പകരം, മാവുകളും പ്ലാവുകളും നെല്ലിക്കയും നാടൻ ഫലവൃക്ഷങ്ങളും നട്ടുപിടിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പദ്ധതിയിട്ടു. പച്ചക്കറികളും മനോഹരമായ പൂച്ചെടികളും നിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ പറമ്പ്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ആ മരങ്ങളിൽ ചേക്കേറാൻ എത്തുന്ന കിളികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും, പൂക്കളിൽ തേൻ കുടിക്കാൻ എത്തുന്ന ശലഭങ്ങളുടെ വർണ്ണചിറകടികളും കണ്ട്, കാറ്റും മഴയും അറിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾക്ക് അവിടെ ജീവിക്കണം. ബാക്കിവരുന്ന തുക ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ച്, അതിന്റെ ലാഭം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും യാത്രകൾ ആരംഭിക്കാൻ പോകുന്നു. വഴിയിലുടനീളം കാണുന്ന മനുഷ്യരെയും പ്രകൃതിയെയും തൊട്ടറിഞ്ഞ്, ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ, സ്വന്തം ജീവിതത്തോട് നീതി പുലർത്തുന്ന ഒരു പുതിയ അധ്യായം. അതെ, വരാനിരിക്കുന്ന വാർദ്ധക്യത്തെ ഭയക്കാതെ, വൈകിയാണെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്!

Similar Posts

Leave a Reply