അഗ്നിപരീക്ഷ

അഗ്നിപരീക്ഷ

“ചേച്ചി… ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം നന്നായി ആലോചിക്കണം. എനിക്ക് തിരക്കൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ അവസാനം കിട്ടുന്ന മറുപടി എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതായിരിക്കണം.”

മുന്നിലിരുന്ന യുവാവിന്റെ മുഖത്ത് വിടർന്ന ചിരി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മാളവികയുടെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു.

“റോഹിത്… നീ എന്താണ് പറയുന്നത്? നിനക്ക് ബോധമുണ്ടോ?”

അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

“ബോധം എനിക്കല്ലേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉള്ളത് ചേച്ചി. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും നാളായി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നത്.”

മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ സ്വന്തം അനിയനെ പോലെയാണ് കണ്ടത്. വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും ഭക്ഷണം തന്നത്, സംസാരിച്ചത്, സഹായം ചോദിച്ചത്… എല്ലാം ആ വിശ്വാസം കൊണ്ടല്ലേ?”

റോഹിത് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“അത് നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം. ഞാൻ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കത്തി പോലെ കുത്തി.

“നിങ്ങൾ ഈ നാട്ടിൽ വന്ന ദിവസം മുതൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്ത് ഭംഗിയാണ് നിങ്ങളെ കാണാൻ. നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് വിദേശത്ത് ആയതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും ഒരു അകലം പാലിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അത് വേണ്ടായിരുന്നു.”

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാളവിക ആദ്യമായി ഒരു ഭീകരത കണ്ടു.

“ആ വീഡിയോ കണ്ടാൽ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ഉറക്കം പോകുന്നുണ്ട്.”

മാളവികയുടെ ഹൃദയം നിന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവൾക്കറിയാം അവൻ ഏത് വീഡിയോയെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന്.

രണ്ട് ആഴ്ച മുമ്പ് വൈകുന്നേരം കുളിക്കാനായി ബാത്ത്റൂമിൽ കയറിയപ്പോൾ ജനലിന്റെ ഒരു ഭാഗം ശരിയായി അടച്ചിരുന്നില്ല. അന്ന് അത്ര ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്നാൽ പിന്നീട് ഒരു രാത്രിയിൽ അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വീഡിയോ വന്നു.

അത് കണ്ട നിമിഷം അവൾ തകർന്നു പോയിരുന്നു.

അവൾ കുളിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ.

ആരോ ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് പകർത്തിയ വീഡിയോ.

അതയച്ചത് റോഹിത്തായിരുന്നു.

അന്ന് മുതൽ അവൻ മെസേജുകളിലൂടെയും കോളുകളിലൂടെയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

“റോഹിത്… ദയവായി ആ വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യൂ.”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്.”

“നിങ്ങളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല.”

അവൻ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു.

“എനിക്ക് വേണ്ടത് വളരെ ചെറിയ ഒരു കാര്യം മാത്രം.”

മാളവികയ്ക്ക് അവൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

“ഇല്ല.”

അവൾ ഉറച്ചുപറഞ്ഞു.

“ഒരിക്കലും ഇല്ല.”

റോഹിത്തിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.

“അപ്പോൾ വീഡിയോ നാളെ രാവിലെ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനും വൈകുന്നേരം ഈ നാട്ടുകാരുടെയും ഫോണിൽ എത്തും.”

അവളുടെ ശരീരം തളർന്നു.

“നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.”

“ചെയ്യും.”

“റോഹിത്…”

“ഇന്ന് രാത്രി വരെ സമയം.”

അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

“അതുവരെ ആലോചിക്കൂ.”

അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ മാളവിക കസേരയിലേക്ക് വീണു.

കണ്ണുനീർ തടയാനായില്ല.

—

മാളവികയ്ക്ക് വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏഴ് മാസമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ.

ഭർത്താവ് ആദിത്യൻ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എൻജിനീയറായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന് ശേഷം കുറച്ച് നാൾ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് ജോലി ആവശ്യമായി സിംഗപ്പൂരിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

പുതിയ നാട്ടിൽ പരിചയക്കാർ കുറവായിരുന്നു.

അതിനിടയിലാണ് അയൽവീട്ടിലെ റോഹിത്തും കുടുംബവും അവളോട് അടുപ്പമായത്.

റോഹിത്തിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മാളവികയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും പതിവായിരുന്നു.

റോഹിത്തും നല്ല സ്വഭാവക്കാരനാണെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്.

പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

അത് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്ക് വൈകിപ്പോയി.

ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യം.

ആദിത്യനോട് പറയണോ?

അതോ എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടണോ?

അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ ആദിത്യൻ തന്നെ സംശയിച്ചാലോ?

തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും പല കുടുംബങ്ങളും ഇത്തരത്തിൽ തകരുന്നത് അവൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

ആ ചിന്ത തന്നെ അവളെ തകർത്തു.

സന്ധ്യയായി.

വീട്ടിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഇരുട്ടായിരുന്നു.

അവസാനം അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.

എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സത്യം മറയ്ക്കില്ല.

അവൾ ആദിത്യനെ വിളിച്ചു.

—

ഫോൺ എടുത്ത ഉടനെ ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“മാളു, എന്താ ശബ്ദം ഇങ്ങനെ?”

അവൾക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.

കരച്ചിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.

“എന്ത് പറ്റി?”

അവന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.

അവൾ തുടക്കം മുതൽ എല്ലാം പറഞ്ഞു.

ഒരു കാര്യവും മറച്ചില്ല.

വീഡിയോ.

ഭീഷണി.

ഇന്നത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച.

എല്ലാം.

പറഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ കുറച്ചു നിമിഷം മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.

മാളവികയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

“ആദി…”

അവൾ വിളിച്ചു.

“നീ ഉണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“നീ കരയരുത്.”

ആ മറുപടി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി.

“എനിക്ക് പേടിയാണ്.”

“പേടിക്കേണ്ട.”

അവൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

ഇത്തവണ ആശ്വാസം കൊണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് എന്നിൽ വിശ്വാസമുണ്ടോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് നിന്നിൽ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ മറ്റാരിൽ ഉണ്ടാകണം?”

അവൻ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ. അവൻ ഒരു കുറ്റവാളിയാണ്. അവൻ ചെയ്തത് നിയമവിരുദ്ധമാണ്.”

“എന്നാൽ…”

“ഒരു എന്നാൽ ഇല്ല.”

ആദിത്യൻ തടഞ്ഞു.

“നമ്മൾ പോലീസിൽ പരാതി നൽകും.”

മാളവിക ഞെട്ടി.

“അത് വേണോ?”

“വേണം.”

അവന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.

“ഇന്ന് നിന്നോട്. നാളെ മറ്റൊരാളോട്.”

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

—

അന്ന് രാത്രി തന്നെ ആദിത്യൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ അഭിഭാഷകനെ ബന്ധപ്പെട്ടു.

അവന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം മാളവിക എല്ലാ മെസേജുകളുടെയും സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ എടുത്തു.

ഓഡിയോ റെക്കോർഡുകളും സൂക്ഷിച്ചു.

റോഹിത് അയച്ച വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തില്ല.

തെളിവായി സംരക്ഷിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മാളവികയുടെ അച്ഛൻ എത്തിയിരുന്നു.

ആദിത്യൻ വീഡിയോ കോളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മൂവരും ചേർന്ന് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി.

സ്റ്റേഷൻ ഹൗസ് ഓഫീസർ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പരാതി കേട്ടു.

തെളിവുകൾ പരിശോധിച്ചു.

സൈബർ സെല്ലിനെയും വിവരം അറിയിച്ചു.

“ഇത് വളരെ ഗുരുതരമായ കേസാണ്.”

എസ്.ഐ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ശരിയായ സമയത്താണ് വന്നത്.”

പരാതി രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു.

പോലീസുകാർ ഉടൻ നടപടി തുടങ്ങി.

—

അതേസമയം റോഹിത്ത് വീട്ടിലിരുന്ന് സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.

മാളവിക ഭയന്ന് വഴങ്ങുമെന്നാണ് അവന്റെ വിശ്വാസം.

അവൾക്ക് പോലീസിൽ പോകാൻ ധൈര്യമുണ്ടാകില്ലെന്നും അവൻ കരുതി.

കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ച് വലിയ കാര്യങ്ങൾ പറയുകയും ചെയ്തു.

“ഇന്ന് രാത്രി ഒരു ആഘോഷമുണ്ട്.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“നാളെ കാണുമ്പോൾ പറയാം.”

കൂട്ടുകാരൻ പലതവണ ചോദിച്ചെങ്കിലും അവൻ വിശദീകരിച്ചില്ല.

കോൾ അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം അവൻ ഫോണിലെ വീഡിയോ വീണ്ടും കണ്ടു.

അവന്റെ മുഖത്ത് വികൃതമായ സന്തോഷം.

അപ്പോഴായിരുന്നു വാതിൽ ശക്തിയായി തുറന്നത്.

അവന്റെ അമ്മ അകത്ത് കയറി.

പിന്നാലെ അച്ഛനും.

അവൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.

“നീ എന്താണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്?”

അവൾ നിലവിളിച്ചു.

റോഹിത് ഞെട്ടി.

“എന്താ അമ്മ?”

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ അവന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു.

അവൻ തളർന്നു.

“നിന്നെ ഇങ്ങനെയാണോ വളർത്തിയത്?”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ?”

അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് പോലീസുകാരുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

റോഹിത്തിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു.

—

വീടിന് മുന്നിൽ പോലീസ് ജീപ്പ്.

അയൽക്കാർ.

നാട്ടുകാർ.

എല്ലാവരും.

റോഹിത്തിന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു.

എസ്.ഐ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“റോഹിത് അല്ലേ?”

അവൻ തലകുനിച്ചു.

“നിങ്ങളുടെ ഫോൺ വേണം.”

ഫോൺ വാങ്ങി.

പരിശോധിച്ചു.

വീഡിയോ കണ്ടെത്തി.

മെസേജുകളും.

എല്ലാം തെളിവായി.

അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് അവൻ മാളവികയെ കണ്ടത്.

അവൾ കുറച്ച് അകലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ഇന്നലെ കണ്ട ഭയം അവളുടെ മുഖത്ത് ഇല്ലായിരുന്നു.

പകരം ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസം.

“ചേച്ചി…”

റോഹിത്ത് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ക്ഷമിക്കണം.”

മാളവിക അവനെ നോക്കി.

“ഞാൻ നിന്നെ സഹോദരനെ പോലെ കണ്ടു.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ നീ അതിന് അർഹനായിരുന്നില്ല.”

അവൻ തല താഴ്ത്തി.

“നിന്നെ ശിക്ഷിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ നീ ചെയ്തതിന് മറുപടി വേണം.”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചില്ല.

“കാരണം മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി ഇതേ അവസ്ഥയിൽ എത്തരുത്.”

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പറയാൻ വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു.

—

പോലീസ് ജീപ്പ് നീങ്ങുമ്പോൾ റോഹിത്തിന്റെ അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അച്ഛൻ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.

മാളവികയ്ക്ക് അവരുടെ വേദന കണ്ടപ്പോൾ വിഷമം തോന്നി.

പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ അവൾക്ക് സ്വന്തം ദിവസങ്ങൾ ഓർമ്മവന്നു.

ഭയന്ന് ഉറങ്ങാതിരുന്ന രാത്രികൾ.

അപമാനബോധം.

നിസ്സഹായത.

അതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ തീരുമാനം ശരിയാണെന്ന് തോന്നി.

—

വൈകുന്നേരം ആദിത്യൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

“എല്ലാം ശരിയായോ?”

“ആയി.”

മാളവിക പറഞ്ഞു.

“നന്ദി.”

“എന്തിന്?”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“എന്നെ വിശ്വസിച്ചതിന്.”

അൽപനേരം നിശ്ശബ്ദത.

ശേഷം ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“മാളു, ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം.”

“എന്ത്?”

“തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവരാണ് നാണിക്കേണ്ടത്. ഇരയാകുന്നവർ അല്ല.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല.

ധൈര്യത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു.

—

ജീവിതത്തിൽ പല സ്ത്രീകൾക്കും ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരാറുണ്ട്.

ഭയം, അപമാനം, സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക, കുടുംബം എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന ചിന്ത—ഇവയെല്ലാം പലപ്പോഴും കുറ്റവാളികൾക്ക് ശക്തിയാകുന്നു.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മറക്കരുത്.

ബ്ലാക്ക്മെയിൽ, സ്വകാര്യ ദൃശ്യങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുമെന്ന ഭീഷണി, ഒളിക്യാമറ ചിത്രീകരണം, ഡിജിറ്റൽ പീഡനം എന്നിവയെല്ലാം ഗുരുതര കുറ്റകൃത്യങ്ങളാണ്.

അവയ്ക്ക് മുന്നിൽ മിണ്ടാതിരിക്കുക പരിഹാരമല്ല.

വിശ്വസിക്കാവുന്ന ആളുകളെ വിവരം അറിയിക്കുക.

കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണ തേടുക.

നിയമത്തിന്റെ സഹായം തേടുക.

കാരണം ധൈര്യത്തോടെ പ്രതികരിക്കുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും തനിക്കു മാത്രമല്ല, ഭാവിയിൽ ഇരയാകാനിടയുള്ള മറ്റൊരാൾക്കു വേണ്ടിയും പോരാടുകയാണ്.

ശുഭം