1

തീരദേശത്തെ സായാഹ്നങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും ഉപ്പിന്റെയും ഉണക്കമീനിന്റെയും മണമാണ്. ആകാശത്ത് സിന്ദൂരം പടരുന്ന ആ നേരത്ത്, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വല നെയ്യുകയായിരുന്നു മാധവൻ. മനസ്സ് നിറയെ ഇരുട്ടുകയറിയ ഭാവത്തോടെ തിണ്ണയിലിരിക്കുന്ന മകൻ ദേവനെ അയാൾ നോക്കി. മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായിരിക്കുന്നു അവന്. പ്രായം മുഖത്ത് വരച്ചിട്ട ഗൗരവത്തേക്കാൾ, ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയാണ് അവനെ പ്രായക്കൂടുതൽ തോന്നിപ്പിച്ചത്.
“ദേവാ… നീ ഇങ്ങനെ എത്രകാലം ഈ ഉമ്മറപ്പടിയിൽത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കും?”
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായപ്പാത്രവുമായി വന്ന ജാനകിയമ്മ മകന്റെ അരികിലിരുന്നു. അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരമ്മയുടെ ആധി മുഴുവൻ കലർന്നിരുന്നു.
“നിനക്കൊരു തുണ വേണ്ടേടാ? ജാതിയോ മതമോ കുലമോ ഒന്നും എനിക്ക് നോക്കണ്ട. നിനക്കിഷ്ടമുള്ളൊരു പെണ്ണിനെ നീ ഈ പടികടത്തിക്കൊണ്ടു വാ. ഞാൻ ഈ കൈകൾ നീട്ടി അവളെ സ്വീകരിക്കും. നിലവിളക്ക് തന്ന് അകത്തേക്ക് കയറ്റും. നീ ഒന്ന് മനസ്സ് വെച്ചാൽ മാത്രം മതി.”
ദേവൻ അമ്മയെ ഒന്ന് തുറിച്ചുനോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അമർഷവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.
“എന്നെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കണ്ട.” ജാനകിയമ്മ ചായ ഗ്ലാസ്സ് തിണ്ണയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു. “പണ്ട് നീയൊരു ക്രിസ്ത്യൻ പെൺകുട്ടിയെ, ആ മരിയയെ സ്നേഹിച്ചപ്പോൾ എതിർത്തത് ഞാനും നിന്റെ അച്ഛനും തന്നെയാണ്. ഇല്ലെന്നു ഞാൻ പറയുന്നില്ല. മതം വേറെയാണെന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ വിലക്കിയപ്പോൾ, ‘അവളില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ചത്തു കളയും’ എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നവനല്ലേ നീ? പക്ഷേ, ആ ഒരൊറ്റ എതിർപ്പ് കേട്ടപ്പോഴേക്കും, നിന്നെയിട്ടുപോയ അവൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് വേറൊരുത്തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയത്? അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് നീ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലേ? അവൾ പോയി, ജീവിച്ചു, അവൾക്കിപ്പോ രണ്ടു കുട്ടികളുമായി. നീയിപ്പോഴും ആ പഴയ ഓർമ്മയും ചുമന്ന്, ഞങ്ങളോട് മിണ്ടാതെ ഒരു ജീവശ്ശവം പോലെ നടക്കുന്നു. കൊല്ലം അഞ്ചാറായില്ലേ നീ ഞങ്ങളോടൊന്ന് നേരാംവണ്ണം സംസാരിച്ചിട്ട്?”
പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ ജാനകിയമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ച നൊമ്പരം ഒരു തേങ്ങലായി പുറത്തുവന്നു.
അമ്മയുടെ ആ കണ്ണീർ ദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൂരമ്പുപോലെയാണ് തറച്ചത്. കോളേജ് കാലത്തെ ആ പഴയ പ്രണയം അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മരിയ… അവളുടെ വീട്ടിൽ കല്യാണാലോചനകൾ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ദേവൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ കാര്യം പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കടുത്ത എതിർപ്പ് അവളെ വിളിച്ചറിയിച്ചപ്പോൾ, ഒരു മറുപടി പോലും പറയാതെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തവളാണ് അവൾ. തൊട്ടടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ അവൾ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വെറുപ്പായി മാറുകയായിരുന്നു. ആ ദേഷ്യം അവൻ തീർത്തത് സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.
