സ്നേഹതീരം

**സ്നേഹതീരം**
…………………………………..
## അധ്യായം ഒന്ന്: വിദൂരതയിലെ നോവ്
ഉച്ചവെയിലിന്റെ കഠിനമായ ചൂടിൽ അബുദാബിയിലെ കൂറ്റൻ ഗ്ലാസ്സ് കെട്ടിടങ്ങൾ വെള്ളിരേഖകൾ പോലെ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാതം. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവിടുത്തെ ശീതീകരിച്ച ഓഫീസുകളുടെ കൃത്രിമ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആനന്ദിന്റെ നെറ്റിയിൽ നേർത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രവാസത്തിന്റെ യാന്ത്രികമായ ദിനചര്യകളിൽ അന്ന് രാവിലെ മുതൽ അവൻ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി തിടുക്കത്തിൽ ഫയലുകൾ ഒത്തുനോക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സിൽ മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥതയുടെ കാർമേഘങ്ങൾ പടർന്നുപിടിച്ച ഒരു അവസ്ഥ. അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.
ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ “അച്ഛൻ” എന്ന പേര് തെളിഞ്ഞു കണ്ടതും ആനന്ദിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിമീൻ മിന്നിപ്പറിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി മനസ്സിൽ താലോലിക്കുന്ന കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷമാണെന്ന ബോധം അവനിൽ ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഒരുപോലെ നിറച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു.
“ഹലോ, അച്ഛാ… എന്തായി?”
അപ്പുറത്ത് നിന്ന് അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. സന്തോഷവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു പരിഭ്രാന്തിയും കലർന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു അത്:
“മോനേ… നമ്മുടെ പാറുവിനെ ലേബർ റൂമിൽ കയറ്റീട്ടോ… ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞ തീയതി അടുത്ത ആഴ്ച ആയിരുന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്നാണ് അവൾക്ക് വേദന വന്നത്. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആശുപത്രിയിൽ തന്നെയുണ്ട്. അമ്മയും ശാന്തമ്മയും ചെറിയച്ചനും ഒക്കെ ഒപ്പമുണ്ട്. നീ അവിടെയിരുന്ന് വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കരുത്, കേട്ടോടാ… എല്ലാം നന്നായി നടക്കും.”
അച്ഛൻ ഫോൺ വെച്ച ശേഷവും ആനന്ദ് അനങ്ങാനാവാതെ താൻ ഇരുന്ന വലിയ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവന്റെ കൈകാലുകൾ തളരുന്നതുപോലെ തോന്നി. പ്രവാസലോകത്തെ ആ കുടുസ്സായ ഓഫീസ് മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നാടൻ ആശുപത്രിയിലെ കൊറിഡോറിലൂടെ വിറയ്ക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ നടക്കുന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
മെല്ലെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു. കഴിഞ്ഞ മാസം നാട്ടിലെ അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരികെ പ്രവാസത്തിലേക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോൾ, തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലെ മനോഹരമായ ചൂടുപറ്റി പാർവ്വതിയുടെ ഉദരത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞുജീവൻ തളിരിട്ടിരുന്നുവെന്ന സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തിരികെ എത്തി ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷമാണ് പാർവ്വതി വ്ലോഗ് കോളിൽ വന്ന് നാണത്തോടെ ആ സന്തോഷവാർത്ത അറിയിച്ചത്. അന്ന് തൊട്ട് ഇന്നുവരെ, ഓരോ രാത്രിയിലും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടത് ഈ നിമിഷമായിരുന്നു. ഓർമ്മകൾ തിരികെ ഒഴുകിയപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് മൂന്ന് വർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
## അധ്യായം രണ്ട്: കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷങ്ങൾ
നാട്ടിൽ വെച്ച് പാർവ്വതിയെ പെണ്ണുകാണാൻ പോയ ആ ദിവസം ഇപ്പോഴും ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ആനന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. തറവാട്ടു വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് വെച്ച്, നേർത്ത പച്ചക്കരയുള്ള സെറ്റും മുണ്ടുമുടുത്ത്, തിളങ്ങുന്ന വലിയ കണ്ണുകളും ലാളിത്യമാർന്ന ചിരിയുമായി മുന്നിൽ വന്ന് നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി വെച്ച ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ആനന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മായാജാലം നടന്നിരുന്നു. “ഇവളാണ് എന്റെ പാതി, ഇവളോടൊപ്പമാണ് എന്റെ ജീവിതം” എന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു.
പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് ഇരുവീട്ടുകാരും സംസാരിച്ച് പിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ ജാതകപ്പൊരുത്തവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും നോക്കി കല്ല്യാണം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഫോൺ കോൾ വരുന്നത്. പാർവ്വതിയുടെ ശാന്തമ്മയാണ് വിളിച്ചത്. ആനന്ദിനെ അടിയന്തിരമായി തനിച്ചു കാണണമെന്നും, വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് വരാൻ കഴിയുമോ എന്നും അവർ വളരെ താഴ്മയോടെ ചോദിച്ചു.
കാര്യമെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാകാതെ ആനന്ദ് അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം പാർവ്വതിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആകെപ്പാടെ ഒരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഉമ്മറത്ത് പാർവ്വതിയുടെ അമ്മയും ശാന്തമ്മയും മറ്റൊരു അമ്മായിയും കസേരയിൽ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ആരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“മോനേ, ആനന്ദ്…” ശാന്തമ്മ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വിളിച്ചു. “നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ വേണ്ടിയാണ് വിളിച്ചു വരുത്തിയത്. പറയാതിരുന്നാൽ അത് വലിയൊരു വഞ്ചനയാകും. ഞങ്ങളുടെ പാറുവിന്… അവൾക്ക് ഒരു വൈകല്യമുണ്ട് മോനേ…”
ആനന്ദ് സംശയത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും അവരെ നോക്കി.
ശാന്തമ്മ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: “ചെറുപ്പത്തിൽ വീട്ടിൽ വെച്ചുണ്ടായ ഒരു തീപിടുത്തത്തിൽ അവളുടെ പുറത്തും ഇടത് തോളിലുമായി ആഴത്തിലുള്ള വലിയൊരു പൊള്ളലിന്റെ പാടുണ്ട്. അന്ന് തൊലി ഉരുകിപ്പോയതാ… എത്ര വലിയ ആശുപത്രികളിൽ കൊണ്ടുപോയി ചികിത്സിച്ചിട്ടും ആ തടിച്ച കറുത്ത പാട് മാറിയിട്ടില്ല. സാധാരണ പെൺകുട്ടികളെപ്പോലെ മനോഹരമായ ചർമ്മമല്ല അവൾക്കുള്ളത്. പുറത്തുനിന്നു കണ്ടാൽ അത് അറിയില്ലെങ്കിലും, കണ്ടാൽ ആർക്കും ഒരു അറപ്പ് തോന്നും. പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ മോൻ അത് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. മോന്റെ ജീവിതമാണ്… വലിയൊരു ഭാവി മുന്നിലുള്ള ആളാണ് നീ. നിനക്ക് ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറണമെങ്കിൽ ആവാം. ഞങ്ങൾക്ക് യാതൊരു പരാതിയുമില്ല. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം വെച്ച് ചതിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…”
ശാന്തമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആനന്ദ് ഒരു നിമിഷം തരിച്ചിരുന്നു. പാർവ്വതിയുടെ അമ്മ കണ്ണീർ അടക്കാനാവാതെ വായ പൊത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ വീട്ടിലെ സങ്കടം അവന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു.
അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “അമ്മായി… എനിക്ക് പാറുവിനോട് തനിച്ച് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം. അവൾ എവിടെയുണ്ട്?”
## അധ്യായം മൂന്ന്: മൗനത്തിന്റെ മറുപടി
വീടിന്റെ വശത്തെ ചെറിയ മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മാവിൻകൊമ്പിലേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു പാർവ്വതി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ വഴുതിവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ കാരണം വീണ്ടും ഒരു ആലോചന കൂടി മുടങ്ങാൻ പോകുന്നു എന്ന ഭയവും, വിധിയെ ഓർത്ത് സ്വയം തോന്നിയ അപകർഷതാബോധവുമായിരുന്നു ആ കൺകോണുകളിൽ.
അവളറിയാതെ ആനന്ദ് പതിയെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുചെന്നു. വാതിലിനടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. സാരിയുടെ അറ്റം കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ജനലഴികളിൽ തലചായ്ച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം അവന്റെ ഹൃദയത്തെ ഉലച്ചു.
അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്ന് തോളിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയവും വിതുമ്പലും കണ്ടപ്പോൾ ആനന്ദിന് മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ ഞെട്ടൽ മാറുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആനന്ദ് അവളുടെ രണ്ട് കവിളുകളും കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ വിശുദ്ധമായ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിലൊരു ഉമ്മ നൽകി.
പാർവ്വതി അത്ഭുതത്തോടെയും വിറയലോടെയും അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ശ്വാസമെടുപ്പ് വേഗത്തിലായി.
“ഇന്നലെ പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ മുതൽ ഈ മുഖം മാത്രമാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ,” ആനന്ദ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “പാടുകളും മുറിവുകളുമല്ല പാറു ഒരു പെണ്ണിന്റെ പൂർണ്ണതയോ സൗന്ദര്യമോ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. നിന്റെ ഈ തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നല്ല മനസ്സുമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. ബാഹ്യമായ അലങ്കാരങ്ങൾ ആയുസ്സിന്റെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ മാഞ്ഞുപോകും, എന്നാൽ നല്ലൊരു മനസ്സ് എന്നും കൂടെയുണ്ടാകും. ഈ ആനന്ദിന്റെ കൂടെ നിന്റെ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ജീവിക്കാൻ നിനക്ക് സമ്മതമാണോ?”
കണ്ണീരിനിടയിലും ആ നിമിഷം പാർവ്വതിയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിക്ക് പൗർണ്ണമിയേക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുവെച്ചത് കേവലം ഒരു പുരുഷനെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ അപകർഷതാബോധങ്ങളെയും മാറ്റിയെഴുതാൻ വന്ന ദൈവത്തെയായിരുന്നു.
## അധ്യായം നാല്: ആനന്ദക്കണ്ണീർ
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന് ഫോൺ വീണ്ടും ഉറക്കെ ശബ്ദിച്ചപ്പോഴാണ് ആനന്ദ് ആ പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്. അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗം തന്നെ അവൻ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“മോനേ… ആൺകുട്ടിയാണ്! നമ്മുടെ പാറു പ്രസവിച്ചു! തള്ളയും പിള്ളയും സുഖമായിരിക്കുന്നുട്ടോ!” അച്ഛന്റെ ഉറക്കെയുള്ള സന്തോഷവർത്തമാനം പ്രവാസ ലോകത്തെ ആ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു.
കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ആനന്ദ് സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റുപോയി. നെഞ്ചിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പഞ്ഞിപോലെ പറന്നുപോയി. അവൻ ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർ പടർന്നു. അവൻ വേഗം തന്നെ കമ്പനിയിലെ മാനേജരുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് അടിയന്തിരമായി അവധി അപേക്ഷ നൽകി. അടുത്തുള്ള സ്വീറ്റ്സ് ഷോപ്പിൽ പോയി ഒരു വലിയ ബോക്സ് ചോക്ലേറ്റുകൾ വാങ്ങി ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും വിതരണം ചെയ്തു. അവന്റെ സന്തോഷം കണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരും ആഹ്ലാദത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, പാർവ്വതിയെ ലേബർ റൂമിൽ നിന്നും വാർഡിലെ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയെന്ന സന്ദേശം അച്ഛനിൽ നിന്നും വന്നു. ആനന്ദ് ഉടൻ തന്നെ അവളുടെ സ്വകാര്യ ഫോൺ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ റിംഗിൽ തന്നെ അപ്പുറത്ത് ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടു.
“ആനന്ദേട്ടാ…”
ആ വിളിയിൽ ഒരു ജന്മത്തിന്റെ മുഴുവൻ സ്നേഹവും പ്രസവവേദനയുടെ തളർച്ചയും വാത്സല്യവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ആനന്ദിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ വാക്കുകൾ കുരുങ്ങിപ്പോയി.
“മോളെ… പ്രസവവേദന ഒക്കെ മാറിപ്പോയോ? കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോടാ? നമ്മുടെ കുഞ്ഞുവാവ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?” അവൻ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അവൻ ഇപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർന്ന് ഉറങ്ങുകയാണ് ആനന്ദേട്ടാ…” പാർവ്വതി വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു. “ഇത്രയും നേരം വിശന്നിട്ട് നല്ല കരച്ചിലായിരുന്നു. ആദ്യമായി അവൻ എന്റെ മാറിലേക്ക് പറ്റിനിന്ന് പാലുകുടിച്ചു… അവൻ എന്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങിയപ്പോൾ… എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നുന്നു ആനന്ദേട്ടാ…”
അവൾ പറയുമ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്ക് അപ്പുറത്താണെങ്കിലും, കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന പാർവ്വതിയുടെ ആതിരപ്പൂവ് പോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള മുഖം ആനന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ സമയത്ത്… ആനന്ദേട്ടൻ എന്റെ അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി കൊതിച്ചുപോയി…” അവളുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കണ്ണീരിൽ മുങ്ങി.
അപ്പുറത്തുനിന്നുള്ള അവളുടെ വിതുമ്പൽ ആനന്ദിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിട്ട് പതിച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ, ഫോണിലൂടെ ആ കുഞ്ഞുവാവയുടെ ആദ്യത്തെ കൊഞ്ചലും നേർത്ത കരച്ചിലും അവൻ കേട്ടു. സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ശബ്ദം ആദ്യമായി കാതിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയപ്പോൾ, ആ പ്രവാസി മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ടും അതേസമയം പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നും അകന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ വിരഹവേദന കൊണ്ടും അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അവൻ അടുത്ത ഫ്ലൈറ്റിൽ നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാനായി ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു.