by ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന വിതാനക്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു പോകുന്ന ആ മലയോരപാതയിൽ മേഘങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മി നിൽക്കുന്ന സന്ധ്യാസമയത്താണ് അഭിരാമും ദേവികയും തങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നത്.
തോട്ടം മേഖലയിലെ ഗവേഷണ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി എത്തിയ രണ്ടുപേരും അപ്രതീക്ഷിതമായി പെയ്ത കനത്ത മഴയിലും മണ്ണിടിച്ചിലിലും പെട്ട് ഉൾഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയൊരു ജനവാസ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുകയായിരുന്നു. വാഹനങ്ങൾക്കൊന്നും കടന്നുപോകാൻ കഴിയാത്ത ആ അവസ്ഥയിൽ,
മലനിരകളിലെ കാട്ടുവാസികളായ തദ്ദേശീയരുടെ ചെറിയൊരു ഗോത്രസങ്കേതത്തിൽ അവർക്ക് അഭയം തേടേണ്ടി വന്നു. പരസ്പരം വ്യക്തിപരമായ അതിർവരമ്പുകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മേലധികാരിയും സഹപ്രവർത്തകയുമായിരുന്ന അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിശബ്ദവും മനോഹരവുമായ നിമിഷങ്ങൾക്കാണ് ആ രാത്രി വഴിയൊരുക്കിയത്. ആ ഗോത്രത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ആചാരപ്രകാരം,
തങ്ങളുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ രാത്രി തങ്ങുന്ന അപരിചിതരായ ആണും പെണ്ണും തമ്മിൽ പരസ്പര സംരക്ഷണത്തിന്റെയും കടപ്പാടിന്റെയും ഭാഗമായി കൈകളിൽ ദളങ്ങൾ ചാർത്തി തീപിടിച്ച് മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു പ്രാദേശിക അനുഷ്ഠാനം നടത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സാങ്കൽപ്പിക സുരക്ഷയ്ക്കായി മാത്രം അവർ അതിന് സമ്മതിച്ചുവെങ്കിലും, കാട്ടുവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അഭിരാം ദേവികയുടെ കൈകളിൽ പിച്ചളവള അണിയിക്കുകയും ചന്ദനച്ചാറ് തൊടുവിക്കുകയും ചെയ്ത ആ നിമിഷത്തിൽ,
ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വാചകങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഏതോ ഒരു വികാരം പൂത്തുലയുകയായിരുന്നു. നാടകീയമായ വാക്കുകളോ പ്രഖ്യാപനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ആ കുളിരണിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ അവൻ അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകളെ സ്വന്തം കൈകളിൽ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഒരേ താളത്തിൽ പെയ്തിറങ്ങി.
മഴ തോർന്നു വീണ്ടും വെളിച്ചം പരന്ന പുലരിയിൽ, കാട്ടുപാതകൾ തെളിഞ്ഞതോടെ അവർ നഗരത്തിലെ സ്വന്തം ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് തിരികെ യാത്രയായി. ആ യാത്രയിലുടനീളം അവരുടെ മൗനത്തിന് മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ആ കൊച്ചു കുടിലിൽ വെച്ച് പരസ്പരം കൈമാറിയ നോട്ടങ്ങളും, രാവിലത്തെ തണുപ്പിൽ അഭിരാമിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകിടന്ന ദേവികയുടെ ഓർമ്മകളും അവരുടെ ഉള്ളിൽ നിശബ്ദമായി അലയടിച്ചു.
നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ അവരെ കാത്തിരുന്നത് സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുടെയും പഴയ ബന്ധങ്ങളുടെയും വൻമതിലുകളായിരുന്നു. അഭിരാമിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ വർഷങ്ങളായി ആഗ്രഹിക്കുകയും അവനുമേൽ എല്ലാ അധികാരങ്ങളും സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനഘ എന്ന പെൺകുട്ടി അവനെ സ്വീകരിക്കാനായി വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ കാട്ടിൽ വെച്ച് താൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ദേവികയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സാമീപ്യവും ആഴമുള്ള സ്നേഹവും അഭിരാമിന്റെ മനസ്സിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അനഘയുടെ നിർബന്ധങ്ങൾക്കോ കുടുംബത്തിന്റെ പാരമ്പര്യചിന്തകൾക്കോ വഴങ്ങാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന തന്നോടുള്ള പ്രണയവും അതേസമയം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന സങ്കടവും അഭിരാം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കുമ്പോഴൊക്കെ,
വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലാത്തവിധം ആത്മാവുകൾ തങ്ങളുടേതായ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒന്നാകുകയായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകെ, അഭിരാമും ദേവികയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂടുതൽ അഗാധമായിത്തീർന്നു. ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവർ പരസ്പരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ച കൊച്ചു നിമിഷങ്ങൾ പ്രണയഭരിതമായിരുന്നു.
തോട്ടം സന്ദർശനത്തിനിടയിലെ മഴയോർമ്മകൾ പുതുക്കി ഒരവസരത്തിൽ അഭിരാം അവളെ തനിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആരും ശല്യം ചെയ്യാനില്ലാത്ത ആ സായാഹ്നത്തിൽ, നഗരപ്രാന്തത്തിലെ ഒരു ചെറിയ തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് അവൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ സ്വന്തം വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു. യാതൊരുവിധ കൃത്രിമത്വവുമില്ലാതെ, അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കവിളുകളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ ദേവികയുടെ മിഴികൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിയ നിമിഷം, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങൾ പോലെ അവരുടെ മനസ്സും പ്രണയമഴയിൽ കുതിർന്നു. ഗോത്രസങ്കേതത്തിൽ വെച്ചുണ്ടായ അനുഷ്ഠാനം കേവലം ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നില്ലെന്നും, അത് തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളുടെ യഥാർത്ഥമായ സമാഗമമായിരുന്നുവെന്നും രണ്ടുപേരും ആ അലസമായ നിമിഷങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
നിശബ്ദമായ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ അവളോട് ചേർന്നുനിന്നപ്പോൾ, ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാ തടസ്സങ്ങളും തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തകർന്നടിയുന്നതായി ദേവികയ്ക്ക് തോന്നി.
എന്നാൽ ഈ പ്രണയബന്ധം തടയാൻ അനഘയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അഭിരാമിന് മേലുള്ള അവളുടെ പഴയ അവകാശവാദങ്ങളും കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദവും മുതലെടുത്ത് അവൾ ദേവികയെ തളർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
അഭിരാമിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ ദേവികയ്ക്ക് യാതൊരു അർഹതയുമില്ലെന്നും, അവൻ തനിക്കുള്ളതാണെന്നും സ്ഥാപിക്കാൻ അവൾ പല വഴികളും നോക്കി. എന്നാൽ ദേവിക അഭിരാമിൽ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസം ഒട്ടും ഉലഞ്ഞില്ല. അഭിരാമാകട്ടെ അനഘയുടെ സ്വാർത്ഥപരമായ സമീപനങ്ങളെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായും എന്നാൽ ഉറച്ച ഭാഷയിലും എതിർത്തു.
തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദേവിക എന്ന പെൺകുട്ടി അല്ലാതെ മറ്റാർക്കും സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അവൻ വ്യക്തമായി തന്നെ അറിയിച്ചു. അതോടൊപ്പം, ദേവികയുടെ അച്ഛനും കുടുംബത്തിനും ഈ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അഭിരാം നേരിട്ടെത്തി വിശദീകരിച്ചു. കാട്ടിൽ വെച്ചുണ്ടായ സംഭവങ്ങളും,
അതൊരു അപകടത്തിൽപ്പെട്ടപ്പോൾ സംഭവിച്ചതാണെങ്കിലും തങ്ങൾക്കിടയിൽ വളർന്ന പ്രണയം എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമാണെന്നും അവൻ അവരുടെ മുൻപിൽ മനസ്സ് തുറന്നു പറഞ്ഞു. അഭിരാമിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലെ സത്യസന്ധതയും ദേവികയോടുള്ള അതിരറ്റ സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ അച്ഛന് എതിർപ്പുകൾ മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വന്നു.
തടസ്സങ്ങളെല്ലാം ഓരോന്നായി മാറിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അഭിരാമും ദേവികയും തങ്ങളുടെ ഭാവി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തുതുടങ്ങി. പകിട്ടാർന്ന ചടങ്ങുകളേക്കാൾ ഉപരി പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലിനും സ്നേഹത്തിനുമാണ് അവർ മുൻഗണന നൽകിയത്.
ഒരു വൈകുന്നേരം, കടൽതീരത്തെ മണൽത്തരികളിൽ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം പടർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ അവർ ഒന്നിച്ച് നടന്നു. തിരമാലകൾ കാലുകളെ തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുമ്പോൾ അഭിരാം അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം കേട്ടുകൊണ്ട് ദേവിക അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “നിന്നെ ആ കാട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ടെത്തിയ നിമിഷം മുതൽ എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം കൈവന്നിരുന്നു,”
എന്ന് അഭിരാം വളരെ മൃദുവായി അവളുടെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ തിളങ്ങി. അവിടെ ആരും അവരെ തടയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, കാലവും കടലും പ്രകൃതിയും മാത്രം അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷികളായി നിന്നു.
കുടുംബങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവരുടെ വിവാഹനിശ്ചയം ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ നടന്നു. അനഘയുടെ പിന്മാറ്റവും, ഇരുവീട്ടുകാരുടെയും സന്തോഷവും ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തിളക്കമേകി. വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ അന്ന് അഭിരാം നൽകിയ മോതിരം അണിയുമ്പോൾ, ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ കാട്ടുഗ്രാമത്തിലെ കുളിരുള്ള രാത്രിയും പിച്ചളവളയുടെ സ്പർശനവും കടന്നുപോയി. അവൾ അവനെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു, അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മറുപടി നൽകി.
പ്രണയം എന്നാൽ കേവലം വാക്കുകളല്ലെന്നും, അത് രണ്ടുപേർക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അദൃശ്യമായ ആത്മബന്ധമാണെന്നും അവർ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു. അവരെയറിയാവുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും ആ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും സ്വാഭാവികതയും കണ്ട് സന്തോഷിച്ചു. കൃത്രിമമായ നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ,
തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകിയെത്തിയ ഒരു പുഴ പോലെ അവരുടെ പ്രണയം ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ, എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച് അഭിരാമും ദേവികയും ഒന്നാകുന്ന ആ മനോഹരമായ ദിനം എത്തിച്ചേർന്നു. കാടിന്റെ മനോഹാരിതയും നഗരത്തിന്റെ ലാളിത്യവും സമന്വയിച്ച ഒരു പ്രകൃതിരമണീയമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വെച്ച് അവർ പരസ്പരം താലിച്ചരടുകൾ കൈമാറി.
പണ്ടെന്നോ കാട്ടിലെ കുഞ്ഞു വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നായതുപോലെ, അന്നത്തെ ആ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യരും ഒന്നടങ്കം അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം, അവർ വീണ്ടും ആ പഴയ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ വഴിയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ യാത്ര നടത്തി. മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കാടിന്റെ സുഗന്ധവും തണുത്ത കാറ്റും അവരെ വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചു. അഭിരാം ദേവികയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ,
ദേവിക അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു. യാതൊരു വ്യവസ്ഥകളുമില്ലാത്ത, സ്വാഭാവികവും ആഴമുള്ളതുമായ അവരുടെ പ്രണയയാത്ര അവിടെ പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ പ്രകാശത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.