by തിരിച്ചറിവ്
“ടാ… അർജുനേ… നിനക്കിത് എന്തിന്റെ ഭ്രാന്താടാ…?
ഈ നാട്ടിൽ പെണ്ണുങ്ങൾ ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്തതുപോലെ, മറ്റൊരുത്തന്റെ ഭാര്യയെ കൊണ്ടോടി കല്യാണം കഴിക്കാനാണോ നീ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്…? സത്യമായിട്ടും നിനക്ക് നല്ല അസ്സൽ വട്ടാണ്…!”
പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ വിഷ്ണു, അർജുനിന്റെ പുറത്ത് നല്ലൊരു അടിയും കൊടുത്തു.
അടി കിട്ടിയിട്ടും അർജുൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“എടാ… ആദ്യം സംസാരിക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്ക്. അടിച്ചിട്ട് പിന്നെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന പരിപാടി നിർത്തിക്കൂടെ…?”
പുറത്ത് കൈവെച്ച് തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“നിന്നെപ്പോലൊരു പൊട്ടന് ഇതിലും വലിയ അടി കിട്ടേണ്ടതാണ്.”
വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു.
“എന്താ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്…? ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനൊപ്പം ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ?”
“സ്നേഹിച്ച പെണ്ണോ…?”
വിഷ്ണു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അതെ.”
“അവൾ നിന്റെ പ്രണയിനി മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ആദ്യമാളായി നിന്റെ കല്യാണത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നേനെ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ അമ്മയാണ്. അത് മറക്കണ്ട.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അർജുനിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അല്പം മങ്ങി.
എന്നാലും അവൻ ശാന്തനായിരുന്നു.
“വിഷ്ണു… നീ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. ഇന്ന് മാളവിക മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയാണ്. അവൾക്ക് ഒരു മകനുമുണ്ട്. പക്ഷേ അതിന് മുൻപ് അവൾ എന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. എന്റെ ഭാവിയായിരുന്നു.”
അവന്റെ ശബ്ദം പതറി.
“ഇപ്പോഴും അവൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
“ഓഹ്…”
വിഷ്ണു തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“നിനക്ക് ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ബോധം വന്നില്ലല്ലോ.”
“അവൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത് സ്നേഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല.”
“അല്ലേ…?”
“അവളുടെ വീട്ടിലെ സാഹചര്യം…”
“മതി.”
വിഷ്ണു തടഞ്ഞു.
“ആ പഴയ ന്യായീകരണം വീണ്ടും കേൾക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
—
അർജുനും വിഷ്ണുവും കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
ഒരേ സ്കൂൾ.
ഒരേ ബെഞ്ച്.
ഒരേ കോളേജ്.
അവരുടെ സൗഹൃദം നാട്ടിൽ തന്നെ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു.
ഒരാൾക്ക് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് മറ്റെയാളായിരുന്നു.
കോളേജിലെ രണ്ടാം വർഷത്തിലാണ് മാളവിക അർജുനിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്.
അവളെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം തന്നെ അർജുൻ മാറിപ്പോയിരുന്നു.
സാധാരണ പെൺകുട്ടികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായൊരു ആകർഷണം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
സംസാരത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം.
വേഷത്തിൽ സ്റ്റൈൽ.
എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനുള്ള ഒരു താത്പര്യം.
അത് തന്നെയായിരുന്നു അർജുനെ അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്.
ആദ്യം സൗഹൃദം.
പിന്നീട് പ്രണയം.
ആ പ്രണയത്തിന്റെ സാക്ഷി വിഷ്ണു മാത്രമായിരുന്നു.
കോളേജിൽ ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
കാരണം അർജുന് പ്രണയം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
മാളവികയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾക്ക് പുതിയ ഫോൺ വേണമെങ്കിൽ അത്.
ഡ്രസ് വേണമെങ്കിൽ അത്.
ജന്മദിന സമ്മാനം.
വാലന്റൈൻസ് ഡേ.
എല്ലാം.
അതിന് വേണ്ടി പലപ്പോഴും പഠനത്തിനൊപ്പം പാർട്ട് ടൈം ജോലികൾ വരെ ചെയ്തിരുന്നു.
ആ കാര്യം മാളവികയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
കാരണം പല രാത്രികളിലും ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് അവനായിരുന്നു.
“ഇവൾ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ അതോ നിന്റെ സ്നേഹത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കണം.”
വിഷ്ണു പലപ്പോഴും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.
പക്ഷേ പ്രണയത്തിലായിരുന്ന അർജുൻ അത് കേട്ടില്ല.
—
കോളേജ് അവസാന വർഷത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ മാളവികയുടെ വീട്ടിൽ വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങി.
അർജുൻ പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു.
എല്ലാം തുറന്ന് പറയാം.
വീട്ടുകാരെ സമ്മതിപ്പിക്കാം.
വിവാഹം കഴിക്കാം.
അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം മാളവിക അവനെ കാണാൻ വന്നു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് വീട്ടുകാരെ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”
“അവർ ഒരു വിവാഹം തീരുമാനിച്ചു.”
“നീ എന്താണ് പറയുന്നത്…?”
“എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല അർജുൻ.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
അർജുൻ തകർന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോഴും അവൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല.
കാരണം അവൾ നിർബന്ധിതയാണെന്നാണ് അവൻ വിശ്വസിച്ചത്.
വിവാഹം നടന്നു.
വരൻ സിദ്ധാർത്ഥ്.
വലിയ ബിസിനസുകാരൻ.
സമ്പന്ന കുടുംബം.
ആഡംബര ജീവിതം.
മാളവികയുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ ചിത്രങ്ങൾ പിന്നീട് കണ്ടപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല കാരണം.
അവൾ ആ ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
അത് തന്നെയാണ് അവൾ തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
—
മാളവികയുടെ വിവാഹശേഷം അർജുൻ തകർന്നു.
മാസങ്ങളോളം.
ആർക്കും സംസാരിക്കാതെ.
ജീവിതത്തിൽ താൽപര്യമില്ലാതെ.
അപ്പോൾ അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് വിഷ്ണുവായിരുന്നു.
“ജീവിതം ഇവിടെ തീരുന്നില്ല.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“അവൾ പോയി. അത് സത്യം. ഇനി മുന്നോട്ട് പോകണം.”
കുറച്ചുകുറച്ചായി അർജുൻ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ബിസിനസ് തുടങ്ങി.
കഷ്ടപ്പെട്ടു.
വളർന്നു.
വിജയിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
മാളവിക ഓർമ്മയായി മാത്രം മാറി.
എല്ലാവരും അങ്ങനെ കരുതി.
വിഷ്ണുവും.
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം…
ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ഫോൺ കോൾ.
മാളവിക.
—
“അർജുൻ…”
അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി.
“മാളവിക…?”
“എന്നെ മറന്നോ…?”
അവൾ കരഞ്ഞു.
ആ കരച്ചിൽ അർജുനിന്റെ പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറന്നു.
ആദ്യ ദിവസം സംസാരിച്ചത് ഒരു മണിക്കൂർ.
അടുത്ത ദിവസം രണ്ട് മണിക്കൂർ.
പിന്നീട് ദിവസവും.
അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ സന്തോഷവതിയല്ല.”
“എനിക്ക് ഈ ജീവിതം മടുത്തു.”
“ഞാൻ നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല.”
“നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കണം.”
അർജുൻ വീണ്ടും പഴയ പ്രണയത്തിലേക്ക് വീണു.
വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“നിനക്ക് ബോധമില്ലേ?”
“അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഭർത്താവുണ്ട്.”
“കുട്ടിയുണ്ട്.”
“അവൾ നിന്നെ വിട്ടുപോയത് മറന്നോ?”
പക്ഷേ അർജുൻ കേട്ടില്ല.
അവൻ വിശ്വസിച്ചത് മാളവികയെയായിരുന്നു.
—
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം…
മാളവിക വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
കുറെ സ്വർണ്ണം.
പണം.
ബാഗുകൾ.
എല്ലാം എടുത്ത്.
നേരെ അർജുനിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.
അവൾ എത്തിയപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ അർജുൻ സ്വീകരിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ആ ദിവസത്തിന് വേണ്ടി മറ്റൊരാൾ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്.
വിഷ്ണു.
—
“ആ ശല്യം പോയോ?”
വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ട് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന് മാളവിക ചോദിച്ചു.
“ആര്?”
“നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ.”
അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു.
“എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു അവനെ.”
അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നമ്മുടെ ഇടയിൽ എന്നും അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“നിന്നെ എനിക്ക് എതിരെ തിരിക്കാൻ നോക്കിയിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ പോയല്ലോ.”
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇനി നമ്മൾ മാത്രം.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ.”
“അവന് അസൂയയാണ്.”
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ വന്നതുകൊണ്ട്.”
“എന്റെ കൈയിലുള്ള സ്വർണ്ണവും പണവും കണ്ടിട്ടും.”
“ഇനി നമുക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാമെന്ന് അവൻ അറിയാം.”
അവൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ തലകുനിച്ചു.
“അവന് അസൂയയുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.”
“പക്ഷേ അവന് എന്നോട് സ്നേഹമുണ്ട്.”
മാളവിക ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“എന്താ?”
അർജുൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“ഒരിക്കൽ നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയപ്പോൾ എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് അവനാണ്.”
“ഇപ്പോൾ വീണ്ടും നീ വന്നപ്പോൾ എന്നെ രക്ഷിച്ചതും അവനാണ്.”
മാളവികയുടെ മുഖം മാറി.
“എന്താ പറയുന്നത്…?”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“നീ എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് അവൻ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ മനസ്സിലാക്കി.”
“നിനക്ക് എന്നെ വേണ്ടിയല്ല.”
“നിനക്ക് സുരക്ഷിതമായ മറ്റൊരു ജീവിതം വേണമായിരുന്നു.”
“ഭർത്താവിന്റെ പണവും സ്വർണ്ണവും കൊണ്ടുവന്ന്.”
“എന്നെ ഉപയോഗിക്കാൻ.”
മാളവിക ഞെട്ടി.
“അർജുൻ…”
“നിനക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ട്.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
ശേഷം അവളുടെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
“അകത്തേക്ക് വരാം.”
മാളവിക തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ നിൽക്കുന്നത്…
അവളുടെ ഭർത്താവ് സിദ്ധാർത്ഥ്.
അവളുടെ അച്ഛൻ.
അമ്മ.
സഹോദരൻ.
അവർക്കൊപ്പം വിഷ്ണുവും.
—
മാളവികയുടെ മുഖത്തെ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കാൽ തളർന്നു.
അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“സിദ്ധാർത്ഥ്…”
അവൾ വിറച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും നിരാശയും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
മാളവിക കരഞ്ഞു.
“ഞാൻ…”
“മതി.”
അവൻ തടഞ്ഞു.
“എല്ലാം കേട്ടു.”
“എല്ലാം കണ്ടു.”
അവൾ അർജുനിനെ നോക്കി.
വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ.
“നീ…?”
“അതെ.”
അർജുൻ ശാന്തനായിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.”
“ഈ പ്രാവശ്യം ഇല്ല.”
—
വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഇനി എങ്കിലും മനസ്സിലായോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“മനസ്സിലായി.”
“വൈകിയെങ്കിലും.”
വിഷ്ണു അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“അത് മതി.”
—
സിദ്ധാർത്ഥ് മാളവികയുടെ കയ്യിലുള്ള സ്വർണ്ണവും പണവും വാങ്ങി.
അവളുടെ കുടുംബക്കാർ തലകുനിച്ച് നിന്നു.
അവൾക്ക് ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു.
“വാ.”
പക്ഷേ മാളവിക നിന്നു.
“എന്നെ ക്ഷമിക്കൂ.”
അവൾ അർജുനിനോട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ വെറുക്കുന്നില്ല.”
“പക്ഷേ ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ മാളവികയെ കൂടുതൽ തകർത്തു.
—
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം എല്ലാവരും പോയി.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ ബാക്കിയുണ്ടായത് അർജുനും വിഷ്ണുവും മാത്രം.
അൽപനേരം ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.
“ഇനി എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോകില്ലല്ലോ?”
അർജുൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ വിട്ട് പോയാൽ പിന്നെ ആരാ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ?”
വിഷ്ണുവും ചിരിച്ചു.
“അതാണ് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.”
അടുത്ത നിമിഷം ഇരുവരുടെയും ചിരി വീടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.
വർഷങ്ങളായ സൗഹൃദം വീണ്ടും പഴയ ശക്തിയോടെ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.
പ്രണയം ചിലപ്പോൾ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കാം.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം…
അത് പലപ്പോഴും നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്ന സത്യങ്ങൾ പോലും കാണിച്ചുതരും.
അന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അതായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവരും സ്നേഹിക്കുന്നവരല്ല നമ്മളെ രക്ഷിക്കുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ നമ്മളോട് സത്യം പറയാൻ ഭയപ്പെടാത്തവരാണ്.
അവരെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുക എന്നതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.