“സന്ധ്യാസമയത്ത് ഇവിടെയിരുന്ന് കണ്ണീർക്കായൽ ഉണ്ടാക്കാതെ, ആ വിളക്ക കൊളുത്തി നാല് നാമം ചൊല്ല് അമ്മേ… വീടിന് കുറച്ച് ഐശ്വര്യം വരട്ടെ.”
അമ്മയുടെ സങ്കടം കാണാൻ വയ്യാതെ, ഒടുവിൽ ദേവൻ തന്റെ മൗനം വെടിഞ്ഞു. മുഖത്ത് നേർത്തൊരു ചിരി വരുത്തി അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ജാനകിയമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
“നീ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഗൗരവമായിട്ടെടുക്ക് ദേവാ. പ്രായം മുപ്പത് കഴിഞ്ഞു. നിന്നെ വേണ്ടാന്നു വെച്ചുപോയവൾ ഇന്ന് സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. അതുകൂടി നീ ഓർക്കണം.” അമ്മ വീണ്ടും ഉപദേശിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ദേവൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു. *’ഞാനാണ് അവളെ കെട്ടിയിരുന്നതെങ്കിൽ ആ രണ്ട് കുട്ടികൾ എന്നുള്ളത് നാലാകുമായിരുന്നു. അന്ന് അതിന് സമ്മതിക്കാതെയിരുന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ അവളുടെ പ്രസവചരിത്രം വിളമ്പുന്നു!’* അവൻ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു.
“എന്താടാ നീ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്നത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് പിടിച്ചില്ലേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, അവൾ രണ്ടു പ്രസവിച്ചെങ്കിൽ അത് അവളെ കെട്ടിയവന്റെ മിടുക്ക്. അതിനിവിടെ ആരും അസൂയപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല.” ദേവൻ എഴുന്നേറ്റു തോളിൽ തോർത്തിട്ടു. “പിന്നെ, പെണ്ണുകെട്ട് എന്ന് പറയുന്നത് പണ്ടത്തെപ്പോലെ എളുപ്പമല്ല. ഇപ്പോഴത്തെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തമായി നിലപാടുണ്ട്. പണ്ടത്തെപ്പോലെ ആരെങ്കിലും വന്ന് താലികെട്ടിയാൽ ഒപ്പം ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ അവരൊന്നും തയ്യാറല്ല. ഒന്നുകിൽ പ്രണയിച്ചു കെട്ടണം, അല്ലെങ്കിൽ വലിയ യോഗ്യത വേണം. ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്കൊരു പെണ്ണിനെ കിട്ടാൻ പാടാണ്. ഞാൻ ജംഗ്ഷൻ വരെ ഒന്നു പോയിട്ട് വരാം.”
അമ്മയുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ ദേവൻ തന്റെ ബൈക്കുമെടുത്ത് ടൗണിലേക്ക് തിരിച്ചു.
## അധ്യായം 2: അണിയറയിലെ ചതിയും അവിഹിതവും
നാട്ടുക്കവലയിലെ ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ ബൈക്ക് ഒതുക്കുമ്പോൾ ദേവൻ കണ്ടത്, അല്പം മാറി നിന്ന് ഫോണിൽ അതീവ രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുന്ന ഹരിയെയാണ്. ഹരി അവന്റെ അയൽവാസിയാണ്. നാട്ടിലെ വലിയൊരു പ്രമാണിയുടെ മകൾ അഞ്ജലിയുമായി ഹരിയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
“എന്താടാ ഹരീ… മാറിനിന്ന് ആരുമായാണ് ഇത്ര കൊഞ്ചൽ?” ഹരിയുടെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ദേവൻ ചോദിച്ചു.
ഹരി ഫോൺ പെട്ടെന്ന് പോക്കറ്റിലിട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. “ഏയ്, ഒന്നുമില്ലടാ ദേവാ… ചുമ്മാ ഒരു ബിസിനസ്സ് കാര്യം.”
അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ സുഹൃത്തായ സിദ്ദിഖ് അങ്ങോട്ട് നടന്നു വന്നു. സിദ്ദിഖിന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ വലിയ രഹസ്യം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ഹരി സിദ്ദിഖിനെ നോക്കി കണ്ണ് കാണിച്ചെങ്കിലും സിദ്ദിഖ് അത് ഗൗനിച്ചില്ല.
“എടാ ദേവാ, നീയിവന്റെ കള്ളത്തരം അറിയാത്തതുകൊണ്ടാ. ഇവൻ ഈ നാട്ടുകാരെ മുഴുവൻ പറ്റിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,” സിദ്ദിഖ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“നീയെന്താ സിദ്ദിഖ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്?” ദേവൻ ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു.
“നമ്മുടെ റെയിൽവേ ഗേറ്റിനടുത്തുള്ള പ്രകാശന്റെ ഭാര്യ മാലതിയില്ലേ… അവളും ഇവനും തമ്മിൽ ഇപ്പോ വലിയ അവിടുത്തെ ഇടപാടാണ്. പ്രകാശൻ ഗൾഫിലാണെന്ന ധൈര്യത്തിലാണ് ഇവന്റെ കളി.”
കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ദേവൻ ഹരിയെ നോക്കി. “ഹരീ… സത്യാമാണോ ഈ കേൾക്കുന്നത്? നിന്റെ കല്യാണം ആ അഞ്ജലിയുമായി ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയല്ലേ? അടുത്ത മാസം വിവാഹമാണ്. നീയെന്താണീ കാണിക്കുന്നത്?”
ഹരിക്ക് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ മീശപ്പടർപ്പിൽ കൈയോടിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു: “അഞ്ജലി അവളുടെ വീട്ടിലിരിക്കുകയല്ലേടാ? അവളെ ഞാൻ സമയമാകുമ്പോൾ താലികെട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും. പക്ഷേ, മാലതിയെ ഞാൻ കെട്ടാനൊന്നും പോകുന്നില്ല. അവൾക്കും അതിൽ താല്പര്യമില്ല. ഇതൊരു തരം ടൈംപാസ്സ്! പ്രകാശൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് അയക്കുന്ന പൈസ കൊണ്ട് അവൾ സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു, അതിന്റെ കൂടെ എനിക്കും കുറച്ചു സന്തോഷം തരുന്നു. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ പറ, ഞാൻ വഴിണ്ടാക്കാം.”
ഹരിയുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ദേവന് അറപ്പാണ് തോന്നിയത്. “എടാ, ഇതൊക്കെ അഞ്ജലി അറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ കല്യാണം മുടങ്ങും. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതമാണ്.”
“അവളെങ്ങനെ അറിയാനാ ദേവാ?” ഹരി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഇതിന് മുൻപും ഞാൻ എത്രയോ പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൂടെ നടന്നിരിക്കുന്നു! അവളൊന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. അഞ്ജലിക്ക് ഞാനൊന്ന് തൊടണമെങ്കിൽ പോലും കല്യാണം കഴിയണം എന്ന നിർബന്ധമാണ്. അവളുടെ ആ പത്രാസ്സ് സഹിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. എനിക്ക് ജീവിതം ആസ്വദിക്കണം, അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
ബന്ധങ്ങളെ ഇത്രയും വിലകുറച്ചു കാണുന്ന ഹരിയോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ ദേവന് തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും, അവൻ ഒന്നും പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവിടെനിന്ന് യാത്രപറഞ്ഞു പോന്നു.
## അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിത തിരിച്ചടി
അഞ്ജലി… ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ട, എന്നാൽ ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. പലപ്പോഴും വഴിക്കുവെച്ച് കാണുമ്പോൾ അവൾ ദേവന് നേരെ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി സമ്മാനിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഹരിയെപ്പോലൊരു ചതിയന്റെ കൈകളിൽ അവളുടെ ജീവിതം ചെന്ന് പെടരുത് എന്ന് ദേവൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ നേരിട്ട് ചെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കില്ല എന്നും അവനറിയാമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ദേവൻ മറ്റൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു. പ്രകാശൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് നാട്ടിലെത്തുന്ന ദിവസം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയ ദേവൻ, ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് പ്രകാശന് ഹരിയുടെയും മാലതിയുടെയും വഴിവിട്ട ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ തെളിവുകളും സന്ദേശമായി അയച്ചു കൊടുത്തു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി, നാട്ടിൽ വലിയൊരു ബഹളമുണ്ടായി. പ്രകാശനും ബന്ധുക്കളും ചേർന്ന് ഹരിയെയും മാലതിയെയും വീട്ടിൽ വെച്ച് കൈയോടെ പിടികൂടി. നാട്ടുകാർ ഹരിയെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. ആ കൂട്ടപ്പൊരിച്ചിലിനിടയിൽ, ആരും കാണാതെ ദൂരെ മാറിനിന്ന് അതെല്ലാം നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു ദേവൻ. അവന്റെ മനസ്സിൽ യാതൊരു കുറ്റബോധവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ജാനകിയമ്മ ഓടിക്കിതച്ചു വന്ന് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന ദേവനെ വിളിച്ചുണർത്തി.
“ദേവാ… നീയറിഞ്ഞോ? നമ്മുടെ ഹരിയെ ഇന്നലെ രാത്രി പ്രകാശന്റെ വീട്ടീന്ന് നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും ചേർന്ന് പിടിച്ചത്രേ! ക്രൂരമായി തല്ലി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലാക്കി.”
ദേവൻ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ കണ്ണു തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ അവൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
## അധ്യായം 4: ഒരു പുതിയ പുലരി
ആ സംഭവം നടന്നിട്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് മേടം ഒന്ന്, വിഷുദിനമാണ്.
അവrenown ഉണ്ടായ നാണക്കേട് കാരണം ഹരി ജാമ്യത്തിലിറങ്ങിയ ഉടൻ തന്നെ നാടുവിട്ട് എങ്ങോട്ടോ പോയി. എന്നാൽ, ആ സംഭവത്തോടെ അഞ്ജലിയുടെ വിവാഹം മുടങ്ങി. ഹരി തനിക്ക് തന്ന വിവാഹനിശ്ചയ മോതിരം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞാണ് അഞ്ജലി ആ ബന്ധം അവസാനിപ്പിച്ചത്.
നാട്ടുകാർ പലരും അവളെ സഹതാപത്തോടെയും ചിലർ പരിഹാസത്തോടെയും നോക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഞ്ജലി വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാതെയായി. അവളുടെ ഒഴിഞ്ഞ വിരലുകൾ കാണുമ്പോൾ ദേവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നേർത്ത വേദന തോന്നിയിരുന്നു. ഹരിയെ ചതിക്കുഴിയിൽ വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ വിവാഹം മുടങ്ങും എന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനൊരു പരിഹാരം കാണേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
വിഷുദിനമായ ഇന്ന്, പുലർച്ചെ തന്നെ ദേവൻ ഒരു വലിയ തീരുമാനം എടുത്തു. അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിലെത്തി, അവളുടെ മാതാപിതാക്കളോട് സംസാരിച്ച്, അവരുടെ പൂർണ്ണസമ്മതത്തോടെ അവൻ അഞ്ജലിയെ സ്വന്തമാക്കി.
അവളുടെ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന മോതിരവിരലിൽ തന്റെ പേര് കൊത്തിയ സ്വർണ്ണമോതിരവും, കഴുത്തിൽ തന്റെ മാത്രം അവകാശമായി ഒരു ചെറിയ താലിച്ചരടും അവൻ ചാർത്തിക്കൊടുത്തു. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ വിലയോ നാട്ടുകാരുടെ സംസാരമോ അവൻ നോക്കിയില്ല.
വല നെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന്റെയും, ഉമ്മറത്ത് വിഷുക്കണി ഒരുക്കുകയായിരുന്ന അമ്മയുടെയും മുന്നിലേക്ക് അഞ്ജലിയുടെ കൈയും പിടിച്ച് ദേവൻ കയറിവന്നു.
ജാനകിയമ്മ അത്ഭുതത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും മകനെയും മരുമകളെയും നോക്കി കണ്ണീർ വാർത്തപ്പോൾ, ദേവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു:
“അമ്മേ… കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലായല്ലോ? ഞാൻ അഞ്ജലിയെ അങ്ങ് കെട്ടി. ഇനി ഇവളാണ് ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം. ഞാൻ ചെയ്ത ഒരു തെറ്റിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം… അത്രമാത്രം! അല്ലാതെ എനിക്ക് നാട്ടിൽ വേറെ പെണ്ണ് കിട്ടാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. ശരിയെന്നാൽ, ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തുടങ്ങട്ടെ. അമ്മ പോയി ആ നിലവിളക്ക് എടുത്ത് വെയ്ക്ക്…”
ദേവന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ചിരി കണ്ട്, ഒടുവിൽ ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പുതിയൊരു പ്രകാശം പടരുകയായിരുന്നു.