വേരുകൾ പെയ്യുന്ന നിലാവ്

“അവൾ നേരം പുലരുവോളം ആ ഫോണിൽ തോണ്ടി ഇരിക്കുകയാണ് അർജുനാ… രാവിലത്തെ കസർത്തൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പത്തുമണിയാകാതെ ആ അടുക്കള കാണില്ല! വീട്ടുപണിയെല്ലാം എന്റെ ഈ ഒടിഞ്ഞ ശരീരവും വെച്ച് ഞാൻ തനിയെ ചെയ്യണം.” പൂമുഖത്തെ വലിയ തേക്ക് കസേരയിൽ ഇരുന്ന്, കോട്ടൺ സാരിയുടെ തുമ്പുകൊണ്ട് മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ തൻ്റെ വിഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പുറത്തെടുത്തു. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ കഠിനമായ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കും ആഴ്ചകൾ നീണ്ട പ്രോജക്ട് സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും ശേഷം, മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ട്രെയിൻ യാത്രയും കഴിഞ്ഞ് വീടിന്റെ പടിവാതിലിൽ വന്നിറങ്ങിയ മകൻ അർജുനന് വസ്ത്രം മാറാനോ ഒന്നു വിശ്രമിക്കാനോ സമയം നൽകാതെയാണ് അവർ പരാതികളുടെ കെട്ടഴിച്ചത്. കയ്യിലെ ഹാൻഡ് ബാഗ് തിണ്ണയിലേക്ക് വെച്ച് അർജുൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു നിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ജോലിഭാരത്തിൽ നിന്നും മാറി, ജന്മനാടിന്റെ കുളിർമയിലേക്കും ശാന്തതയിലേക്കും കുറച്ചുനാൾ വിശ്രമിക്കാമെന്ന് കരുതി വന്നതായിരുന്നു അവൻ. എത്രയോ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള വരവാണ്, കൂടെ കനത്ത യാത്രാക്ഷീണവും. പക്ഷേ, കേറിവന്ന ഉടനെ കേട്ടത് തൻ്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ വിഷം കലർന്നതും അസത്യവുമായ വാക്കുകളാണ്. “അമ്മേ, ഞാൻ വന്നിട്ട് അഞ്ചു മിനിറ്റ് പോലും ആയില്ല. ഡ്രസ്സ് പോലുമൊന്ന് മാറിയിട്ടില്ല, എന്നെ ഒന്നു ശ്വാസം വിടാൻ സമ്മതിക്ക്,” അർജുൻ വളരെ പതുക്കെ, അമർത്തിപ്പിടിച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പിന്നെ ഞാൻ പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോടാ? നീയവിടെ രാത്രിയും പകലുമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ തിന്നു മുടിച്ച്, നിന്നെയും എന്നെയും ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ നിന്ന് വെട്ടി താഴെയിടാൻ നിൽക്കുകയാ നിന്റെ പെണ്ണ്! ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നും, വിഷമം തോന്നും. പക്ഷേ, ദിവസവും ഇവിടെ കിടന്ന് അനുഭവിക്കുന്നത് ഞാനല്ലേ അർജുനാ…” ദേവകിയമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, കൃത്രിമമായി കണ്ണീർ വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് വീടിൻ്റെ വശങ്ങളിലെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്നും കയ്യിൽ ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളവുമായി അനഘ വരാന്തയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. അർജുന്റെ ഭാര്യ. എട്ടു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ നേരിൽ കാണുന്ന സന്തോഷവും ആശ്വാസവും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, തൻ്റെ അമ്മായിയമ്മ തുടർച്ചയായി ചമയ്ക്കുന്ന കള്ളങ്ങൾ കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു നിഴൽ പടർന്നിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ വീണിട്ടുണ്ട്, പണ്ടത്തേക്കാൾ വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞ്, കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ക്ഷീണവും അവളുടെ ശരീരത്തിലാകെ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. “ഇത് കുടിച്ചോളൂ…” അനഘ നീട്ടിയ ഗ്ലാസ് വാങ്ങുമ്പോൾ അർജുൻ അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളുടെ പ്രണയത്തേക്കാൾ ഉപരി, ഈ വീട്ടിൽ ദിവസവും സഹിക്കുന്ന വേദനയും വിതുമ്പലും നിശബ്ദമായ യാചനയുമായിരുന്നു അവൻ കണ്ടത്. അമ്മായിയമ്മ കാണാതെ അവൾ അവന്റെ കൈവിരലുകളിൽ പതിയെ ഒന്നമർത്തി, തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചു. “അനഘാ… നീ പോയി അവന്റെ റൂമൊക്കെ ഒന്നടുക്കി പെറുക്കി വെക്ക്, വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ എടുത്തു വെക്ക്,” ദേവകിയമ്മ കടുത്ത അമർഷത്തോടെ അവളോട് കൽപ്പിച്ചു. അനഘ ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ خامശയായി അകത്തേക്ക് നടന്നു. അർജുൻ ആ നാരങ്ങാവെള്ളം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു, എങ്കിലും അവൻ്റെ മനസ്സ് വല്ലാത്തൊരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ടതുപോലെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

മൂന്ന് വർഷം മുൻപായിരുന്നു അർജുൻ്റെയും അനഘയുടെയും വിവാഹം നടന്നത്. തികച്ചും സാധാരണക്കാരായ, ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കുടുബത്തിലെ ശാന്തസ്വഭാവിയായ പെൺകുട്ടി. കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ അർജുന് അവളെ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോയെങ്കിലും, മുൻപ് അച്ഛൻ വരുത്തിവെച്ച കനത്ത കടബാധ്യതകൾ വീട്ടാനും കുടുംബം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുമായി അർജുന് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ജോലി മാറ്റം വാങ്ങി പോകേണ്ടി വന്നു. അർജുൻ്റെ അച്ഛൻ അവൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ മരിച്ചതാണ്. തൻ്റെ അമ്മ ദേവകിയമ്മയെയും ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഭാര്യ അനഘയെയും നാട്ടിലെ തറവാട്ടു വീട്ടിലാക്കിയാണ് അവൻ ഐ.ടി മേഖലയിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ചേക്കേറിയത്. തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം ശാന്തവും സുന്ദരവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അർജുൻ നാട്ടിൽ നിന്നും പോയി ഏതാനും മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ദേവകിയമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നു തുടങ്ങി. അർജുൻ മാസം തോറും വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ ദേവകിയമ്മയുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ് നേരിട്ട് പോയിരുന്നത്. അനഘയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ചെലവിനു പോലും അവർ പണം നൽകിയിരുന്നില്ല.

രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്ന അനഘ വീട്ടുജോലികൾ മുഴുവൻ തനിയെ ചെയ്യണമായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കൽ, പാചകം, വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ തറ തുടയ്ക്കൽ, പറമ്പിലെ കൃഷിപ്പണികൾ… ഇതിനിടയിൽ അയൽപക്കത്തുള്ള ആരോടെങ്കിലും ഒരു വാക്ക് സംസാരിച്ചാൽ പോലും ദേവകിയമ്മയ്ക്ക് കടുത്ത സംശയമായിരുന്നു. ദേവകിയമ്മ നാട്ടിൽ അനഘയെക്കുറിച്ച് ഇല്ലാത്ത അപവാദങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും മടി കാണിച്ചില്ല. “അവൾക്ക് വല്ലാത്ത അഹങ്കാരമാണ്, മുതിർന്നവർ ഉപദേശിച്ചാൽ കേൾക്കില്ല, എപ്പോഴും ഫോണിൽ ആരുടെയൊക്കെയോ കൂടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും, അയൽപക്കത്തെ ആണുങ്ങളോട് സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുന്നു…” എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു അവരുടെ ആരോപണങ്ങളുടെ നിര. പക്ഷേ, നഗരത്തിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും അർജുൻ ഇതെല്ലാം കൃത്യമായി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവകിയമ്മ കരുതിയത് താൻ പറയുന്ന കള്ളങ്ങളൊക്കെ അർജുൻ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കും എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ, അർജുൻ്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും നാട്ടിലെ പൊതുപ്രവർത്തകനുമായ കവിൻ, നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി അർജുനെ വിളിച്ചു അറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് മാത്രമല്ല, ഓരോ ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും രാത്രികളിൽ അനഘയുടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഫോൺ വിളികൾ അർജുന്റെ നെഞ്ച് പിളർത്തുകയായിരുന്നു. ഇവിടെ ശരിക്കും എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അർജുൻ വളരെ പതുക്കെയും കൃത്യമായും മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.

