by നാട്ടിൻപുറത്തെ അങ്ങാടിക്കടയുടെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് കുഞ്ഞപ്പൻ വീണ്ടും അത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു: “എന്നാലും ആ കാണിച്ചതിന് എന്തിന്റെ കേടായിരുന്നു..? പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും… വീട്ടിൽ വേണ്ടത്ര സമ്പാദ്യമുണ്ട്… ഒരൊറ്റ മകൾ! ഇതെല്ലാം അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാനുള്ളതല്ലായിരുന്നോ? എന്നിട്ടും എന്തിനാണോ ആ കുട്ടി ഇങ്ങനെയൊരു അബദ്ധം കാട്ടിയത്…?” അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കരുണാകരനും തലയാട്ടി.
“ഇന്നത്തെ കാലത്തെ പിള്ളേരെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല കുഞ്ഞപ്പേട്ടാ… വല്ല വഴിവിട്ട പ്രണയവും കാണും. ഇനി ആ ചെക്കൻ വല്ലതും പറ്റിച്ച് വഴിയിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ ആർക്കറിയാം?” മനസ്സിനുള്ളിലെ ദുഷ്ചിന്തകൾ പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ കേൾവിക്കാരും അത് ഏറ്റുപിടിച്ചു. കാരണം, മരിച്ചുപോയത് അവരുടെ ആരുമായിരുന്നില്ലല്ലോ. സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ അനുഭവം വരുമ്പോൾ മാത്രമേ മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കൂ.
അതേസമയം, മരണവീട്ടിൽ ആകെ തകർന്നുതരിപ്പണമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു രമേശനും പത്മാവതിയും. സ്വന്തം പ്രാണനായ മകളുടെ ജീവനറ്റ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവർ വിതുമ്പി. ഒരു ചെറിയ മുള്ളുപോലും കൊള്ളാതെ വളർത്തിയ കുഞ്ഞാണ്. അവളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാനും സകല സൗകര്യങ്ങളും ഉറപ്പാക്കാനും വേണ്ടിയാണ് അവർ അഹോരാത്രം പണിപ്പെട്ടത്.
എന്നിട്ടിപ്പോൾ എന്താണ് നേടിയത്? ആർക്കുവേണ്ടിയാണോ അവർ അധ്വാനിച്ചത്, ആ മകൾ ഇനിയൊരിക്കലും ഉണരാത്ത നിദ്രയിലാണ്ടിരിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരത്തോടെ ബന്ധുക്കൾ ചേര്ന്ന് മൃതദേഹം സംസ്കാരത്തിനായി എടുത്തു മാറ്റിയപ്പോൾ, അച്ഛനും അമ്മയും ഇനി നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത ശൂന്യതയോടെ അവിടെ തളർന്നിരുന്നു.
രാത്രി വൈകി വീട്ടിലെ ആളൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പത്മാവതി സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു: “എന്തിനാ രമേശേട്ടാ നമ്മുടെ കുട്ടി ഇങ്ങനെയൊരു കടുംകൈ ചെയ്തത്? ഒരു വാക്ക് നമ്മളോട് പറയാമായിരുന്നില്ലേ? ഞാനില്ലായിരുന്നോ അവൾക്ക്? ഇതിൽ എന്താണ് സത്യമെന്ന് പോലും നമുക്കറിയില്ലല്ലോ…” രമേശൻ കണ്ണീർ അടക്കിക്കൊണ്ട് ഭാര്യയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “നീ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞ് തളരരുത് പത്മേ… വാ,
നമുക്ക് അവളുടെ മുറി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കാം. റൂം അടിയന്തിരമായി വൃത്തികേടായി കിടക്കുന്നത് അവൾക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലല്ലോ.” രമേശൻ പത്മാവതിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മകൾ നീതുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എല്ലാം വളരെ കൃത്യമായി അടുക്കിപ്പെറുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഭിത്തിയിൽ അവളുടെ ചെറുപ്പം മുതലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ നിരന്നുനിന്നു.
ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുന്നതിൽ നീതുവിന് വലിയ താല്പര്യമായിരുന്നു. പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു നല്ല ഫോൺ വേണമെന്ന് വാശിപിടിച്ചതും രമേശന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. “എനിക്ക് വലിയ വണ്ടിയോ ആർഭാടങ്ങളോ വേണ്ട അച്ഛാ,
നല്ല ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുവാൻ ഒരു നല്ല ക്യാമറ ഫോൺ വാങ്ങിത്തന്നാൽ മതി” എന്ന് കൊഞ്ചിയപ്പോൾ രമേശൻ സന്തോഷത്തോടെയാണ് കടയിൽ പോയി അത് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്. മുറിയിലെ പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനിടയിലാണ് രമേശന്റെ കണ്ണിൽ അവളുടെ ഒരു ഡയറി പെട്ടത്. ഓരോ പേജിലും “നീതു രമേശ്” എന്ന് മനോഹരമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഡയറിയുടെ അവസാന പേജുകളിൽ രമേശന്റെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അവിടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമുള്ള അവസാന കുറിപ്പായിരുന്നു എഴുതിയിരുന്നത്.
“എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും… ഈ ലോകത്ത് നിങ്ങൾക്ക് എന്നെക്കാൾ വലുതായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ,
എനിക്കിവിടെ കൂടുതൽ കാലം ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല അച്ഛാ. നമ്മുടെ കുടുംബസുഹൃത്തും ട്യൂഷൻ അധ്യാപകനുമായ മാധവൻ സർ ചെയ്തത് എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ മാസം ഞാൻ വീട്ടിൽ തനിച്ചുള്ളപ്പോൾ സംശയം ചോദിക്കാനെന്ന വ്യാജേന വന്ന അയാൾ എന്നെ അപമാനിച്ചു. ഞാൻ നിലവിളിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ വായിൽ തുണി തിരുകി, എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. പിന്നീട് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നാറ്റിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ വീണ്ടും എന്നെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിച്ചു. അച്ഛന്റെ സൽപേരിന് കളങ്കമാകുമോ എന്ന് ഭയന്നാണ് ഞാൻ ഇത് ആരോടും പറയാതിരുന്നത്. എനിക്ക് ഇനി വയ്യ അച്ഛാ… ഞാൻ പോകുന്നു…” ഇത് വായിച്ച രമേശന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞുയർന്നു. പത്മാവതി കാണാതെ അയാൾ ആ ഡയറി സുരക്ഷിതമായി ഒളിപ്പിച്ചു.
തന്റെ മകളുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരനായ മാധവനെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നാൽ മകളുടെ പേര് വീണ്ടും പൊതുസമൂഹത്തിൽ ചർച്ചയാകുമെന്നും അവളുടെ ആത്മാവിനെ അത് വേദനിപ്പിക്കുമെന്നും രമേശൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനാൽ നീതി സ്വയം നടപ്പിലാക്കാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു. രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം, ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു രാത്രിയിൽ രമേശൻ മാധവന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി ബെല്ലടിച്ചു. ഭാര്യയും മക്കളും ബന്ധുവീട്ടിൽ പോയതിനാൽ മാധവൻ തനിച്ചായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന മാധവന് രമേശനെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. രമേശൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു.
“എന്നെ തനിക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല മാധവാ… പക്ഷേ, നീ നശിപ്പിച്ച എന്റെ മകൾ നീതുവിനെ നിനക്ക് നന്നായി ഓർമ്മയുണ്ടാകും!” രമേശന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. രമേശൻ തുടർന്നു: “എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഒരല്പം സങ്കടം വന്നാൽ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവളോട് നീ ചെയ്ത അക്രമത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ അവളുടെ ഡയറിയിലുണ്ട്. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ തെളിവുകളുമുണ്ട്. ഞാൻ കേസ് കൊടുത്താൽ നീ ജയിലിൽ പോകും, പക്ഷേ എന്റെ മകളുടെ പേര് നാലാളുടെ മുന്നിൽ നാറും. അതിന് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ ഞാൻ തന്നെ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്.” രമേശൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് അതിവീര്യമുള്ള ഒരു വിഷക്കുപ്പി എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇത് വിഷമാണ്. പോലീസും സമൂഹവും നിന്റെ ക്രൂരതയറിയുമ്പോൾ നിന്റെ കുടുംബത്തിനുണ്ടാകുന്ന അപമാനം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. നിന്റെ മകനും ഭാര്യയും തലയുയർത്തി ജീവിക്കില്ല. എന്നാൽ,
ജോലിസ്ഥലത്തെ മാനസിക സമ്മർദ്ദം മൂലമാണ് നീ മരിച്ചതെന്ന് വരുത്തിത്തീർത്താൽ അവർക്ക് നിന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നില്ല. ഇനി ചോയ്സ് നിന്റേതാണ്. ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാകും.” രമേശന്റെ തണുത്ത ശബ്ദവും ഉറച്ച തീരുമാനവും കണ്ട മാധവന്റെ സർവ്വധൈര്യവും ചോർന്നുപോയി. രമേശൻ അവിടെനിന്ന് ശാന്തനായി ഇറങ്ങിപ്പോയി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത വന്നു: “മുതിർന്ന അധ്യാപകൻ മാനസിക സമ്മർദ്ദം മൂലം ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.” ആ വാർത്ത വായിച്ച രമേശന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു—തന്റെ മകളുടെ ആത്മാവിന് നീതി മേടിച്ചു നൽകിയ ഒരച്ഛന്റെ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി.