by മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ അപ്പോഴും കാർമേഘം മൂടിയ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. ഓങ്കോളജി വിഭാഗത്തിലെ ആറാം നമ്പർ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാധവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് ഒരു ജീവനറ്റ ശരീരം പോലെയായിരുന്നു. കാലുകൾക്ക് ഒട്ടും ബലമില്ലാത്തതുപോലെ അവൻ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിന്നു.
പുറത്ത് ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തുനിന്നിരുന്ന പ്രായം ചെന്ന അച്ഛൻ രാഘവനും, അളിയൻ ഹരിയും മാധവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ഭയന്നുപോയി. അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ അണപൊട്ടിയ സങ്കടം നിയന്ത്രണം വിട്ട് പുറത്തേക്കൊഴുകി. അവൻ അച്ഛന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു.
“അച്ഛാ… അഞ്ജലിയുടെ ബയോപ്സി റിസൾട്ട് വന്നു…” വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ അവൻ വിതുമ്പി.
രാഘവന്റെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു. എങ്കിലും മകനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു: “എന്താടാ… എന്താ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്?”
“നമ്മൾ പേടിച്ചതുതന്നെയാ അച്ഛാ… റിസൾട്ട് പോസിറ്റീവ് ആണ്. കാൻസറാണ്! ഞാൻ… ഞാനെങ്ങനെ എന്റെ അഞ്ജലിയോട് ഈ വിവരം പറയും? ഈശ്വരാ… ഞങ്ങളെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്?” മാധവൻ തലയിൽ കൈവെച്ച് നിലവിളിച്ചു.
രാഘവൻ മകന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മോൻ വിഷമിക്കരുത്. ദൈവം കൈവിടില്ല നമ്മളെ. നീ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്ക്. നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന ആരും കേട്ടില്ലെങ്കിലും ആ മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ കേൾക്കും. വാ, നമുക്ക് അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകാം.”
“ഇല്ല അച്ഛാ… എനിക്ക് വരാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങള് പൊയ്ക്കോ. എന്റെ അഞ്ജലിയുടെ സങ്കടമുള്ള മുഖം കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ.” മാധവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
“എടാ മാധവാ, നീ ഇങ്ങനെ തളർന്നാൽ എങ്ങനാ? നീ വേണം അവൾക്ക് തണലാകാൻ, ധൈര്യം കൊടുക്കാൻ. നീ വാ…” ഹരി അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നിങ്ങള് ചെല്ല്… ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവരെ അഞ്ജലിയുടെ മുറിയിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ചിട്ട് മാധവൻ ഹോസ്പിറ്റൽ കോമ്പൗണ്ടിൽ തന്നെയുള്ള ചെറിയ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ആരും കാണാതെ, വിളക്കിന് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന് അവൻ വാവിട്ടു കരഞ്ഞു. തന്റെ ജീവനായ പെണ്ണിനെ തിരികെ നൽകാൻ അവൻ ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
## അധ്യായം 2: മറച്ചുവെച്ച സത്യങ്ങൾ
ഈ സമയം രാഘവനും ഹരിയും കൂടി അഞ്ജലി കിടക്കുന്ന ജനറൽ വാർഡിന്റെ അരികിലെ റൂമിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിതയായി കിടക്കുകയായിരുന്ന അഞ്ജലി അവരെ കണ്ടതും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അച്ഛാ… മാധവേട്ടൻ എവിടെ? ഡോക്ടറെ കണ്ടോ? എന്താ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്?” അവളുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഭയവും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“മോളേ… അത്…” രാഘവൻ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി.
“എന്താ അച്ഛാ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? എന്താണെങ്കിലും എന്നോട് പറഞ്ഞേക്ക്. മാധവേട്ടൻ എവിടെ പോയി?”
“ഏയ്, പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല മോളേ… ഡോക്ടർ കുറച്ചു മരുന്നുകൾ എഴുതി തന്നു. അത് വാങ്ങാൻ വേണ്ടി മാധവൻ പുറത്തേക്ക് പോയതാ. ഇപ്പോ വരും.” രാഘവൻ പരമാവധി സ്വാഭാവികത വരുത്തി പറഞ്ഞു.
ആ മുറിയിൽ അഞ്ജലിയെ കൂടാതെ മാധവന്റെ അനിയത്തി കാവ്യയും, അഞ്ജലിയുടെ ചേച്ചി മായയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലിയുടെ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങൾ പലതായിരുന്നു. അച്ഛനാണെങ്കിൽ മദ്യപാനത്തിൽ അഭയം കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾ. സ്വന്തം മകൾക്ക് മാരകമായ അസുഖമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ആ പാവം വന്ന് നോക്കുകയോ ഒരു വാക്ക് ചോദിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. കുടിച്ചു തീർത്ത ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്ക് ഒന്നിനോടും കൂറില്ലായിരുന്നു.
മായ പതുക്കെ രാഘവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. “അമ്മാവാ… ഒന്ന് വെളിയിലേക്ക് വന്നേ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ റൂമിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പുറത്തെ ഇടനാഴിയിൽ വെച്ച് മായ ഹരിയോട് ചോദിച്ചു: “ഹരിയേട്ടാ, സത്യം പറ. ഡോക്ടർ എന്താ പറഞ്ഞത്? റിസൾട്ട് പോസിറ്റീവ് ആണല്ലേ? നിങ്ങളെന്തോ മറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.”
“അത് മായാ… മാധവനോടാണ് ഡോക്ടർ സംസാരിച്ചത്. ഞങ്ങൾ പുറത്തായിരുന്നു. അവൻ വന്നാലേ കൃത്യമായി എന്താണെന്ന് അറിയാൻ പറ്റൂ,” ഹരി നുണ പറഞ്ഞു. കാരണം അത്ര പെട്ടെന്ന് ആ സത്യം താങ്ങാൻ ആ കുടുംബത്തിന് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഈ സമയം ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന നഴ്സ് അഞ്ജലിക്ക് ഇഞ്ചക്ഷൻ നൽകാനായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. നഴ്സ് ഇൻജക്ഷൻ നൽകി പുറത്തിറങ്ങിയ അതേ സമയത്താണ് കണ്ണുകൾ തുടച്ച്, മുഖത്ത് ഒട്ടും സങ്കടം കാണിക്കാതെ മാധവൻ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്.
“മാധവേട്ടാ…” അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി വിളിച്ചു.
“അഞ്ജലി…” മാധവന്റെ ശബ്ദം ഒന്നിടറി.
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. “റിസൾട്ട് പോസിറ്റീവ് ആണല്ലേ ഏട്ടാ? വിഷമിക്കേണ്ട… ഞാൻ ഇത് നേരത്തെ തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചതാ. എനിക്ക് വലിയ സങ്കടമൊന്നുമില്ല.” അവൾ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
മാധവൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ആ കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. “അഞ്ജലി… നീ വിഷമിക്കരുത്. ഞാൻ ജീവനോടെയുള്ളപ്പോൾ നിനക്കൊന്നും വരില്ല. ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിൽ കൊണ്ടുപോയിട്ടാണെങ്കിലും ഞാൻ നിന്നെ ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കും.”
## അധ്യായം 3: സ്നേഹത്തിന്റെ തണൽമരം
ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അഞ്ജലിയെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യുന്ന ദിവസം വന്നു. വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ബാഗിലാക്കുന്നതിനിടയിൽ ചേച്ചി മായ രാഘവനോട് ചോദിച്ചു:
“അമ്മാവാ… ഞാൻ അഞ്ജലിയെ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോട്ടെ? അവിടെയാകുമ്പോൾ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകുമല്ലോ.”
രാഘവൻ സൌമ്യമായി ചോദിച്ചു: “മോളേ മായാ, നീ പകൽ സമയത്ത് ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ അടുത്ത് ആരുണ്ടാകും?”
“അത്… ഞാൻ രാവിലെ അവൾക്കുള്ളതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കോളാം. പകൽ കുറച്ചു സമയം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കേണ്ടി വരും.” മായ കുറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“മോളേ, നിനക്ക് വിഷമം തോന്നരുത്.” രാഘവൻ മായയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “അവളെ ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ മരുമകളല്ല, എന്റെ സ്വന്തം മകളാണ്. ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം ഞങ്ങളുടെ മോളെ. ഉടനെ തന്നെ കീമോയും ചികിത്സയും തുടങ്ങണം. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അസുഖം പൂർണ്ണമായി മാറി വരുമ്പോൾ നീ വന്ന് അവളെ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കോ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ഒരുപാട് സന്തോഷം അമ്മാവാ… അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയാ അവൾ. അപ്പന്റെ കാര്യം നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ. നോക്കാൻ ഞാനേയുള്ളൂ. എനിക്ക് കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ലീവ് കിട്ടില്ല. ലീവ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നോക്കിയേനെ.”
“അതിനെയോർത്ത് മകൾ വിഷമിക്കേണ്ട. ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉണ്ടല്ലോ ഇവിടെ. അവളെ ഞങ്ങൾ പൊന്നുപോലെ നോക്കും.” രാഘവൻ ഉറപ്പുനൽകി.
വീട്ടിലെത്തിയതു മുതൽ അഞ്ജലിയുടെ ലോകം മാറുകയായിരുന്നു. മാധവനും അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും എല്ലാം അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു കാവൽക്കോട്ട തീർത്തു. ക്യാൻസറിന്റെ കഠിനമായ ചികിത്സാ നാളുകൾ ആരംഭിച്ചു.
ഓപ്പറേഷൻ സമയത്ത് ആശുപത്രിയിൽ അടിയന്തരമായി കൂട്ടുനിന്നത് മാധവനും അവന്റെ അനിയത്തി കാവ്യയുമായിരുന്നു. സർജറി കഴിഞ്ഞ് ഒന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ, മനസ്സും ശരീരവും തളർന്നു കിടന്നപ്പോൾ, അഞ്ജലിക്ക് ധൈര്യം പകർന്ന് നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചത് മാധവനായിരുന്നു.
ചികിത്സയുടെ അടുത്ത ഘട്ടമായ കീമോതെറാപ്പി അവളെ പാടേ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. കീമോ കഴിഞ്ഞ് വന്ന് വേദനകൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുത്തിയത് മാധവനായിരുന്നു. കീമോയുടെ അസഹനീയമായ വേദനയിൽ അഞ്ജലി കരയുമ്പോൾ, അവൾക്കൊപ്പം അനിയത്തി കാവ്യയും കരയുന്നത് അഞ്ജലി പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു സ്വന്തം അനിയത്തിയെപ്പോലെയാണ് കാവ്യ അവളെ പരിചരിച്ചത്.
ശർദ്ദിച്ച് തളർന്ന് കിടക്കയിൽ വീഴുമ്പോൾ, ഒട്ടും അറപ്പോ മടിയോ കൂടാതെ ആ ശർദ്ദിൽ കോരി മാറ്റുകയും അവളെ കുളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത് മാധവന്റെ അമ്മ ഭാരതിയമ്മയായിരുന്നു. പെറ്റമ്മയ്ക്ക് പോലും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് ആ അമ്മായിയമ്മ മരുമകളെ നോക്കിയത്.
ചികിത്സയ്ക്കുള്ള വൻതുക കണ്ടെത്താനായി സ്വന്തം പേരിലുള്ള വസ്തു വിൽക്കാൻ രാഘവൻ ഒട്ടും മടി കാണിച്ചില്ല. അളിയൻ ഹരിയും കാവ്യയും തങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന സാമ്പത്തിക സഹായമെല്ലാം മാധവന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട്. രോഗിണികൂടിയായ താൻ കാരണം ആ കുടുംബം ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ട് അവൾ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെട്ടു.
അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും വിഷമം കണ്ട് ഹരിയുടെ മക്കൾ സങ്കടപ്പെടാതിരിക്കാൻ, അവർ ആ കുട്ടികളെ മാധവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തി. ആ വീട് മുഴുവൻ എപ്പോഴും ഒരു ഉത്സവപ്രതീതി ഉണ്ടാക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെക്കപ്പിന് പോകുമ്പോഴും അച്ഛനും അമ്മയും പ്രാർത്ഥിച്ച്, നെറ്റിയിൽ ഭസ്മം തൊട്ട് പ്രത്യാശയോടെയാണ് അവരെ യാത്രയാക്കിയിരുന്നത്.
ഇതിനിടയിൽ അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടുകാർ ആരും വന്ന് നോക്കാത്തതിലോ അന്വേഷിക്കാത്തതിലോ മാധവന്റെ കുടുംബത്തിന് യാതൊരു പരാതിയോ പരിഭവമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചേച്ചി മായ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും രണ്ടു മൂന്ന് വട്ടം വന്ന് കണ്ടുപോയി.
കൊറോണക്കാലം കൂടിയായതോടെ അഞ്ജലിയുടെ കാര്യത്തിൽ മാധവന്റെ ശ്രദ്ധ ഇരട്ടിയായി. സാനിറ്റൈസറും മാസ്കും കൃത്യമായി ഉപയോഗിച്ചും, അവൾക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള യാതൊരു ഇൻഫെക്ഷനും വരാതിരിക്കാൻ അവർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.
## അധ്യായം 4: തിരിച്ചറിവിന്റെ വെളിച്ചം
അസുഖമെല്ലാം കുറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ, അഞ്ജലിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവളെ വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോകാൻ അവർ അനുവദിച്ചു. ജോലിക്ക് പോകുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അമ്മയും അച്ഛനും അടുക്കളയിൽ സജീവമാകും. രണ്ട് കൂട്ടം കറിയും ചോറും വെച്ച്, അവൾക്കുള്ള ലഞ്ച് ബോക്സ് തയ്യാറാക്കി തരുന്നത് ഭാരതിയമ്മയാണ്.
പലപ്പോഴും ഓഫീസിലിരുന്ന് ആ ലഞ്ച് ബോക്സ് തുറന്ന് ചോറ് കഴിക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറയാറുണ്ട്. *’ഞാൻ മുൻജന്മത്തിൽ എന്ത് പുണ്യം ചെയ്തിട്ടാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഭർത്താവിനെയും കിട്ടിയത്?’* എന്ന് ഓർത്ത് അവൾ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയും.
മാസാവസാനം ശമ്പളം വാങ്ങി വന്ന് അച്ഛൻ രാഘവന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അയാൾ പറയും: “ഇത് ഞാൻ വാങ്ങില്ല മോളേ… ഇത് നിന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വരുമ്പോൾ എടുക്കാം.”
സ്ഥിരമായൊരു ജോലിയില്ലാതിരുന്ന മാധവൻ, അഞ്ജലിക്ക് സുഖമില്ലാതായതോടെ കുടുംബം പുലർത്താനും അവളുടെ മരുന്നിനും വേണ്ടി എന്ത് ജോലിയും ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി. രാവിലെ ആറുമണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന അവൻ കൂലിപ്പണി, വാർക്കപ്പണി, പെയിന്റിംഗ് എന്നിങ്ങനെ കഠിനമായ എല്ലാ ജോലികൾക്കും പോയിത്തുടങ്ങി. തനിക്കുവേണ്ടിയാണ് തന്റെ ഭർത്താവ് ഇത്രയധികം കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്നോർക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളം ഉരുകുമായിരുന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ പണിയെടുത്ത് ക്ഷീണിച്ച് വന്ന് അവൻ കിടന്നുറങ്ങുന്ന നേരത്തായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു മടിയും കൂടാതെ അവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കൊപ്പം ഉണർന്നിരിക്കും. അവളുടെ കാലുകൾ തിരുമ്മി കൊടുക്കും.
അങ്ങനെയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ ‘എന്റെ സ്വന്തം അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ’ എന്ന് അഞ്ജലി ഒരിക്കൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം ആ കുറവ് ഭാരതിയമ്മയും രാഘവനും മാധവനും ചേർന്ന് നികത്തിയിരുന്നു.
ഇന്ന് അഞ്ജലി ഒരു എഴുത്തുകാരി കൂടിയാണ്. എഴുത്തുലോകത്ത് പുരുഷന്മാരെ മുഴുവൻ വില്ലന്മാരായും ക്രൂരന്മാരായും ചിത്രീകരിക്കുന്ന കഥകൾ കാണുമ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിക്കും.
ഈ അനുഭവങ്ങൾക്കെല്ലാം ശേഷം അവൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് പുരുഷന്മാരെ മാത്രം കുറ്റം പറഞ്ഞ് കഥകളെഴുതാൻ കഴിയുക? ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം വിളിച്ചുപറയുന്ന കഥകൾ എഴുതാൻ അവളുടെ പേന ചലിക്കില്ല.
ഈ വലിയ സമൂഹത്തിൽ നല്ലവരല്ലാത്ത മനുഷ്യർ വളരെ ചെറിയൊരു ശതമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ കഥകളിലെയും പുരുഷ കഥാപാത്രങ്ങളെ ചീത്തക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ തെറ്റാണ്! പുരുഷന്മാർ മാത്രമല്ല, തെറ്റുകൾ ചെയ്യുന്ന എത്രയോ ശതമാനം സ്ത്രീകളും ഈ ലോകത്തുണ്ട്.
സ്നേഹവും നന്മയും പരസ്പരം പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന മാധവനെപ്പോലെയുള്ള പുരുഷന്മാരും, രാഘവനെപ്പോലെയുള്ള അച്ഛന്മാരും ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭൂമി ഇപ്പോഴും മനോഹരമായി തുടരുന്നത്. അഞ്ജലി തന്റെ പുതിയ കഥയുടെ പേജ് തുറന്ന് എഴുതാൻ തുടങ്ങി—സ്നേഹത്തിന്റെ, നന്മയുടെ ഒരു പുതിയ അധ്യായം.