by അനുരാഗക്കരാർ
ജീവിതം ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴികളിലൂടെയാവും നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്. മാധവിന്റെയും ആതിരയുടെയും കാര്യത്തിലും സംഭവിച്ചത് അതുതന്നെയായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള കടുത്ത നിർബന്ധങ്ങൾക്കും,
ബിസിനസ്സ് ലോകത്തെ ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വഴങ്ങേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് മാധവ് അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനത്തിലെത്തിയത്; ആറു മാസത്തെ സമയപരിധിയുള്ള ഒരു നിയമപരമായ കരാർ കല്യാണം. അതേസമയം, വീട്ടിലെ അസ്വസ്ഥതകളിൽ നിന്നും സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കങ്ങളിൽ നിന്നും താത്കാലികമായെങ്കിലും മാറിനിൽക്കാനും,
സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തി കാലുറപ്പിച്ചു നിൽക്കാൻ കുറച്ചു സമയം കിട്ടാനും ആതിരയ്ക്കും ഇതൊരു തണലായി തോന്നി. പരസ്പരം വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപടില്ലെന്നും, കൃത്യം ആറു മാസം തികയുമ്പോൾ ആർക്കും ഒരു തരത്തിലുള്ള ബാധ്യതകളോ അവകാശവാദങ്ങളോ ഇല്ലാതെ പിരിയുമെന്നുമുള്ള വ്യക്തമായ വ്യവസ്ഥകളോടെയാണ് അവർ ആ പ്രമാണത്തിൽ ഒപ്പുവെച്ചത്.
നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച് ബന്ധുക്കളുടെയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ അവരുടെ വിവാഹം നടന്നു. താലികെട്ടുമ്പോഴും കൈപിടിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോഴും ചടങ്ങുകൾക്കെല്ലാം മൗനമായി വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോഴും രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഇതൊരു ആറു മാസത്തെ താൽക്കാലിക ഏർപ്പാട് മാത്രമാണെന്ന ബോധ്യം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അങ്ങനെ പരസ്പരം യാതൊരു മുൻപരിചയവുമില്ലാത്ത,
എന്നാൽ ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായ രണ്ടു വ്യക്തികളായി അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാൽവെച്ചു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാധവിന്റെ ശാന്തവും മനോഹരവുമായ ആ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് എത്തിയ ആദ്യ ദിനങ്ങളിൽ രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ കനത്തൊരന്യതയും അപരിചിതത്വവും നിലനിന്നിരുന്നു. ജനലിലൂടെ തണുത്ത രാത്രികാറ്റ് വീശിയടിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ചെറിയ പെട്ടിയുമായി മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പരുങ്ങിനിന്ന ആതിരയെ മാധവ് ശാന്തമായിട്ടാണ് നേരിട്ടത്.
യാതൊരുവിധ അഭിനയമോ നാടകീയതയോ ഇല്ലാതെ, അവൻ അവൾക്ക് കിടക്കാനായി പ്രധാന കിടപ്പുമുറി ഒഴിഞ്ഞുകൊടുക്കുകയും തനിക്കായി ഹാളിലെ സോഫ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. “നിനക്ക് ഇവിടെ യാതൊരുവിധ ഭയമോ ബുദ്ധിമുട്ടോ വേണ്ട, നിന്റെ സ്വകാര്യതയിലേക്കോ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കോ ഞാൻ കടന്നുവരില്ല, അതുകൊണ്ട് ധൈര്യമായിരുന്നോ” എന്ന് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ശബ്ദത്തിൽ മാധവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ,
അവൻ കേവലം കരാറിലെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല, പെരുമാറ്റത്തിലും മാന്യതയുള്ള ഒരാളാണെന്ന് ആതിരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. പുലർച്ചെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ കാപ്പി ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, താൻ കാരണം മാധവിന്റെ ദൈനംദിന ശീലങ്ങൾക്ക് ഒരു തടസ്സവും വരരുതെന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ ഉറക്കച്ചടവോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന്,
അവൾ വിലക്കിയിട്ടും സ്വന്തമായി കാപ്പി ഉണ്ടാക്കാൻ തുനിയുന്ന മാധവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആദ്യമായി ആതിരയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
# ഭാഗം 2
ദിവസങ്ങൾ അനായാസം ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ആ വലിയ വീടിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന അന്യതയ്ക്കും നിശബ്ദതയ്ക്കും പതിയെപതിയെ ഭാവപ്പകർച്ചകൾ വന്നുതുടങ്ങി. ആതിര തനിക്ക് കിട്ടിയ മുറി വൃത്തിയാക്കിവെക്കുന്നതിലും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മാധവ് ഓഫീസിൽ നിന്നെത്തുമ്പോൾ ഒരു കപ്പ് ചൂടുചായ തയ്യാറാക്കിവെക്കുന്നതിലും ഒരുവിധത്തിലുള്ള നിർബന്ധവുമില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. അതേസമയം മാധവാകട്ടെ,
ജോലികഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ പച്ചക്കറികളോ ആതിരയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തെങ്കിലും ചെറിയ പലഹാരങ്ങളോ കരുതുന്നത് തന്റെ ദിനചര്യയുടെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി. പ്രഭാതഭക്ഷണ സമയത്ത് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് പത്രത്തിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുന്നതിനിടയിൽ, മാധവ് ആതിരയോട് ലളിതമായ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചുതുടങ്ങി. ആതിര വെച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന് ഒട്ടും നാടകീയതയില്ലാതെ, “ഇന്ന് കറി വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ” എന്ന് അവൻ പറയുമ്പോൾ, അവളിലുണ്ടാകുന്ന കൊച്ചു സന്തോഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത് മാധവ് ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അറിയാതെ തന്നിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, ആതിര നാണത്തോടെ കണ്ണുകൾ താഴേക്ക് പടികടത്തുന്നതും തവി പാത്രത്തിലേക്ക് വെച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്നതും പതിവായി. പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വലിയ പ്രണയം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ വല്ലാത്തൊരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ വള്ളിപടർപ്പുകൾ മുളപൊട്ടുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെയൊരു വൈകുന്നേരം, ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൂട്ടംകൂടി കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കാറ്റിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ഒച്ചയല്ലാതെ ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ വേറെ ശബ്ദങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്, മഴയുടെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്ന ആതിരയുടെ തൊട്ടുപിന്നിലായി വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ മാധവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊച്ചു വിറയൽ പടർന്നു.
വീശിയടിച്ച കാറ്റിൽ അവളിൽ നിന്ന് ചിതറിപ്പറ്റിയ മുടിയിഴകൾ മാധവിന്റെ മുഖത്ത് വന്ന് തട്ടിയപ്പോൾ, രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞത് ഒരു കരാറിലെ പങ്കാളികളുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി പരസ്പരം കൊതിക്കുന്ന രണ്ട് മനസ്സുകളുടെ പ്രണയമായിരുന്നു.
മാധവ് പതിയെ കൈനീട്ടി, അവളുടെ കവിളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച ഈറൻ മുടിയിഴകൾ ശാന്തമായി ചെവിക്കടിയിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ കവിളിൽ തൊട്ട നിമിഷം ആതിരയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുകയും, അവൾ സ്വയം മറന്ന് കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ തന്നിലേക്ക് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മാധവ്, അവളെ പതിയെ തന്റെ മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചുനിർത്തി.
അന്നത്തെ ആ തണുത്ത മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, അവരുടേത് മാത്രമായ ലോകത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ രംഗങ്ങൾ പിറവിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്തേക്ക് വന്ന മാധവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആതിര തന്റെ മുഖം ചേർത്തുവെച്ചു. അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തുനിന്ന മാധവ്, അവളുടെ മണ കഴുത്തിൽ തന്റെ ചൂടുള്ള ചുണ്ടുകൾ പതിയെ അമർത്തി.
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ ആഴത്തിലുള്ള സ്പർശനത്തിൽ ആതിരയുടെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നെങ്കിലും, അവനിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകാൻ അവൾ ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവളുടെ വിരലുകൾ മാധവിന്റെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ കോർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ,
അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായി മാറി. ആതിരയെ വരിഞ്ഞു മുറുകെപ്പിടിച്ച്, അവളുടെ മുഖം കൈകളിലെടുത്ത്, അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നു മുത്തി. ഇതൊരു ആറു മാസത്തെ കരാറാണെന്ന ചിന്തപോലും രണ്ടുപേരുടെയും ഓർമ്മയിൽ നിന്നെന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വന്തം വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ച്,
അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു കിടത്തി. വാക്കുപോലും ഉച്ചരിക്കാതെ തന്നെ, അവരുടെ ഓരോ ആലിംഗനത്തിലും സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമായിരുന്നു.
