ശേഷം സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ

**ഹൃദയച്ചാർത്ത്**
മഴ തോർന്നുനിൽക്കുന്ന വിറയാർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് ആരതി അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ആ പഴയ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിനിന്നത്. അച്ഛന്റെ വിയോഗത്തിനു ശേഷം സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രവാസലോകത്ത് അദ്ധ്വാനിച്ച് പരിചയിച്ച അവൾക്ക് ഈ നാട്ടിലെ പല രീതികളും അൽപം അപരിചിതമായി തോന്നിയിരുന്നു.

കുടുംബാംഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കൊച്ചു കൊച്ചു തർക്കങ്ങളും വിട്ടു വീഴ്ചയില്ലാത്ത പിടിവാശികളും കാരണം വർഷങ്ങളായി ഇങ്ങോട്ടുള്ള വരവ് കുറച്ചതായിരുന്നു. എങ്കിലും അമ്മയുടെ മനസ്സമാധാനത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നാട്ടിൽ നിൽക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചത്. അവിടെ വച്ചാണ് അവൾ ആദ്യമായി സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാണുന്നത്.

ഒരു കുടുംബപരമായ ആവശ്യത്തിനായുള്ള രേഖകൾ കൈമാറാൻ അമ്മാവൻ പറഞ്ഞയച്ചതായിരുന്നു അവനെ. ഗൗരവക്കാരനായ, അധികം സംസാരിക്കാത്ത ഒരു സിവിൽ എൻജിനീയറായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. ആദ്യത്തെ തവണ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ രണ്ടുപേരും കേവലം ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്, എങ്കിലും ആ ആദ്യനോട്ടത്തിൽ തന്നെ രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ പവിത്രവും നിശബ്ദവുമായ എന്തോ ഒരു കണ്ണി ഉടലെടുത്തിരുന്നു.

കുടുംബത്തിലെ വസ്തുതർക്കങ്ങളും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചർച്ചകളും മുറുകുന്നതിനിടയിലാണ് ആരതിയും സിദ്ധാർത്ഥും കൂടുതൽ അടുത്തത്. അനാവശ്യമായ വാഗ്വാദങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞ്, വീടിന്റെ തുറസ്സായ വരാന്തയിലിരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കാനായിരുന്നു ആരതിക്ക് ഇഷ്ടം.

സിദ്ധാർത്ഥാകട്ടെ, തറവാടിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ പരിശോധിക്കാനെന്ന പേരിൽ ദിവസവും അവിടെയെത്തുമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ പതുക്കെ പതുക്കെ അവർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അനാവശ്യ നാടകീയതകളില്ലാത്ത ലളിതമായ പെരുമാറ്റവും പെട്ടെന്ന് ആരെയും സ്വാധീനിക്കുന്ന ശാന്തമായ സംസാരരീതിയും ആരതിയെ വളരെയധികം ആകർഷിച്ചു.

തനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒറ്റപ്പെടലുകളെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലെ ഭാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവൾ അവനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് അത് വളരെ ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരുന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും ചിന്തകളും ജീവിതത്തോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഒന്നാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് അധിക സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.

മനസ്സിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം രണ്ടുപേരിലും മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നാട്ടിലെ സായാഹ്നങ്ങൾ അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി. തറവാടിന് പിന്നിലെ തോടിന്റെ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറി. ഒട്ടും കൃത്രിമത്വമില്ലാത്ത ആ സമയങ്ങളിലാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം ആരതിയോട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അത് വൻ പ്രഖ്യാപനങ്ങളോ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല.

വളരെ സ്വാഭാവികമായി, “ആരതി കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ജീവിതത്തിന് ഒരു പൂർണ്ണത തോന്നുമായിരിക്കും” എന്ന് അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അതുകേട്ട് ഒരു നിമിഷം അവൾ അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ വിശ്വസ്തതയും ആത്മാർത്ഥതയും ആരതിക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്.

ഒട്ടും താമസിയാതെ തന്നെ തന്റെ ഹൃദയവും അവന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമാണെന്ന് അവൾ സമ്മതിച്ചു. പതുക്കെ അവൾ അവന്റെ തോൾച്ചായ്‌വിൽ തലചായ്ച്ചു വെച്ചു. സന്ധ്യാവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, കടന്നുപോകുന്ന നേരിയ കാറ്റിൽ അവരുടെ വിരലുകൾ പരസ്പരം കോർത്തുപിടിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു വലിയ കടലോളം സ്നേഹം ആ നിശബ്ദതയിൽ രണ്ടുപേരും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര ലളിതമായിരുന്നില്ല.

കുടുംബത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പഴയ അകൽച്ചകളും സാമ്പത്തികമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങളും ഉയർത്തിക്കാട്ടി ആരതിയുടെ അമ്മാവൻ ഈ ബന്ധത്തിന് തടസ്സം നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തെ ചൊല്ലി അനാവശ്യമായ ചില സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഈ പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നും രോഷാകുലനാകാനോ ദേഷ്യപ്പെടാനോ സിദ്ധാർത്ഥ് തയ്യാറായില്ല.

അവൻ അതെയത്ര ശാന്തതയോടെയും പക്വതയോടെയും കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തു. ആരതിക്ക് അവന്റെ ഈ സമാധാനപരമായ നിലപാട് വലിയൊരു ബലമായി തോന്നി. അവർ തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം ഒട്ടും തടസ്സപ്പെട്ടില്ല. തങ്ങൾക്കിടയിലെ പ്രണയം എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമാണോ, അത്രത്തോളം ബലത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.

യാതൊരുവിധ വാശിപിടിക്കലുകളുമില്ലാതെ, നാട്ടുകാരുടെയോ ബന്ധുക്കളുടെയോ കണ്ണിൽ പൊടിയിടാതെ അവർ തങ്ങളുടെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ തറവാടിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ പഴയ ഔട്ട്‌ഹൗസിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി പോയി. പുറത്ത് മഴയുടെ ഹോരസംഗീതം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അകത്ത് മെഴുകുതിരിയുടെ ചെറിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ പരസ്പരം അടുത്തു നിന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് ആരതിയുടെ മഴത്തുള്ളികൾ വീണ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശങ്ങളിലേക്ക് ഒതുക്കിമാറ്റി. അവളുടെ മുഖത്ത് അവന്റെ കൈവിരലുകൾ തഴുകിയപ്പോൾ ആരതിയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒരു മുത്തം നൽകി, പിന്നീട് അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് അമർന്നു. നാടകീയമായ വരികളോ ശബ്ദങ്ങളോ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല;

രണ്ടു ശരീരങ്ങളുടെയും മനസ്സുകളുടെയും സ്വാഭാവികമായ ചേരൽ മാത്രമായിരുന്നു അത്. ആ തണുപ്പുള്ള രാത്രിയിൽ അവരുടെ സ്നേഹം ഏറ്റവും തീവ്രവും മനോഹരവുമായ ഒരു അനുഭവമായി മാറി. പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് താൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ സ്ഥാനത്താണെന്ന തോന്നലുണ്ടായി.

പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സമയം വേണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സിദ്ധാർത്ഥ് ആരതിയുടെ അമ്മയോട് നേരിട്ട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. വളരെ ബഹുമാനത്തോടും സത്യസന്ധതയോടും കൂടെ അവൻ തന്റെ നിലപാടുകൾ അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നന്മയും പെരുമാറ്റത്തിലെ പക്വതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ അമ്മയ്ക്ക് അവന്റെ വാക്കുകളെ തള്ളിക്കളയാനായില്ല. അമ്മാവന്റെ അനാവശ്യമായ എതിർപ്പുകളെ അവഗണിച്ച് മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമായ കൈകളിലാണെന്ന് അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു. സാവധാനം കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന വിടവുകൾ നികന്നു തുടങ്ങി.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹവും സമചിത്തതയും എല്ലാവരുടെയും മനസ്സ് മാറ്റാൻ കാരണമായി. ആരതിയും സിദ്ധാർത്ഥും ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ വലിയ ആർഭാടങ്ങളോ ബഹളങ്ങളോ ഇല്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ നന്മയിലേക്ക് നീങ്ങി.
അങ്ങനെ എല്ലാ എതിർപ്പുകളെയും സ്വാഭാവികമായി അതിജീവിച്ച് അവർ ഒന്നാകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അടുത്ത ബന്ധുക്കളുടെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ, ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് ആരതിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. അപ്പോഴും ആ ചടങ്ങുകളിലൊന്നും വലിയ കേളികൊട്ടുകളോ നാടകീയ രംഗങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലും ആഴത്തിലുള്ള ആദരവും മാത്രമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നത്.

വിവാഹശേഷം തറവാടിന്റെ വരാന്തയിൽ അവനോടൊപ്പം നിൽക്കുമ്പോൾ ആരതി അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ദിനങ്ങളെല്ലാം ഇതുപോലെ ലളിതവും സ്നേഹനിർഭരവുമായി മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുമെന്ന നിശബ്ദമായ ഉറപ്പോടെ അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒന്നിച്ചു قدمവെച്ചു.