by മുറിവുകൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്
“ഒരു പുരുഷന് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചില സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും ഉണ്ടാവും. അവൻ ജീവിതപങ്കാളിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്…”
രാവിലെ തന്നെ ചിരിച്ച മുഖവുമായി വീട്ടിലേക്ക് കയറിയെത്തിയ ലീലാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഹാളിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്നിരുന്ന മീരയുടെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായി മാതാപിതാക്കളിലേക്കും പിന്നീട് തന്റെ മൂത്ത സഹോദരി മാളവികയിലേക്കും നീങ്ങി.
അവളുടെ സംശയം ശരിയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
മാളവികയുടെ മുഖമാകട്ടെ, ഏറെ നാളായി ആഗ്രഹിച്ച എന്തോ കൈവരാൻ പോകുന്ന ഒരാളുടെ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ പറയുന്നത് മനസ്സിലായല്ലോ സുരേഷേ…?”
ലീലാമ്മയുടെ ഭർത്താവ് രാഘവൻ ചോദിച്ചു.
“മനസ്സിലായി ഏട്ടാ…”
സുരേഷ് ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ ഇനി നേരെ കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം.”
ലീലാമ്മ മാളവികയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങളുടെ അഖിലിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയാണ് ഇവൾ. അവൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് വർഷങ്ങളായി പറയുന്ന എല്ലാ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കും ചേരുന്ന ഒരാളാണ് മാളവിക. ഞങ്ങൾക്ക് ഇവളെ മരുമകളായിട്ടല്ല, മകളായിട്ടാണ് വേണ്ടത്.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.
മീര മാത്രം നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു.
അവൾക്കറിയാം.
അഖിൽ എന്ന മനുഷ്യനെ.
അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ.
അവന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളെ.
അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മറ്റുള്ളവർ ജീവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയെ.
എന്നാൽ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷത്തിനിടയിൽ തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞ് ഒരു പ്രശ്നം സൃഷ്ടിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
അതുകൊണ്ട് അവൾ പതിയെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
പിന്നിൽ നിന്നൊരു പരിഹാസച്ചിരി അവൾ കേട്ടു.
മാളവികയുടേതായിരുന്നു അത്.
—
വൈകുന്നേരം അതിഥികൾ പോയതിന് പിന്നാലെ മാളവിക നേരെ മീരയുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“എന്താ…? വലിയ സന്തോഷമൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ?”
മാളവിക ചോദിച്ചു.
മീര പുസ്തകം അടച്ച് അവളെ നോക്കി.
“എന്തിന്റെ സന്തോഷം?”
“ഓഹ്… അറിയാത്ത പോലെ അഭിനയിക്കല്ലേ. അഖിലേട്ടൻ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ.”
മീര ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞോ?”
“നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.”
“ചേച്ചിക്ക് തോന്നുന്നതാവും.”
ആ മറുപടി മാളവികയെ ചൊടിപ്പിച്ചു.
“നിനക്കെന്നോട് അസൂയയാണ് മീര.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അസൂയയോ…? എന്തിന്?”
“അഖിലേട്ടനെ നീയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.”
“ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“എനിക്ക് അറിയാം.”
“ചേച്ചിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല.”
മീരയുടെ ശബ്ദം ആദ്യമായി കടുത്തു.
“ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അഖിലിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ ചേച്ചിക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് കുട്ടിക്കാലം മുതൽ എനിക്കറിയാം. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഞാൻ എന്തിന് അയാളെ ഇഷ്ടപ്പെടണം?”
മാളവികയുടെ മുഖം മാറി.
“നീ കള്ളം പറയുകയാണ്.”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്?”
മീര ദീർഘമായി ശ്വസിച്ചു.
“കാരണം എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്.”
“എന്ത് പേടി?”
“അഖിൽ നല്ല മനുഷ്യനല്ലെന്ന്.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“എന്താ പറഞ്ഞത്?”
“സത്യം.”
“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്.”
“അല്ല.”
മീര എഴുന്നേറ്റു.
“ചേച്ചി ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ എത്ര തവണയാണ് അഖിൽ ചേച്ചിയെ മാറ്റിയത്?”
“എന്ത് മാറ്റി?”
“മുടി.”
“അത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ട്.”
“അല്ല. അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ട്.”
“വസ്ത്രധാരണം.”
“അത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്.”
“അല്ല. അയാളുടെ അഭിപ്രായം.”
“ഭക്ഷണം.”
“ആരോഗ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ്.”