മറ്റൊരു ദിവസം മാധവിന്റെ കുടുംബത്തിലെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വിശേഷച്ചടങ്ങിൽ അവർക്ക് ഒന്നിച്ച് പങ്കെടുക്കേണ്ടതായി വന്നു. ബഹളമയമായ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ചോദ്യങ്ങൾക്കും നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ തങ്ങൾക്ക് തികഞ്ഞ ദമ്പതികളായി നടിക്കേണ്ടി വരുമെന്നാണ് ആതിര കരുതിയത്. എന്നാൽ അവിടെയൊന്നും അതൊരു അഭിനയമായിരുന്നില്ല;
ആതിരയ്ക്ക് യാതൊരുവിധ അപകർഷതാബോധവും തോന്നാത്തവിധം മാധവ് അവളെ തന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ചേർത്തുനിർത്തി. അനാവശ്യമായ കുത്തിച്ചോദിക്കലുകളിൽ നിന്നും പരിചയക്കാരുടെ സംശയങ്ങളിൽ നിന്നും അവളുടെ അഭിമാനത്തിന് മുറിവേൽക്കാത്ത വിധം അവൻ അവളെ സദാ സംരക്ഷിച്ചു. മാധവിന്റെ ആ കരുതലും ആത്മാർത്ഥതയും കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവനോടുള്ള ബഹുമാനവും പ്രണയവും ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു.
തിരികെ രാത്രിയിലെ വിജനമായ പാതയിലൂടെ കാറോടിച്ച് മടങ്ങുമ്പോൾ, മാധവ് ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ആതിരയുടെ കൈവിരലുകളിൽ മുറുകെ പുണർന്നു. കാറിനുള്ളിൽ പരന്ന നിശബ്ദതയിൽ, അവൻ അവളുടെ കൈപ്പത്തിയിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മൃദുവായി എഴുതിയ തടവില്ലാത്ത ഭാവങ്ങൾ ആതിരയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പടർന്നു.
താൻ അവനെ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നും, നിയമപരമായി വച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ആറു മാസത്തെ കാലാവധി കഴിഞ്ഞാൽ അവനെ പിരിഞ്ഞുപോവുക എന്നത് തന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ അസാധ്യമാണെന്നും അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. മാധവിന്റെ മനസ്സിലും ആതിരയില്ലാത്തൊരു ഭാവി ഇനി ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അത്രമേൽ ഉറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒടുവിൽ, യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ കാലം കടന്നുപോവുകയും അവരുടെ ആറു മാസത്തെ കരാർ കാലാവധി അവസാനിക്കാൻ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയുള്ള ആ നിമിഷമെത്തുകയും ചെയ്തു. രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ വലിയൊരു സങ്കടവും, പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും ഒരു കനത്ത മേഘം പോലെ തളംകെട്ടി നിന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ,
ഹാളിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നിശബ്ദയായി നോക്കിനിന്ന ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് മാധവ് പതിയെ നടന്നെത്തി. അവൻ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന, തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ബന്ധിച്ചിരുന്ന ആ കരാർ പത്രം മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് കൈയിലെടുത്തു. ആതിരയുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നുകൊണ്ട്, യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ അവൻ ആ കടലാസുകൾ കഷണങ്ങളായി കീറിയെറിഞ്ഞു. “എനിക്ക് നിന്നെ പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല ആതിര…
ഈ കരാറൊക്കെ നമ്മളെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ വിധിവെച്ച വെറുമൊരു നിമിത്തം മാത്രമായിരുന്നു. എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ, എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നീ കൂടെ വേണം” എന്ന് മാധവ് നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന ആത്മാർത്ഥതയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണു.
അവൾ സർവ്വ നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ട് മാധവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിനിന്ന് അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. മാധവ് അവളെ മൃദുവായി കോരിയെടുത്ത് കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും, തങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെയും പ്രണയത്തെയും പൂർണ്ണതയിലെത്തിച്ചുകൊണ്ട് ആ രാത്രി അവർ ഒന്നാവുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ ശാന്തമായ സൂര്യപ്രകാശം ജനൽവിരികൾക്കിടയിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുമ്പോൾ, മാധവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്ന ആതിര മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവളിലെ പ്രണയത്തെ മുഴുവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മാധവ് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകി, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇനി അവരുടെ ഇടയിൽ ആറു മാസത്തെ കരാറുകളോ,
താൽക്കാലികമായ നിബന്ധനകളോ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പിരിഞ്ഞുപോകാം എന്ന ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും പരസ്പരം നൽകിയ കരുതലിലൂടെയും വളർന്നുവന്ന പവിത്രമായ അനുരാഗം മാത്രമാണ് അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്.
തങ്ങളുടെ എല്ലാ സംശയങ്ങളെയും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ്, യാഥാർത്ഥ്യമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു മനോഹരമായ അധ്യായത്തിന് അവിടെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.