by കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റായ ‘മാരിടൈം ഹൈറ്റ്സിന്റെ’ ഇരുപതാം നിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ കായൽക്കാറ്റേറ്റ് നഗരം ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നത് കാണാം. പക്ഷേ, ആ പ്രഭാതം ഉണർന്നത് ശാന്തതയിലേക്കല്ല, നഗരത്തെ നടുക്കിയ ഒരു വാർത്തയിലേക്കായിരുന്നു. പത്താം നിലയിലെ 10-സി എന്ന ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരു കൊലപാതകം നടന്നിരിക്കുന്നു. മരിച്ചത് നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തനായ ബിസിനസ് കൺസൾട്ടന്റ് വിക്രം. പ്രതി മറ്റാരുമല്ല, അയാളുടെ പത്നി മേഘ്ന.
വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. കേട്ടവർക്ക് ആർക്കും വിശ്വസിക്കാനായില്ല. കാരണം, ഫ്ലാറ്റിലെ വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും പാർട്ടികളിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ദമ്പതികളായിരുന്നു അവർ. വിക്രമിന്റെ കരുതലും മേഘ്നയുടെ സൗമ്യതയും കണ്ടു പഠിക്കണമെന്ന് മുതിർന്നവർ പോലും പറയുമായിരുന്നു. വിക്രം എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, “എന്റെ വിജയത്തിന് പിന്നിലെ ഏക ശക്തി മേഘ്നയാണ്” എന്ന്. പക്ഷേ, ആ വിജയത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ ഒഴുകിയ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പും ചോരയുടെ മണവും ആ നാല് ചുവരുകൾക്ക് പുറത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നില്ല.
വിക്രം ഒരു തികഞ്ഞ പ്രൊഫഷണൽ ആയിരുന്നു. കൃത്യതയുള്ള വാക്കുകൾ, ആകർഷകമായ വസ്ത്രധാരണം, മിതമായി മാത്രം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ. എന്നാൽ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കതക് അടഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ അയാൾ മറ്റൊരു മനുഷ്യനായി മാറുമായിരുന്നു. അയാൾക്ക് ജീവിതം എന്നാൽ ഒരു വലിയ കച്ചവടമായിരുന്നു. ആ കച്ചവടത്തിൽ തന്റെ ഭാര്യ പോലും ഒരു ചരക്ക് മാത്രമാണെന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു.
മേഘ്ന ഒരു ചിത്രകാരിയായിരുന്നു. നിറങ്ങളോടായിരുന്നു അവൾക്ക് പ്രണയം. എന്നാൽ വിവാഹശേഷം വിക്രം അവളുടെ ക്യാൻവാസുകൾ ചുരുട്ടിക്കെട്ടി സ്റ്റോർ റൂമിലിട്ടു. “പെയിന്റ് അടിച്ചു നടക്കാനല്ല നീ എന്റെ ഭാര്യയായത്, എന്റെ സ്റ്റാറ്റസിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ ജീവിക്കാനാണ്,” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ പക്ഷം. തുടക്കത്തിൽ അത് ചെറിയ വിലക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിക്രമിന്റെ കരിയർ ഗ്രാഫ് ഉയർന്നതോടെ അയാളിലെ ക്രൂരതയുടെ ആഴവും വർദ്ധിച്ചു.
അയാൾക്ക് വലിയ കോൺട്രാക്ടുകൾ ലഭിക്കാൻ മേഘ്നയെ ഒരു ഉപകരണമാക്കി മാറ്റി. വൻകിട ബിസിനസുകാർക്കായി വിക്രം തന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ പാർട്ടികൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. അവിടെ വിലകൂടിയ മദ്യം വിളമ്പുന്നതിനൊപ്പം മേഘ്നയെ അയാൾ വിരുന്നുകാർക്ക് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഒരു നിർണ്ണായകമായ പ്രൊജക്റ്റ് ലഭിക്കാനായി വിക്രം മേഘ്നയോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ആത്മാവിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. “മേഘ്നാ, മിസ്റ്റർ ഖന്നയ്ക്ക് നിന്നെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായി. ഈ ഡീൽ എനിക്ക് കിട്ടിയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതം മാറും. നീ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണം.”
അവൾ തകർന്നുപോയി. “നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയല്ലേ?” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഭാര്യയെന്നാൽ പുണ്യവതിയൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് വളരാൻ നീ എന്തു ചെയ്യാനും ബാധ്യസ്ഥയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ഈ ആഡംബരങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നിനക്ക് പഴയ ആ ഓടുമേഞ്ഞ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
അയാളുടെ മർദ്ദനമേറ്റ് അവളുടെ ദേഹത്ത് ഉണ്ടായ പാടുകൾ അയാൾ തന്നെ വജ്രാഭരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മറച്ചു. പാർട്ടിയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ വിക്രം പുഞ്ചിരിയോടെ മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ മേഘ്നയെ മോശമായി സ്പർശിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും അയാൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. തന്റെ ബിസിനസ് വളർച്ചയ്ക്ക് അവൾ നൽകുന്ന ‘ബലി’ അയാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കേവലം ഒരു തന്ത്രം മാത്രമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ മേഘ്നയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം കരിങ്കല്ല് പോലെ ഉറച്ചു. ഒരു പ്രതികരണം പോലുമില്ലാത്ത ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൾ വിക്രമിന്റെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിച്ചു. വിക്രമിന് സിംഗപ്പൂരിലെ ഒരു വലിയ കമ്പനിയുമായി ലയനത്തിന് അവസരം ലഭിച്ച ദിവസമായിരുന്നു അത്. കമ്പനിയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ആ രാത്രി വിരുന്നിന് എത്തുന്നുണ്ട്.
”ഇന്നത്തെ രാത്രി എന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവാണ്. അയാൾക്ക് സ്ത്രീകളോട് ഭയങ്കര ബലഹീനതയാണ്. നീ ഇന്ന് വിചാരിച്ചാൽ ഈ ഡീൽ നമ്മുടെ പോക്കറ്റിലാകും. നാളെ മുതൽ നമ്മൾ വെറുമൊരു ബിസിനസുകാരല്ല, ഇന്റർനാഷണൽ ബ്രാൻഡാണ്.” മദ്യലഹരിയിൽ വിക്രം അവളോട് പറഞ്ഞു.
മേഘ്ന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഒരുങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പക്ഷേ പഴയ ആ പേടിയായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരുതരം തണുപ്പായിരുന്നു. ഹിമപാതത്തിന് മുൻപുള്ള ആ തണുപ്പ്. വിരുന്നുകാരൻ വന്നു. വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം വിളമ്പപ്പെട്ടു. വിക്രം അയാളെ പ്രീണിപ്പിക്കാൻ ഓരോ വാക്കുകളും അളന്നുപയോഗിച്ചു. അയാൾ തന്റെ മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴും വിക്രം തന്റെ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തി ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞു. വിക്രം മദ്യലഹരിയിൽ കിടപ്പുമുറിയിൽ വന്നിരുന്നു. വിജയാഹ്ലാദത്തോടെ അയാൾ മേഘ്നയെ നോക്കി. “നീ കണ്ടോ… അയാൾ വീണുപോയി. നിന്റെ ആ മെയ്വഴക്കമുണ്ടല്ലോ, അതൊന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. നീ എന്റെ ശരിക്കുള്ള ലക്കി ചാമാണ്. നീ ഒരു കിടിലൻ പെണ്ണാണ് മേഘ്നാ… നിന്നെക്കാണാൻ വരുന്നവന്മാർക്ക് നീ ഒരു മാദക ലഹരിയാണ്. എനിക്കും അത് ഗുണം ചെയ്യുന്നു.”
അയാൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി മേഘ്നയുടെ ഉള്ളിലെ സഹനത്തിന്റെ അണക്കെട്ട് തകർത്തു. തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ പിച്ചിച്ചീന്തിയിട്ടും അയാൾക്ക് ഒട്ടും മനസ്താപം തോന്നിയില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇറച്ചി വെട്ടുന്ന വലിയ കത്തിയുമായി അവൾ വരുമ്പോൾ വിക്രം കട്ടിലിൽ അർദ്ധനഗ്നനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ വെട്ട് അയാളുടെ നെഞ്ചിലായിരുന്നു. വിക്രം പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. “മേഘ്നാ… നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” അയാൾ അലറി.
”ഭ്രാന്തല്ല വിക്രം… എന്റെ ആത്മാവിനെ നീ ഇത്രയും കാലം പിച്ചിച്ചീന്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയ വേദനയുടെ മറുപടിയാണിത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ എന്നെ നഗ്നയാക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം ലഭിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ മാനമായിരുന്നു. നിന്റെ പണത്തിന് വേണ്ടി ഇനി ഒരു പെണ്ണും ഇരയാകാൻ പാടില്ല.” അവൾ ആഞ്ഞു വെട്ടി.
വിക്രമിന്റെ ആ വെളുത്ത ബെഡ് ഷീറ്റുകൾ ചോരയിൽ കുതിർന്നു. പത്തു മിനിറ്റോളം നീണ്ട ആ ഭീകരമായ അന്ത്യത്തിനൊടുവിൽ വിക്രം നിശ്ചലനായി. തന്റെ അന്തസ്സ് വിറ്റുണ്ടാക്കിയ ആ ആഡംബര കട്ടിലിൽ തന്നെ അയാൾ ജീവനറ്റുകിടന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പോലീസും നാട്ടുകാരും തടിച്ചുകൂടി. മൃതദേഹം കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ചുറ്റും നിന്നവർ ഓരോന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നോക്കിയേ, വിക്രം സാർ പാവമായിരുന്നു. ഇത്രയും നല്ലൊരു ഭർത്താവിനെ അവൾ കൊന്നല്ലോ. ഇവൾക്ക് വേറെ വല്ലവനുമായിട്ടും ബന്ധമുണ്ടാകും.”
“പാവം ആ മനുഷ്യൻ, അവൾക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെയാണ് അയാൾ ചെയ്തിരുന്നത്.”
“സ്ത്രീകൾക്ക് അധികാരം കിട്ടിയാൽ ഇങ്ങനെയിരിക്കും.”
മേഘ്ന പോലീസ് ജീപ്പിലിരുന്ന് അതൊക്കെ കേട്ടു. അവൾക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. പുറമെയുള്ള മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി മാത്രം കണ്ട് വിലയിരുത്തുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തോട് അവൾക്ക് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിക്രം ചെയ്ത ക്രൂരതകൾ പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ മൗനം പാലിച്ചു.
മജിസ്ട്രേറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവൾ ശാന്തയായിരുന്നു. ലോകം അവളെ ഒരു കൊലപാതകിയായി കാണട്ടെ. പക്ഷേ, വിക്രം തന്നെ വിൽക്കാൻ നോക്കിയ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവിച്ച ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് അവൾ മോചിതയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നിയമത്തിന് അവളെ ശിക്ഷിക്കാം, പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സാക്ഷി അവളെ കുറ്റവിമുക്തയാക്കിയിരുന്നു.
ജയിലിന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മേഘ്ന ആദ്യമായി ശ്വാസം വിട്ടു. പുറത്തുള്ള ആഡംബരങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും അവൾക്ക് ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു. കാരണം, ആ വഞ്ചകനെ ലോകത്തുനിന്ന് നീക്കം ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. തന്റെ അഭിമാനം സംരക്ഷിക്കാൻ അവൾക്ക് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു വഴി അതായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർക്ക് അവൾ ഒരു പാപിയായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൾക്ക് അവൾ തന്റെ അന്തസ്സ് വീണ്ടെടുത്ത ഒരു പോരാളിയായിരുന്നു.
ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ താൻ അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങൾ ഇനി ഒരു പെണ്ണും അനുഭവിക്കരുതെന്ന വാശിയോടെ, ശാന്തമായി അവൾ ആ കാരാഗൃഹത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.