കുളിച്ച് വസ്ത്രം മാറി അർജുൻ ഊണുമുറിയിലേക്ക് വന്നു. വലിയ ഊണുമേശപ്പുറത്ത് വിഭവസമൃദ്ധമായ വിഭവങ്ങൾ നിരത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മീൻ പൊള്ളിച്ചതും, നാടൻ താറാവ് കറിയും, കാളനും, പപ്പടവും… “ദാ അർജുനാ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ആവോലി പൊള്ളിച്ചതും നാടൻ താറാവ് കറിയും ഞാൻ തനിയെ അധ്വാനിച്ചു ഉണ്ടാക്കിയതാ. നിൻ്റെ പെണ്ണിനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു ഒന്നു സഹായിക്കാൻ, അവൾക്ക് കടുത്ത തലവേദനയാണെന്നും പറഞ്ഞ് മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു കിടന്നു,” ദേവകിയമ്മ ചോറു വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ ഭംഗിയായി പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു. അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചോറു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. മീൻ കറിക്ക് പഴക്കമുള്ള മണമുണ്ടായിരുന്നു, താറാവ് കറിയിൽ ഉപ്പും എരിവും കടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചുകയറി. താൻ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് ദേവകിയമ്മ അടുക്കള വശത്തേക്ക് എത്താറേയില്ലായിരുന്നു. അനഘ സ്നേഹത്തോടെ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആഹാരം ആവോളം കഴിച്ച് തൃപ്തിപ്പെടാറുള്ള അമ്മ, ഇന്ന് താൻ തനിയെ ഉണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് സഹതാപം നേടാൻ അവകാശപ്പെടുന്നു! അർജുൻ ഭക്ഷണം പകുതിയിൽ വെച്ച് എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അനഘ ഒരു ചെറിയ തട്ടിൽ ബാക്കി വന്ന ഇത്തിരി തണുത്ത ചോറും അല്പം ഉപ്പിലിട്ടതും കൂട്ടി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. സിങ്കിൽ കരിപിടിച്ച വലിയ പാത്രങ്ങൾ മലപോലെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അർജുനെ കണ്ടതും കൈകൾ കഴുകി അവൾ ധൃതിയിൽ അവനെ നോക്കി ഒരു കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“അനഘാ, നീ കഴിച്ചില്ലേ?” അർജുൻ വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ഇല്ല… ദാ കഴിക്കുന്നു,” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി. “അവൾ അവിടെ ഇരുന്ന് കഴിച്ചോളും അർജുനാ, നീ വാ… വന്ന് ബാക്കി കൂടെ കഴിക്ക്,” വരാന്തയിൽ നിന്ന് ദേവകിയമ്മയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു. അർജുൻ ദേവകിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച് അനഘയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ തൻ്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിരന്തരം പാത്രങ്ങൾ കഴുകിയും വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കിയും ഉണ്ടായ പരുക്കൻ പാടുകൾ അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. അവളുടെ കവിളിൽ പടർന്ന വിളർച്ചയും ക്ഷീണവും അവൻ സങ്കടത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. “നിനക്ക് ഒട്ടും സുഖമില്ലേ അനഘാ?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. എങ്കിലും അമ്മായിയമ്മ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചമർത്തി വിതുമ്പൽ ഒതുക്കി. “എനിക്ക്… എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഏട്ടൻ യാത്ര ചെയ്തു വന്നതല്ലേ, ക്ഷീണം മാറ്റി നന്നായി വിശ്രമിക്ക്.” “എന്നോട് കള്ളം പറയരുത് അനഘാ,” അർജുൻ അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കി നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി നീ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നിൻ്റെ ശബ്ദം മാറുന്നത് ഞാൻ ആഴത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ നിന്നോട് ഇവിടെ എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാം.” “ഏട്ടാ… അത് അമ്മയല്ലേ, വയസ്സായതല്ലേ… വിട്ടേക്ക്,” അവൾ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വിഴുങ്ങി. “അമ്മയ്ക്ക് വയസ്സായതാണ്, പക്ഷേ അതിനർത്ഥം തൻ്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി നിന്നെ അവർ ജീവനോടെ മാനസികമായി കൊല്ലണം എന്നല്ല,” അർജുൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം, നാട്ടിലെ ചില മുതിർന്ന ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും അർജുനെ കാണാനായി വീട്ടിലെത്തി. എല്ലാവരും പൂമുഖത്ത് വന്നിരുന്നപ്പോൾ ദേവകിയമ്മ ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് വീണ്ടും