വിശ്വാസത്തിന്റെ വില”

“വിശ്വാസത്തിന്റെ വില”

“മോളെ, ഇനിയുള്ള കുറച്ചു മാസങ്ങൾ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഭക്ഷണം മുടക്കരുത്. സമയത്ത് വിശ്രമിക്കണം. എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത തോന്നിയാൽ ഉടനെ ഡോക്ടറെ കാണണം.”

ഫോണിലൂടെ അമ്മ രമണിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ചെറുപുഞ്ചിരി വിടർന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വെറും അഞ്ച് മാസം മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ആ സന്തോഷജീവിതത്തിനിടയിലാണ് താൻ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത വന്നത്. വീട്ടിലെല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും അമ്മയുടെ സന്തോഷം വേറിട്ടതായിരുന്നു.

“ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട് അമ്മേ,” നന്ദന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇവിടെയെല്ലാവരും നല്ല കരുതലാണ്.”

“അവിടെ അമ്മായിയമ്മ എങ്ങനെയുണ്ട്?”

“കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് പ്രത്യേകമായി എനിക്കുവേണ്ടി കറി ഉണ്ടാക്കി തന്നിരുന്നു.”

“എന്ത് കറിയാ?”

“പപ്പായ കറി.”

അത് കേട്ടതും മറുതലയ്ക്കൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

“എന്താ അമ്മേ?”

“പപ്പായയോ?” രമണിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു. “ഈ സമയത്ത് പച്ച പപ്പായ കഴിക്കരുതെന്ന് പഴയവർ പറയാറുണ്ട്. ഡോക്ടർമാർ പലതും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ?”

നന്ദന അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല.

“അമ്മേ, അതൊന്നും പ്രശ്നമാകില്ല. സുധാമണി അമ്മ തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. നല്ല പോഷകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന്.”

“എനിക്കെന്തോ മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനമില്ല മോളെ.”

സംഭാഷണം അവസാനിച്ചെങ്കിലും രമണിയുടെ വാക്കുകൾ നന്ദനയുടെ മനസ്സിൽ കുടുങ്ങി നിന്നു.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

സുധാമണി പുറമെ കാണുമ്പോൾ വളരെ സ്നേഹമുള്ളവളായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സ്നേഹത്തിനുള്ളിൽ എന്തോ കൃത്രിമത്വം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ നന്ദനയ്ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

അരുണിന്റെ മൂത്ത സഹോദരി മീരയുടെ ജീവിതമായിരുന്നു അതിന് കാരണം.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറു വർഷമായിട്ടും മീരയ്ക്ക് കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിരവധി ചികിത്സകൾ നടത്തിയിട്ടും ഫലം കണ്ടില്ല. ആ വിഷമം സുധാമണിയെ ഏറെ ബാധിച്ചിരുന്നു.

നന്ദന ഗർഭിണിയാണെന്ന വാർത്ത കേട്ട ദിവസം സുധാമണിയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ പുഞ്ചിരി ഓർക്കുമ്പോൾ നന്ദനയ്ക്ക് അതിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ നിർബന്ധിതമായ ഒരു അഭിനയമാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.

ഒരു രാവിലെ സംഭവിച്ച കാര്യം അവളുടെ സംശയങ്ങളെ ശക്തമാക്കി.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് സുധാമണി വിളിച്ചു.

“നന്ദനേ, ഒന്ന് ഇവിടേക്ക് വരാമോ?”

അവൾ ചെന്നപ്പോൾ മുറ്റത്ത് ഒരു വലിയ ബക്കറ്റ് നിറയെ വെള്ളം വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.

“ഇത് ഒന്ന് അകത്തേക്ക് എടുത്തുവെക്ക് മോളെ.”

നന്ദന ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.

“അമ്മേ, ഡോക്ടർ ഭാരമുള്ള സാധനങ്ങൾ എടുക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

“അയ്യോ, ഒരു ബക്കറ്റ് വെള്ളം എടുത്താൽ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞങ്ങളുടെ കാലത്ത് സ്ത്രീകൾ ഒൻപതാം മാസം വരെ പാടത്ത് പണിയെടുത്തവരാണ്.”

“എന്നാലും…”

“ഇന്നത്തെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും വലിയ പ്രശ്നമാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ നന്ദനയെ വേദനിപ്പിച്ചു.

ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശം അറിഞ്ഞിട്ടും എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്?

അന്ന് വൈകുന്നേരം അവൾ മുറിയിലിരുന്ന് ഏറെ നേരം ചിന്തിച്ചു.

സുധാമണി ശരിക്കും തന്റെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

അല്ലെങ്കിൽ മീരയുടെ ജീവിതത്തിലെ കുറവുകൾ കാണുമ്പോൾ സ്വന്തം മരുമകളുടെ സന്തോഷം അവർക്കൊരു ഭാരമായിത്തീർന്നോ?

ആ ചോദ്യങ്ങൾ നന്ദനയെ ഭയപ്പെടുത്തി.

അരുൺ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ഇനി മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അരുൺ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“എന്താ? നിനക്ക് സുഖമില്ലേ?”

നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“നിന്റെ അമ്മ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”

“എന്ത്?”

“ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്ക്. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”

അവൾ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ ഓരോ സംഭവങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞു.

അരുൺ ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല.

തന്റെ അമ്മ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് അവന് ചിന്തിക്കാനുപോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ നന്ദനയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം അവനെ അലട്ടിത്തുടങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം അവൻ നേരിട്ട് അമ്മയോട് ചോദിച്ചു.

“അമ്മേ, നന്ദനയെ കൊണ്ട് ഭാരമുള്ള പണി ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയോ?”

സുധാമണി ആദ്യം ചിരിച്ചു.

“അയ്യോ മോനെ, ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.”

“അമ്മ, സത്യം പറയൂ.”

“ഞാൻ മറന്നു പോയതാകാം.”

പക്ഷേ ആ മറുപടി അരുണിന് തൃപ്തികരമായിരുന്നില്ല.

അവൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ സുധാമണിയുടെ മുഖം മാറിത്തുടങ്ങി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം തെളിഞ്ഞു.

“എനിക്ക് അറിയില്ല മോനെ…” അവർ പതിയെ പറഞ്ഞു. “മീരയുടെ ജീവിതം കാണുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് പലപ്പോഴും തകരാറിലാകുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അരുണിന് എല്ലാം മനസ്സിലായി.

അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ അസൂയ മുളച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

സ്വന്തം മകൾക്ക് കിട്ടാത്ത ഭാഗ്യം മരുമകൾക്ക് കിട്ടിയതിനെ അവർ അറിയാതെ വെറുത്തിരുന്നു.

അന്നുതന്നെ അവൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.

“നന്ദന കുറച്ചുകാലം അവളുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കും.”

സുധാമണി ഞെട്ടി.

“മോനെ…”

“അമ്മ ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയേണ്ട.”

അരുണിന്റെ ശബ്ദം കഠിനമായിരുന്നു.

ആ രാത്രി തന്നെ നന്ദന മാതാപിതാക്കളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

രമണിയും ഭർത്താവും അവളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

അവിടെ എത്തിയതോടെ അവളുടെ മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിച്ചു.

ഗർഭകാലം പതിയെ മുന്നോട്ട് പോയി.

ഓരോ മാസവും കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു.

അരുൺ ദിവസവും വിളിച്ചു സംസാരിക്കും.

പക്ഷേ സുധാമണിയുമായി നന്ദന സംസാരിച്ചില്ല.

അവരുടെ വിളികൾ പലപ്പോഴും അവൾ എടുക്കാതെയിരുന്നു.

ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ഭാരം സുധാമണിയെ പതിയെ തളർത്തുകയായിരുന്നു.

വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിലായി.

അസൂയ ഒരാളുടെ മനസ്സിനെ എത്രത്തോളം അന്ധനാക്കുമെന്ന്.

മാസങ്ങൾ കടന്നു.

ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിലാണ് നന്ദനയ്ക്ക് പ്രസവവേദന തുടങ്ങിയത്.

ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഉത്കണ്ഠയിലായിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.

“അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു.”

ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ അരുൺ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.

ഒരു ആൺകുഞ്ഞായിരുന്നു.

അവൻ ആദ്യമായി കുഞ്ഞിനെ കൈകളിൽ എടുത്തപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ സ്വന്തമായതുപോലെ തോന്നി.

വാർത്ത അറിഞ്ഞ് സുധാമണിയും ആശുപത്രിയിലെത്തി.

മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നന്ദന തങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുമോ?

ക്ഷമിക്കുമോ?

അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അരുണിന്റെ അതേ മുഖം.

അവന്റെ കുഞ്ഞിക്കാലത്തെ രൂപം.

ആ നിമിഷം അവർക്ക് സ്വന്തം തെറ്റിന്റെ ആഴം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി.

“നന്ദന…” അവർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിളിച്ചു.

“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മോളെ.”

നന്ദന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ ശാന്തമായി അവരെ നോക്കി.

“ഞാൻ ചെയ്തതെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ അസൂയ കയറി. അത് എന്നെ അന്ധയാക്കി.”

മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

അവസാനം നന്ദന പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ക്ഷമിക്കാൻ സമയമെടുക്കും അമ്മേ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സുധാമണി തലകുനിച്ചു.

അത് തന്നെയായിരുന്നു അവർ അർഹിച്ച മറുപടി.

വിശ്വാസം തകർക്കാൻ ഒരു നിമിഷം മതി.

പക്ഷേ അത് തിരികെ നേടാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും.

കാലം കടന്നുപോയി.

സുധാമണി പതിയെ മാറി.

അവർ നല്ലൊരു അമ്മൂമ്മയായി.

കൊച്ചുമകന്റെ ഓരോ ചിരിയിലും അവർ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അർത്ഥം കണ്ടെത്തി.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മീരയ്ക്കും ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.

അപ്പോൾ ആ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ കയ്പുകളും അലിഞ്ഞുതുടങ്ങി.

ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ മുറ്റത്ത് കളിക്കുന്ന മകനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ നന്ദന ചിരിച്ചു.

ജീവിതം അവളെ ഒരു വലിയ പാഠം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

സ്നേഹം മാത്രം പോര.

അതിനെ നിലനിർത്താൻ വിശ്വാസവും വേണം.

വിശ്വാസമില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾ മഴയിൽ നനഞ്ഞ മണൽക്കോട്ടകൾ പോലെയാണ്.

ഒരു തിരമാല വന്നാൽ തകർന്നുപോകും.

പക്ഷേ സത്യമായ പശ്ചാത്താപവും ക്ഷമയും ഉണ്ടെങ്കിൽ, തകർന്ന ബന്ധങ്ങൾ പോലും വീണ്ടും പുനർനിർമിക്കാൻ കഴിയും.

അവരുടെ കുടുംബം അതിന്റെ ജീവനുള്ള തെളിവായിരുന്നു.ഇത് ആദ്യ ഭാഗം/സംക്ഷിപ്ത പുനരാഖ്യാനമാണ്. നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇതേ പ്ലോട്ടിൽ കൂടുതൽ ട്വിസ്റ്റുകളും വികാരരംഗങ്ങളും ചേർത്ത് 3500–4000 വാക്കുകളുള്ള പൂർണ്ണ നോവലെറ്റ് പതിപ്പ് ഞാൻ അടുത്ത മറുപടിയിൽ എഴുതാം.