അന്നും അതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ കാർ ഓടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നെ അടഞ്ഞുപോകുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. തുടർച്ചയായ മൂന്ന് നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റുകൾ. ആശുപത്രിയിലെ മെഡിക്കൽ വാർഡിൽ ശ്വാസം വിടാൻ പോലും സമയം കിട്ടാത്ത ദിവസങ്ങൾ. ശീതകാലം തുടങ്ങിയാൽ രോഗികൾ ഒഴുകിയെത്തും. ഒരു ബെഡ്ഡ് ഒഴിവാകുമ്പോഴേക്കും മറ്റൊരാൾ. ഇടവേളയില്ലാതെ ഓടിയോടി ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പലപ്പോഴും ഞാൻ തമാശയായി പറയാറുണ്ട് – “എന്റെ ഷൂവിന് ചക്രം വെച്ചിട്ടുണ്ടാവണം.”

അന്നും അതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

വീട്ടിലെത്തിയാൽ കുളിച്ച് കിടക്കണം. കുറച്ച് മണിക്കൂറെങ്കിലും ഉറങ്ങണം. അത്രമാത്രം.

അരവിന്ദ് എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ടാകില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഉച്ചവരെ ഉറങ്ങുന്ന ശീലം അവനുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ സാധാരണയായി വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്താറില്ല.

ഞാൻ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് നാലുവർഷം കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് വിവാഹം നടന്നത്. നാട്ടിൽ ഒരു സ്വകാര്യ ബാങ്കിൽ ക്ലാർക്കായിരുന്നു അരവിന്ദ്. സാമ്പത്തികമായി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങൾ രണ്ടും ഏകദേശം ഒരേ നിലയിലുള്ളവ. കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. സംസാരത്തിൽ ഒരു മൃദുത്വമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും ശബ്ദം ഉയർത്താത്ത സ്വഭാവം. അങ്ങനെ വലിയ ആലോചനകളൊന്നുമില്ലാതെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു.

അവന്റെ കുടുംബവും നല്ലതായിരുന്നു.

അച്ഛൻ വിരമിച്ച അധ്യാപകൻ. അമ്മയും അധ്യാപികയായിരുന്നുവ്. മൂന്ന് മക്കളിൽ ഇളയവൻ അരവിന്ദ്. വലിയ സ്നേഹത്തിലും സംരക്ഷണത്തിലും വളർന്ന കുട്ടി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ ഒരു കാര്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

അരവിന്ദിന് സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന ശീലം കുറവാണ്.

അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ കാര്യവും അമ്മയാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. ആദ്യം അത് എനിക്ക് മനോഹരമായ കുടുംബബന്ധമായി തോന്നി. പക്ഷേ പിന്നീട് ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും അഭിപ്രായം പറയുന്ന സ്വഭാവം എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കിത്തുടങ്ങി.

വിവാഹശേഷം മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തിരികെ യുകെയിലേക്ക് മടങ്ങി.

അരവിന്ദിനെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള നടപടികൾ തുടങ്ങിയത് മുതൽ അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എതിർപ്പ് തുടങ്ങി.

“അവിടെ പോയിട്ട് അവൻ എന്ത് ജോലി ചെയ്യും?”

“നമ്മുടെ മോനെ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടിക്കുമോ?”

“നീയിങ്ങോട്ട് ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് വന്നാൽ പോരെ?”

ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ.

പക്ഷേ എനിക്ക് മടങ്ങിവരാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

വീട്ടുകടം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അനുജന്റെ പഠനച്ചെലവുണ്ടായിരുന്നു.

വിവാഹച്ചെലവിന്റെ ബാധ്യതയും.

നാട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിൽ ഇതൊന്നും തീർക്കാൻ വർഷങ്ങൾ പോരും.

ഒടുവിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കണമെന്ന എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ അരവിന്ദ് വഴങ്ങി.

ബാങ്കിലെ ജോലി രാജിവെച്ച് അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ആദ്യ വർഷം സ്വപ്നം പോലെ കടന്നുപോയി.

ചെറിയ വാടകവീട്.

ഒരുമിച്ച് പാചകം.

വാരാന്ത്യ യാത്രകൾ.

മഞ്ഞുവീഴ്ച കാണാൻ പോയ ദിവസങ്ങൾ.

ജീവിതം സുന്ദരമായിരുന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ വിളിച്ച് “എന്റെ മോൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ?” എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്നതൊഴിച്ചാൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല.

പിന്നീട് ജോലി എന്ന വിഷയം വന്നു.

യുകെയിൽ പുതിയതായി എത്തുന്നവർക്ക് ആദ്യം ലഭിക്കുന്നത് കെയർ ജോലിയോ വെയർഹൗസ് ജോലിയോ ആയിരിക്കും.

എന്നാൽ അരവിന്ദിന് അതൊന്നും താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു.

“നാട്ടിൽ ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്ത ആളല്ലേ ഞാൻ.”

അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല എന്നല്ല.

പല സ്ഥലങ്ങളിലും അപേക്ഷിച്ചു.

ഇന്റർവ്യൂവിൽ പോയി.

ഫലം ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.

പിന്നീട് ഒരു ഗ്രോസറി സ്റ്റോറിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി കിട്ടി.

രണ്ടുമാസം കൊണ്ട് അത് അവസാനിച്ചു.

അടുത്തതായി ഡെലിവറി ഡ്രൈവറായി.

അത് പോലും അധികനാൾ നീണ്ടില്ല.

ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞാലും ഒരു കാര്യം അവൻ ഉൾക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

“ഇവിടെ ഒരു ജോലിക്കും കുറവില്ല.”

പക്ഷേ നാട്ടിലുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാട് അവനെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു.

ബന്ധുക്കൾ ചോദിക്കും.

“ഇപ്പോൾ എന്താ ജോലി?”

അവൻ വിഷയം മാറ്റും.

അമ്മ വിളിച്ച് പറയും.

“നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ മാന്യമായി ജീവിക്കാമായിരുന്നു.”

ഇതൊക്കെ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തകർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി അവൻ കൂടുതൽ മിണ്ടാതെയായി.

എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചാൽ,

“ഒന്നുമില്ല.”

അതാണ് മറുപടി.

പക്ഷേ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ പറയുന്നില്ലായിരുന്നു.

—

മരണത്തിന് മുൻപുള്ള ദിവസം ഞങ്ങൾ വഴക്കിട്ടു.

വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ച് പൊട്ടും.

കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് ഞാൻ ഇൻസ്റ്റാൾമെന്റിൽ ഒരു പുതിയ ഫോൺ വാങ്ങി കൊടുത്തത്.

അവൻ ചോദിച്ചിരുന്നില്ല.

ഞാനാണ് വാങ്ങിയത്.

സ്വന്തം പണത്തിൽ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിയുന്ന സന്തോഷം എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ആ ദിവസം വൈകിട്ട് ഉറക്കമുണർന്ന് ഡ്യൂട്ടിക്ക് തയ്യാറായി താഴെയെത്തിയപ്പോൾ ആ ഫോൺ തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.

സ്ക്രീൻ പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരുന്നു.

ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.

“ഇത് എന്താ?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

അവൻ ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് പറഞ്ഞു.

“ദേഷ്യത്തിൽ എറിഞ്ഞു.”

“എന്തിന്റെ ദേഷ്യം?”

“ഒന്നുമില്ല.”

അത് മാത്രമല്ല.

അക്കൗണ്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അഞ്ഞൂറിലധികം പൗണ്ട് അവൻ നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു.

എന്തിനെന്ന് ചോദിച്ചിട്ടും മറുപടി ഇല്ല.

അന്ന് മാസാവസാനം ആയിരുന്നു.

വാടക.

ബില്ലുകൾ.

ലോൺ.

എല്ലാം മുന്നിലുണ്ട്.

എനിക്ക് നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി.

ഞാൻ ശബ്ദം ഉയർത്തി.

അവനും മിണ്ടാതെ നിന്നു.

അവന്റെ ആ മൗനം എനിക്ക് കൂടുതൽ ദേഷ്യം ഉണ്ടാക്കി.

എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.

പറയാൻ പാടില്ലാത്ത ചില വാക്കുകളും പറഞ്ഞിരിക്കാം.

ഓർമ്മയില്ല.

ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയി.

അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അവസാന സംഭാഷണം.

—

വീട്ടിലെത്തി കതക് തുറന്നപ്പോൾ എന്തോ അസ്വാഭാവികത തോന്നി.

സാധാരണ ഉണ്ടാകുന്ന ചെറിയ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും ഇല്ല.

ഞാൻ നേരെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം എന്റെ ലോകം അവസാനിച്ചു.

നിലത്ത് അരവിന്ദ് കിടക്കുന്നു.

ചുറ്റും ഛർദ്ദി.

വായിൽ നിന്നും മൂക്കിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിയ രക്തക്കറ.

മരുന്നിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം.

ഞാൻ നിലവിളിച്ചു.

അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

കുലുക്കി.

വിളിച്ചു.

ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

അവന്റെ ശരീരം തണുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഞാൻ ഒരു നഴ്സായിരുന്നു.

എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് അധികസമയം വേണ്ടിയില്ല.

പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് അത് അംഗീകരിച്ചില്ല.

ഞാൻ സിപിആർ തുടങ്ങി.

നെഞ്ചിൽ അമർത്തി.

വീണ്ടും.

വീണ്ടും.

വീണ്ടും.

ഇടയ്ക്ക് എമർജൻസി നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.

കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

അവസാനം ആംബുലൻസ് എത്തി.

പക്ഷേ അവർ വന്നപ്പോൾ ചെയ്യാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൻ പോയിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ്.

എന്റെ ജീവിതവും കൂടെ കൊണ്ടുപോയി.

—

അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ മങ്ങിയ ഓർമ്മകളാണ്.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ ഇല്ലയോ അറിയില്ല.

ഉറങ്ങിയോ ഇല്ലയോ അറിയില്ല.

കരഞ്ഞോ ഇല്ലയോ പോലും അറിയില്ല.

സുഹൃത്തുക്കളാണ് എല്ലാം നോക്കിയത്.

എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ പോലും അവർ ഭയപ്പെട്ടു.

ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുകളയും എന്ന പേടി.

രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ ഫോൺ ചോദിച്ചത്.

അത് വരെ എന്റെ ഫോൺ അവരുടെ കൈയിലായിരുന്നു.

ബന്ധുക്കളെ വിളിച്ചതും വിവരങ്ങൾ അറിയിച്ചതും അവരാണ്.

ഫോൺ കിട്ടിയപ്പോൾ ആദ്യം ഞാൻ വിളിച്ചത് അരവിന്ദിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു.

ഫോൺ എടുത്തത് അവന്റെ അച്ഛൻ.

“അച്ഛാ…”

അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞതും ഞാൻ കരഞ്ഞു.

പക്ഷേ മറുവശത്ത് നിന്ന് വന്ന ശബ്ദം എന്റെ ആത്മാവിനെ തകർത്തു.

“എന്റെ മകനെന്താ ചെയ്തതെ?”

“നീയെന്താ അവനോട് ചെയ്തത്?”

“ഞങ്ങളുടെ മോനെ കൊന്നുകളഞ്ഞല്ലേ?”

ഞാൻ നിശ്ശബ്ദയായി.

ശ്വാസം പോലും കിട്ടിയില്ല.

ഫോൺ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി വീണു.

മറുവശത്ത് അവന്റെ അമ്മയുടെ കരച്ചിലും ശാപവാക്കുകളും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നുപോയി.

അത് യാഥാർത്ഥ്യമാണോ എന്ന് പോലും മനസ്സിലാകാതെ.

—

പിന്നീടാണ് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായത്.

സോഷ്യൽ മീഡിയ മുഴുവൻ എന്നെ വിചാരണ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ ഭർത്താവിനെ അപമാനിച്ചുവെന്ന്.

ജോലിയില്ലാത്തതിനാൽ അവനെ പരിഹസിച്ചുവെന്ന്.

മറ്റൊരാളുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്.

ഞാൻ കൊന്നതാകാമെന്ന്.

അങ്ങനെ നൂറുകണക്കിന് കഥകൾ.

ഒന്നും സത്യമല്ല.

പക്ഷേ ആളുകൾക്ക് സത്യം വേണ്ട.

ഒരു കുറ്റക്കാരിയെ വേണം.

ആ കുറ്റക്കാരി ഞാൻ ആയിരുന്നു.

എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക് വരാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അകത്തുനിന്ന് തകർന്നു.

—

അരവിന്ദിന്റെ മൃതദേഹം നാട്ടിലെത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുകയായിരുന്നു.

പണം കണ്ടെത്താൻ സുഹൃത്തുക്കൾ ഓടി.

ഫോമുകൾ.

എംബസി.

നിയമനടപടികൾ.

എനിക്ക് ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അതിനിടയിലാണ് ഒരു ദിവസം അരവിന്ദിന്റെ ബന്ധുവായ നിഖിൽ വിളിച്ചത്.

അവന്റെ ശബ്ദം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

“ചേച്ചി, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”

“പറയൂ.”

“അരവിന്ദ് ചേട്ടന്റെ ആധാർ കാർഡും ഫോട്ടോകളും ഉപയോഗിച്ച് ചില മോശം മെസ്സേജുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്.”

ഞാൻ ഞെട്ടി.

അവൻ തുടർന്നു.

“എന്റെ ഫോണിൽ മാത്രമല്ല. വേറെ ചിലർക്കും.”

ആദ്യമൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

അരവിന്ദിന്റെ ഫോൺ തകർന്ന കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു.

നിഖിൽ മിണ്ടാതെ ഫോൺ വെച്ചു.

പക്ഷേ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും വിളിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് സത്യത്തിന്റെ ആദ്യ കഷണം പുറത്തുവന്നത്.

—

അരവിന്ദ് ഓൺലൈൻ ലോൺ ആപ്പുകളിൽ നിന്ന് പണം കടം വാങ്ങിയിരുന്നു.

ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവന്റെ വീട്ടുകാർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.

ആപ്പുകൾ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പണം നൽകും.

പക്ഷേ ഫോൺ കോൺടാക്റ്റുകൾ.

ഫോട്ടോകൾ.

ഫയലുകൾ.

എല്ലാം ആക്സസ് ചെയ്യും.

തുടക്കത്തിൽ ചെറിയ തുകയാണ്.

പിന്നീട് പലിശ.

വീണ്ടും പലിശ.

വീണ്ടും കടം.

അവസാനം തീരാത്ത ചക്രം.

അടയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ തുടങ്ങും ഭീഷണി.

മോർഫ് ചെയ്ത ചിത്രങ്ങൾ.

അശ്ലീല വീഡിയോകൾ.

കോൺടാക്റ്റിലുള്ള എല്ലാവർക്കും സന്ദേശങ്ങൾ.

അപമാനം.

ഭയം.

മാനസിക പീഡനം.

—

നിഖിൽ അന്വേഷണം തുടങ്ങി.

സൈബർ ക്രൈമിൽ പരാതി നൽകി.

ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റുകൾ എടുത്തു.

അപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ പുറത്തുവന്നത്.

അരവിന്ദ് ഏകദേശം മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപയ്ക്ക് തുല്യമായ തുക കടം വാങ്ങിയിരുന്നു.

പക്ഷേ തിരികെ അടച്ചത് അഞ്ചുലക്ഷത്തിലധികം.

എന്നിട്ടും കടം തീർന്നില്ല.

വീണ്ടും പണം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അവൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭീഷണി തുടങ്ങി.

ഫോട്ടോകൾ അയച്ചു.

കോൺടാക്റ്റുകളിലേക്ക് സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചു.

അവനെ മാനസികമായി തകർത്തു.

അവസാനം അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു.

അവൻ നേരിട്ട യുദ്ധം ഞങ്ങളിൽ ആരും കണ്ടില്ല.

അവൻ സഹായം ചോദിച്ചില്ല.

ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടും അവൻ പറഞ്ഞില്ല.

—

എനിക്ക് പിന്നീട് പല രാത്രികളും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.

എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?

എന്തുകൊണ്ട്?

ഞാൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നില്ലേ?

അവൻ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

പണം ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

ഇതും കൂടെ നേരിട്ടേനെ.

ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പോരാടിയേനെ.

പക്ഷേ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടി.

ഒറ്റയ്ക്ക് തോറ്റു.

ഒറ്റയ്ക്ക് മരിച്ചു.

—

സൈബർ പൊലീസിന് അധികം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഫോൺ നമ്പറുകൾ വ്യാജം.

അക്കൗണ്ടുകൾ വ്യാജ രേഖകളിൽ.

രാജ്യത്തിന് പുറത്തുള്ള സർവറുകൾ.

അവർക്ക് കഴിയുന്നത് അക്കൗണ്ടുകൾ ഫ്രീസ് ചെയ്യുക മാത്രം.

അരവിന്ദിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ അതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ല.

—

പിന്നീട് നിഖിൽ തന്നെയായിരുന്നു എല്ലാം ചെയ്തത്.

അരവിന്ദിന്റെ മരണകാരണം വിശദമായി എഴുതി.

തെളിവുകൾ ശേഖരിച്ചു.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പങ്കുവച്ചു.

ആളുകൾ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയതുപോലെ തിരുത്താൻ ആരും മുന്നോട്ട് വന്നില്ല.

പക്ഷേ കുറഞ്ഞത് സത്യം പുറത്തുവന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അത് അറിഞ്ഞു.

അവർ എന്നെ വിശ്വസിച്ചു.

അതായിരുന്നു എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്.

—

ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവസാനമായി അരവിന്ദിനെ കാണാൻ ഞാൻ പോയി.

ആളുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

കരച്ചിലുകൾ.

പ്രാർത്ഥനകൾ.

മൗനം.

എനിക്ക് നടക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

അവന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നു.

അപ്പോൾ ഒരു കൈ എന്റെ തോളിൽ വീണു.

അരവിന്ദിന്റെ അച്ഛൻ.

അദ്ദേഹം എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ ചേർത്ത് പിടിത്തം മതി.

അത് ഒരു മാപ്പുപറച്ചിലായിരുന്നു.

ഒരു അംഗീകാരമായിരുന്നു.

“നീ കുറ്റക്കാരിയല്ല” എന്ന ഉറപ്പായിരുന്നു.

ഞാൻ കരഞ്ഞു.

അദ്ദേഹവും കരഞ്ഞു.

—

ഇപ്പോൾ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

വേദന കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.

കുറയുകയും ഇല്ല.

പക്ഷേ അരവിന്ദിന്റെ ഓർമ്മ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

അവന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ ഓൺലൈൻ ലോൺ തട്ടിപ്പുകൾക്കെതിരെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമാണ്.

സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും സംസാരിക്കുന്നു.

ബോധവൽക്കരണ പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു.

സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആളുകളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഞാനും ഇടയ്ക്കിടെ കൂടെ പോകും.

ഓരോ വേദിയിലും ഞാൻ ഒരേ കാര്യം പറയുന്നു.

“പ്രശ്നം എത്ര വലുതായാലും ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമക്കരുത്.”

“അപമാനത്തെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ് ജീവിതം.”

“സഹായം ചോദിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല.”

കാരണം ഞാൻ അറിയുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യൻ സഹായം ചോദിക്കാതെ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്.

ഒരു ഫോൺ കോൾ ചെയ്യാതെ പോയാൽ എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നതെന്ന്.

ഒരു രഹസ്യം മനസ്സിൽ അടച്ചുവച്ചാൽ എത്ര ജീവനുകളെ തകർക്കുമെന്ന്.

ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് തിരികെ കിട്ടില്ല.

അരവിന്ദ് ഇനി മടങ്ങിവരില്ല.

പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുനീർ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന്റെ വിധിയാകാതിരിക്കട്ടെ.

ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ഇരുട്ട് മറ്റാരുടെയും ജീവിതത്തിലിറങ്ങാതിരിക്കട്ടെ.

അതിന് വേണ്ടിയാണ് ഇന്നും ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്.

അവന്റെ കഥ പറയുന്നത്.

അവനെ ഓർമ്മിക്കുന്നത്.

അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയെ മറ്റൊരാളുടെ രക്ഷയായി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.