by പുറത്ത് പെയ്തു തോർന്ന മഴയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു മുറിയിൽ. ജനൽ ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളെ നോക്കി മാധവൻ ഇരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരാൾ വന്നിരിക്കുന്നു. പ്രണയിക്കാൻ ഒരുപാട് കൊതിച്ചിട്ടും, ആരോടും അത് തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ നടന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു എന്ന് അയാൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”ഇനി എനിക്ക് പ്രണയിക്കണം… എല്ലാവരും കാണുന്നതുപോലെ അല്ല, എനിക്ക് മാത്രം അറിയുന്ന എന്റെ രേവതിയെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതിയാക്കണം,” അയാൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പണ്ട് തന്നെ അവഗണിച്ചു പോയവരുടെ മുന്നിലൂടെ അഭിമാനത്തോടെ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കണം.
വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് മാധവൻ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. രേവതിയാണ്. ചുവന്ന പട്ടുസാരിയിൽ, മുടിയിൽ ചൂടിയ പിച്ചകപ്പൂക്കളുടെ മണവുമായി അവൾ അരികിൽ വന്നു നിന്നു.
”രേവതി… ഇരിക്ക്,” മാധവൻ കട്ടിലിലേക്ക് കൈകാട്ടി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം അരികിലിരുന്നു.
”എന്താ മാധവേട്ടാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” അവൾ മന്ദഹസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”അല്ല, ഇതൊക്കെ സത്യമാണോ എന്ന് നോക്കുകയാ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒരു പെണ്ണും വന്നിട്ടില്ല. ആരോടും മിണ്ടാൻ പോലും പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് തോന്നി, നീയാണ് എന്റെ തണലെന്ന്. നമുക്ക് ഒരുപാട് യാത്രകൾ പോണം, ഒത്തിരി സംസാരിക്കണം… എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കണം എന്നുണ്ട്. വിരോധമുണ്ടോ?” ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് രേവതിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവൾ തല താഴ്ത്തി. അവളുടെ വിരലുകൾ സാരിത്തുമ്പിൽ മുറുകി.
”മാധവേട്ടാ… എനിക്ക് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. അത് കേട്ടിട്ട് വേണം നമുക്കിനി മുന്നോട്ട് പോകണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ,” അവളുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമുള്ളതായിരുന്നു.
മാധവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. “എന്താ രേവതി? എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?”
അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. “ഞാൻ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു പരിശുദ്ധയല്ല. പണത്തിന് വേണ്ടി ശരീരം വിൽക്കേണ്ടി വന്നവളാണ് ഞാൻ. ഒരു വേശ്യ എന്ന് വേണമെങ്കിൽ വിളിക്കാം.”
മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദത പടർന്നു. മാധവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അയാൾക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ.
”എന്താ… നീ ഈ പറയുന്നത്?” അയാൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ചോദിച്ചു.
”സത്യമാണ് മാധവേട്ടാ. ചതിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്. എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞ് ഈ രാത്രി തന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോകണം എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ ഇത്രയും നേരം ഇരുന്നത്,” അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു തുടർന്നു.
”എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും രോഗികളായി കിടപ്പിലായപ്പോൾ, താഴെയുള്ള രണ്ട് അനിയത്തിമാരെ വളർത്താൻ എനിക്ക് മുന്നിൽ വഴികളില്ലായിരുന്നു. അയൽവീടുകളിൽ പണിയെടുത്തു കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ കാശ് മരുന്നിന് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല. പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായ അനിയത്തിയുടെ ഫീസ് അടക്കാൻ പണമില്ലാതെ ഞാൻ അലഞ്ഞു. എല്ലാവരും സഹായിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ പകരം അവർക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ ശരീരമായിരുന്നു.”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, കണ്ണീർ തുടച്ചു.
”ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് തളർച്ച തോന്നി. പക്ഷേ വിശന്നു കരയുന്ന അനിയത്തിമാരെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ തോറ്റുപോയി. ആ വലിയ വീട്ടിലെ മുതലാളി തന്ന പണം എന്റെ കൈകളിലേക്കല്ല, എന്റെ മാറിലേക്കാണ് അയാൾ എറിഞ്ഞു തന്നത്. പിന്നീട് അതൊരു ശീലമായി. എന്റെ അനിയത്തിമാരെ നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കാനും, മാതാപിതാക്കളെ ചികിത്സിക്കാനും ഞാൻ ആ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇന്ന് അവർ സുരക്ഷിതരാണ്. അവരുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് ഈ വിവാഹം നടന്നത്. പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
അവൾ എഴുന്നേറ്റു. “എന്നെ വെറുത്തോളൂ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.”
മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തളർച്ചയോടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയാൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. രേവതി മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു.
പെട്ടെന്ന്, പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിമിഷത്തിൽ മാധവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
”എങ്ങോട്ടാ നീ പോകുന്നത്?” അയാളുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
”മാധവേട്ടാ… എന്നെ തൊടരുത്. ഞാൻ അശുദ്ധയാണ്.”
”അല്ല രേവതി,” അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. “ഇത്രയും കാലം നിന്റെ ശരീരത്തെ സ്നേഹിച്ചവരെയല്ല നീ ഇന്ന് കാണുന്നത്. നിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുതിയ, നിന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി നിന്നെത്തന്നെ ബലിയർപ്പിച്ച നിന്റെ മനസ്സിനെയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. അതൊരു വലിയ സ്നേഹമാണ്. ആ സ്നേഹം എനിക്ക് വേണം.”
രേവതി സ്തബ്ധയായി നിന്നു. മാധവൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ തലോടി.
”മറ്റുള്ളവർ കണ്ടത് നിന്റെ പുറംമോടിയാണ്. ഞാൻ കാണുന്നത് നിന്റെ സത്യസന്ധതയാണ്. ഇത്രയും വലിയൊരു സത്യം തുറന്നു പറയാൻ കാണിച്ച നിന്റെ ആ മനസ്സുണ്ടല്ലോ… അത് മതി എനിക്ക് ജീവിതാവസാനം വരെ നിന്നെ പ്രണയിക്കാൻ. നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം.”
ആ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിന് അപ്പോൾ പുതിയൊരു ശോഭയുണ്ടായിരുന്നു. താൻ തനിച്ചല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ രേവതി അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പെയ്തത് സങ്കടമല്ല, മറിച്ച് ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളുടെ നനവായിരുന്നു.