“അല്ല. അയാൾക്ക് മെലിഞ്ഞ പെൺകുട്ടികളെയാണ് ഇഷ്ടം.”
മാളവിക മിണ്ടാതായി.
“ചേച്ചിക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടോ?”
മീര ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്.”
“അപ്പോൾ എന്തിന് എല്ലാം അഖിലിന്റെ ഇഷ്ടമാക്കുന്നു?”
അപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ അഹങ്കാരത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അത് സ്നേഹമാണ്.”
മീര ചിരിച്ചു.
“അല്ല ചേച്ചി. സ്നേഹവും നിയന്ത്രണവും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്.”
അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് അമ്മ അകത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്താ ഇവിടെ?”
മാളവിക കരയുന്ന പോലെ മുഖം കാട്ടി.
“അമ്മേ… മീര ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.”
ശാരദയുടെ മുഖം മാറി.
“മീരാ…”
“ഞാൻ വിവാഹം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ല അമ്മേ.”
“പിന്നെ?”
“ഒന്ന് ആലോചിക്കണമെന്ന് മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം—”
അവൾ പറഞ്ഞ് തീരുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മയുടെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ചു.
മീര ഞെട്ടി.
“ചേച്ചിയുടെ സന്തോഷം കാണാൻ നിനക്ക് കഴിയുന്നില്ലേ?”
“അമ്മേ…”
“മിണ്ടരുത്.”
അപ്പോഴേക്കും അച്ഛനും എത്തി.
മാളവിക കാര്യങ്ങൾ തന്റെ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
അച്ഛന്റെ മുഖവും കടുത്തു.
“നിനക്ക് അസൂയയാണ്.”
“അച്ഛാ…”
“മതി.”
“ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ.”
“വേണ്ട.”
സുരേഷ് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ഇനി മുതൽ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. ഈ വീട്ടിലെ തീരുമാനങ്ങളിൽ ഇടപെടേണ്ട.”
ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൾ വീണ്ടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആരും അത് കണ്ടില്ല.
—
വിവാഹം നടന്നു.
മാളവിക അഖിലിന്റെ ഭാര്യയായി.
മീര ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുത്തു.
പക്ഷേ ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെ മാത്രം.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
മീര തന്റെ ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറി.
പ്രശസ്തമായ വന്യജീവി ഫോട്ടോഗ്രാഫറായി മാറി.
ദേശീയ പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടി.
യാത്രകൾ ചെയ്തു.
സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു.
അതിനിടെ മാളവികയുടെ ജീവിതം പുറത്തുനിന്ന് മനോഹരമായി തോന്നിയെങ്കിലും ഉള്ളിൽ പതിയെ തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അഖിലിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോ ദിവസവും വർധിച്ചു.
അവൾ ആരോട് സംസാരിക്കണം.
എവിടെ പോകണം.
എന്ത് ധരിക്കണം.
എത്ര സമയം ഫോൺ ഉപയോഗിക്കണം.
എല്ലാം അയാളാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്.
സ്നേഹം പതിയെ തടവറയായി മാറി.
പക്ഷേ അത് മനസ്സിലാകുമ്പോഴേക്കും വളരെ വൈകിയിരുന്നു.
—
രണ്ടര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേശീയ അവാർഡ് വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയ മീര വാതിൽ കടന്നപ്പോൾ ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടു.
ആദ്യം അവളെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ചിരി ഇല്ലാതായിരുന്നു.
അത് മാളവികയായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടതും അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്നു.
“മോളേ…”
മീര നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
“നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയായിരുന്നു.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഞങ്ങൾ തെറ്റിച്ചു.”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അവൾക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം.”
അമ്മ കൈ പിടിച്ചു.
“നിന്റെ വാക്ക് അഖിൽ കേൾക്കും.”
മീര പതിയെ അമ്മയുടെ കൈ മാറ്റി.
പിന്നെ അച്ഛനെ നോക്കി.
“അച്ഛൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു.”
സുരേഷ് തല താഴ്ത്തി.
“ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇടപെടരുത് എന്ന്.”
അവളുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിലെ വേദന വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതായിരുന്നു.
“ആ വാക്ക് ഞാൻ ഇന്നും അനുസരിക്കുന്നു.”
അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മീര…”
“അന്ന് എന്റെ മനസിൽ ഉണ്ടായ മുറിവ് ഇന്നും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല അച്ഛാ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
പിന്നിൽ കരച്ചിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പശ്ചാത്താപം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചില മുറിവുകൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.
അവ മാഞ്ഞുപോകില്ല.
കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും.