ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ച്, തളരാൻ പോകുന്ന മനസ്സിനെ വീണ്ടെടുത്ത്

മനസ്സിൽ ഇരമ്പിയാർക്കുന്ന കടൽരോഷത്തോടെയാണ് അനാമിക ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുൻപിൽ വന്നിറങ്ങിയത്. കാലുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആത്മാഭിമാനം അവളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ച്, തളരാൻ പോകുന്ന മനസ്സിനെ വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ സിറ്റൗട്ടിലെ കോളിംഗ് ബെൽ അമർത്തി. കുറച്ചു സമയത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അകത്തുനിന്നും വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലെ ധൈര്യമത്രയും ചോർന്നുപോകുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും കണ്ണുകളിലെ കൂസലില്ലായ്മ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ എതിർവശത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീയെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. “ആരാ കേട്ടോ, ആരെ കാണാനാണ്?” എന്ന് അല്പം നീരസത്തോടെ വാതിൽ തുറന്ന സ്ത്രീ ചോദിച്ചപ്പോൾ, “നീയാരെന്നെനിക്ക് നന്നായറിയാം മേഘ, പക്ഷേ ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ… ഞാൻ അനാമിക” എന്ന് അവൾ ദൃഢസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ പേര് കേട്ടതും മേഘയുടെ മുഖത്തെ അഹങ്കാരം മാറി പരിഭ്രമവും അമ്പരപ്പും നിറഞ്ഞു. എതിർപ്പുകൾക്കൊന്നും നിൽക്കാതെ, അനാമിക അവരെ തള്ളിമാറ്റി അഹങ്കാരത്തോടെ ആ വീടിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് കയറി.

സ്വീകരണമുറിയിൽ നിന്നും “ആരാ മേഘേ അവിടെ വന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഇറങ്ങിവന്ന ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് അനാമികയെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം മിന്നൽ വെളിച്ചമേറ്റതുപോലെ ഞെട്ടലുണ്ടായി. “അനാമിക… നീയിവിടെ…” എന്ന് വാക്കുകൾ വിറച്ച് അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞു. “എന്തേ ഹരി, എന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഇവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലേ? എല്ലാം മറന്ന് ജീവിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി അല്ലേ?” എന്ന് അവൾ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. ഹരി എന്തോ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേറ്റ ഒരു ഭാര്യയുടെ കോപം അവളിൽ അഗ്നിയായി പടരുകയായിരുന്നു. ഈ സമയം ഇടയിൽ കയറിയ മേഘ, “വീട്ടിൽ ഭാര്യയെന്ന് പറയുന്നവൾ ആണുങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞ് പെരുമാറിയില്ലെങ്കിൽ അവർ പുറത്തുപോവും, അതിന് ആണുങ്ങളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല” എന്ന് പരിഹസിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ തീർന്നതും അനാമികയുടെ കൈ മേഘയുടെ കവിളിൽ ആഞ്ഞുപതിച്ചു. ചതിച്ചവളുടെ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ തളരാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

തന്റെ തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ ഹരിയും അനാമികയുടെ മേൽ കുറ്റങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “നിനക്ക് എപ്പോഴും വീട്ടുജോലിയും അടുക്കളയും അല്ലാതെ വേറെന്താണ് അറിയാവുന്നത്? എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊത്ത് ഉയരാൻ നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?” എന്ന് അവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി വർഷങ്ങളോളം കൂടെനിന്ന ഭാര്യയെ തള്ളിപ്പറയുന്ന അവന്റെ അധഃപതനം കണ്ട് അനാമിക പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “എന്റെ ജീവിതവും സ്വപ്നങ്ങളും നിനക്കായി മാറ്റിവെച്ചതാണോ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്? നിനക്കും നിന്റെ കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി ജീവിച്ച എന്നെ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ലെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എന്ത് യോഗ്യതയാണുള്ളത്?” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സ്വന്തം കഴുത്തിലെ താലിമാല വലിച്ച് പൊട്ടിച്ച് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. വഞ്ചനയുടെ അടിത്തറയിൽ പണിതുയർത്തിയ ആ ബന്ധം അവിടെവച്ച് അവസാനിച്ചതായി അവൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇനി ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, ചതിച്ചവർക്കുള്ള ശിക്ഷ കാലം കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ പടിയിറങ്ങി.

വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അനാമികയെ കാത്തിരുന്നത് കണ്ണീരോടെ നിൽക്കുന്ന ഭർതൃപിതാവും മാതാവുമായിരുന്നു. സ്വന്തം മകന്റെ തെറ്റിന് മാപ്പ് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അവളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച് ഇനിയൊരു നിമിഷം അവിടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ വ്യക്തമാക്കി. “നിങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നും സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നു, പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ മകന് ഞാൻ വെറുമൊരു വേലക്കാരി മാത്രമായിരുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ മക്കളെയും കൂട്ടി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മക്കളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ അവളിൽ ഭയമല്ല, മറിച്ച് അവർക്കൊരു നല്ല ഭാവി നൽകണമെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. മക്കളെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ വീടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന അനാമികയെ നോക്കി ആ വൃദ്ധമാതാപിതാക്കൾ കണ്ണീർ വാർത്തു. അവൾക്ക് മുന്നിലെ വഴി അടഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ കഴിവുള്ള പെണ്ണാണ് അവളെന്നും അവർക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. തുടക്കത്തിൽ തോന്നിയ ആവേശമെല്ലാം അടങ്ങിയപ്പോൾ ഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യം കട്ടപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. മേഘയുടെ സംശയരോഗവും അനാവശ്യമായ വാശികളും അവന്റെ സമാധാനം കെടുത്തി. അനാമികയോട് ചെയ്ത വഞ്ചന തന്നെ തേടിയും വരുമോ എന്ന ഭയം മേഘയെ എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥയാക്കി. എന്നും വഴക്കും ബഹളവുമായി ആ വീട് നരകതുല്യമായി മാറി. ഹരിയുടെ മാതാപിതാക്കൾ മകന്റെ ക്രൂരതയിൽ മനംനൊന്ത് സ്വന്തം സമ്പാദ്യമെല്ലാം കൊച്ചുമക്കളുടെ പേരിൽ ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ച ശേഷം വീടുപേക്ഷിച്ച് തീർത്ഥാടനത്തിന് പോയി. കയറിക്കിടക്കാൻ സ്വന്തമായിരുന്ന വീടും, സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ ഹരി തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടു. അന്നുവരെ അനുഭവിച്ച സുഖസൗകര്യങ്ങളെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ മാത്രമാണ് താൻ ഉപേക്ഷിച്ചത് വെറുമൊരു ഭാര്യയെയല്ല, തന്റെ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യത്തെയായിരുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

ഇതേസമയം, അനാമിക തളർന്നിരുന്നില്ല. ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി കണ്ടെത്തിയ അവൾ സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് മക്കളെ വളർത്താൻ തുടങ്ങി. കുട്ടികളുടെ പഠന കാര്യങ്ങളും അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളും നോക്കിനടത്തുന്നതിനിടയിൽ അവൾ സ്വന്തം പഴയ വേദനകളെല്ലാം മറന്നു. സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി പിടിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി അവൾ മാറി. മക്കളുടെ സ്‌നേഹവും അവരെ നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യവും അവൾക്ക് പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകി. വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിക്കൂടേണ്ടവളല്ല താനെന്നും, പ്രതിസന്ധികളിൽ സ്വന്തം വഴി വെട്ടിത്തെളിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവളാണ് താനെന്നും അവൾ തെളിയിച്ചു. അനാമികയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോൾ സമാധാനവും സന്തോഷവും മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.

ഒരു ദിവസം അനാമികയുടെ ഓഫീസിന് മുന്നിൽ ഹരി അവളെ കാത്തുനിന്നു. പഴയ അഹങ്കാരമെല്ലാം മാറി, മാനസികമായി തകർന്ന ഒരു പാവത്തെപ്പോലെ അവൻ അവൾക്ക് മുന്നിലെത്തി. “അനാമിക, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. നീയില്ലാത്ത ജീവിതം എനിക്ക് നരകമാണ്. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ ജീവിക്കാം” എന്ന് അവൻ യാചിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അനാമികയിൽ അറപ്പും വെറുപ്പും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായത്. “എന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കാൻ പോലും നിനക്ക് അറപ്പു തോന്നുന്നില്ലേ? അന്ന് നീ എന്നെ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇറക്കിവിട്ടപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നുപോകുമെന്നാണ് നീ കരുതിയത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നു. ഇനി മേലിൽ എന്റെയോ എന്റെ മക്കളുടെയോ നിഴൽ പോലും നിന്റെ വഴിയിൽ വീഴരുത്” എന്ന് അവൾ ദൃഢമായി പറഞ്ഞു.

ഹരിയുടെ യാചനകൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരല്പം പോലും മനസ്സലിയാതെ, അനാമിക തന്റെ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം തകർത്തവന് കാലം നൽകിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അത്. നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ സൗഭാഗ്യങ്ങളെ ഓർത്ത് പശ്ചാത്തപിക്കാൻ മാത്രം വിധി ഹരിയെ ബാക്കിവെച്ചു. എന്നാൽ അനാമിക, തനിക്ക് മുന്നിൽ അടഞ്ഞുപോയ വാതിലുകൾക്ക് മുന്നിൽ കരഞ്ഞുനിൽക്കാതെ, സ്വന്തമായി പുതിയൊരു ലോകം പടുത്തുയർത്തി അർഹിച്ച ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചു. ചതിച്ചവർക്ക് കാലം നൽകുന്ന മറുപടിയും, സ്വന്തം അധ്വാനത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് മുന്നേറുന്ന പെണ്ണിന്റെ വിജയവും തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷകരമായ ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് നടന്നടുത്തു.