തങ്ങളുടെ നാടകം ആരംഭിച്ചു. “എന്താ പറയാ കൂട്ടരേ… ഞാൻ അനുഭവിച്ച് തീർക്കുന്ന ദുരിതം എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. അർജുൻ അയക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ ഇവിടുത്തെ പെൺകുട്ടി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒളിച്ചുകടത്തുകയാണ്. ചോദിച്ചാൽ എന്നോട് കയർക്കും, ചീത്ത പറയും. രാത്രിയായാൽ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങി ഫോണിൽ ആരുടെയൊക്കെയോ കൂടെ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരമാണ്. ഇങ്ങനെയൊരു പെണ്ണിനെയാണല്ലോ എൻ്റെ മോന് കിട്ടിയത്!” ദേവകിയമ്മ കരച്ചിലിൻ്റെ വക്കോളമെത്തിച്ച് അഭിനയിച്ചു. കൂടിനിന്ന ബന്ധുക്കളിൽ ചിലർ അനഘയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ നോക്കി. “അതെങ്ങനെയാ ദേവകിയമ്മേ, നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച കുട്ടികൾ അമ്മമാരോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുമോ? അർജുനാ, നീ അവളെയൊന്ന് ഉപദേശിക്ക്. അമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ദൈവത്തിന് തുല്യമല്ലേ.” അനഘ വാതിൽക്കൽ നിന്നു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. തൻ്റെ അന്തസ്സിനെയും സ്വഭാവത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന കടുത്ത ആരോപണങ്ങൾ കേട്ട് അവൾ തകർന്നുപോയി. പെട്ടെന്നാണ് അർജുൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. അവൻ്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും കടുത്ത അമർഷം കൊണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. “അമ്മാവാ…” അർജുൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മുതിർന്ന ബന്ധുവിനെ നോക്കി ശാന്തമായി എന്നാൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്. അമ്മ പറയുന്നത് മാത്രം കേട്ട് നിങ്ങളാരും ഇവിടെ വിധി എഴുതണ്ട.” ദേവകിയമ്മ ഞെട്ടി. “അർജുനാ! നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നിൻ്റെ പെണ്ണിന് വേണ്ടി അമ്മ കള്ളം പറയുകയാണെന്നോ?” “അതെ അമ്മേ, അമ്മ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം പച്ചക്കള്ളമാണ്!” അർജുൻ്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം ആ വലിയ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. കൂടിനിന്നവർ ആകെ സ്തബ്ധരായി. ദേവകിയമ്മയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മാറി. “നിനക്ക് പെണ്ണ് വന്നപ്പോൾ അമ്മയെ വേണ്ടാതായോടാ അർജുനാ?” “രാപ്പകലില്ലാതെ അധ്വാനിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ പണം മുഴുവൻ ഞാൻ ഈ കുടുംബത്തിനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ് ചെലവാക്കിയത്!” അർജുൻ തൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ കൈയിലെടുത്തു.

അർജുൻ തൻ്റെ ഫോണിലെ ചില വ്യക്തമായ ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്‌മെന്റുകളും തെളിവുകളും പുറത്തെടുത്തു. “അമ്മാവാ, അമ്മ പറഞ്ഞു അനഘ പണം അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കടത്തുന്നു എന്ന്. ദാ നോക്കൂ… കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ഞാൻ അയച്ച മുഴുവൻ പണവും വന്നത് അമ്മയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ്. അനഘയ്ക്ക് അത്യാവശ്യത്തിന് ഒരു വസ്ത്രം വാങ്ങാനോ, അവൾക്ക് സുഖമില്ലാതെ ആകുമ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ പോകാനോ ഉള്ള പണം പോലും അമ്മ കൊടുത്തിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ മാസം അനഘയ്ക്ക് കടുത്ത പനി വന്നപ്പോൾ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ അമ്മ 500 രൂപ പോലും കൊടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ എന്റെ സുഹൃത്ത് കവിനാണ് അവളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചതും മരുന്ന് വാങ്ങി നൽകിയതും!” ദേവകിയമ്മ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. “അത്… അത് ഞാൻ അന്ന് ബാങ്കിൽ പണം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാ…” “അക്കൗണ്ടിൽ പണം ഇല്ലെന്നോ?” അർജുൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “അമ്മയുടെ അക്കൗണ്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ അയച്ച പത്തിൽ പത്ത് ലക്ഷം രൂപയോളം സമ്പാദ്യമുണ്ട്. ഞാൻ രാത്രിയും പകലുമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ പണം! പക്ഷേ അനഘയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അസുഖം വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് 2000 രൂപ ചോദിച്ചതിന് അമ്മ അവളെ ഈ വീടിന് പുറത്താക്കി!” അർജുൻ തുടർന്നു: “പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞു അവൾ രാത്രി മുഴുവൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നു എന്ന്. അത് ആരുടെ കൂടെയാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയണോ? എന്നോടാണ്! ബാംഗ്ലൂരിൽ എൻ്റെ നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് റൂമിൽ എത്തുന്നത് രാത്രി 12 മണിക്കാണ്. അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് ഞാൻ അവളെ വിളിക്കുന്നത്. ദിവസം മുഴുവൻ ഈ വീട്ടിൽ നടക്കുന്ന അപമാനങ്ങളും കഠിനമായ പണികളും സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ കരയുന്ന അവൾക്ക് ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന ചെറിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ആ ഫോൺ വിളികൾ!” നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ദേവകിയമ്മയെ കടുത്ത സംശയത്തോടെയും അറപ്പോടെയും നോക്കാൻ തുടങ്ങി. “അതുമാത്രമല്ല അമ്മേ…” അർജുൻ തൻ്റെ സുഹൃത്ത് കവിനെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. കവിന്റെ കൈയ്യിൽ ചില പേപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മ ഞാനില്ലാത്ത സമയത്ത് അനഘയെ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് പീഡിപ്പിച്ചത് എന്ന് ഈ നാട്ടിലെ അറിയാവുന്നവർക്കെല്ലാം അറിയാം. വണ്ടിക്കാരൻ സുമേഷേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അമ്മ അനഘയെക്കൊണ്ട് കിലോമീറ്ററുകൾ അരിയും സാധനങ്ങളും ചുമപ്പിച്ച കാര്യം. കടക്കാരൻ അബ്ദുൾക്ക പറഞ്ഞു, അനഘ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ അമ്മ കൊടുക്കുന്ന ചില്ലറ പൈസയെക്കുറിച്ചും, ചോദിക്കുന്ന ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും. ഇതാണോ അമ്മയുടെ മാതൃത്വം?” ദേവകിയമ്മയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. താൻ വർഷങ്ങളായി കെട്ടിയുയർത്തിയ കള്ളങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം സ്വന്തം മകന് മുന്നിൽ തകർന്നു വീഴുന്നത് അവർ കണ്ടു. “അർജുനാ… നീ എന്നെ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടുത്തുകയാണോ?” ദേവകിയമ്മ കരച്ചിലിന്റെ പുതിയ തന്ത്രം പുറത്തെടുത്തു. “ഇല്ല അമ്മേ, ഞാൻ ആരെയും നാണം കെടുത്തുകയല്ല. ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് തണലാകേണ്ട അമ്മ, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ സമാധാനം കെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഞാൻ നഗരത്തിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമൊഴിയുന്നത് എന്റെ കുടുംബം സന്തോഷമായി ജീവിക്കാനാണ്. പക്ഷേ, ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ ഇവിടെ ഒരു അടിമയെപ്പോലെയാണ് അമ്മ നോക്കിയത്.” ബന്ധുക്കൾ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും വലിഞ്ഞു. ദേവകിയമ്മ തനിയെ ആയി. അവർ വരാന്തയിലെ തേക്ക് തൂണിൽ ചാരി വാടിത്തളർന്നിരുന്നു.

അർജുൻ അനഘയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അനഘ തൻ്റെ വിതുമ്പൽ അടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “സാരമില്ല അനഘാ… കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി നീ ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണീരൊഴുക്കില്ല.” അനഘ അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടിയായിരുന്നു. ഏട്ടൻ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മാത്രം വിശ്വസിച്ച് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി ഭയന്നു.” “നിന്നെ എനിക്ക് അറിയാത്തതാണോ അനഘാ?” അർജുൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തഴുകി. “നീ അനുഭവിച്ച വേദനകൾ ഓരോന്നും ഞാൻ അവിടെയിരുന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇത്തവണ വന്നത് വെറുതെ അവധി ആഘോഷിക്കാനല്ല… നിന്നെക്കൂടി എന്നോടൊപ്പം ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ്!” അനഘ അമ്പരപ്പോടെ തലയുയർത്തി നോക്കി. “എന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനോ?” “അതെ! നിനക്കുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു പോകുന്നു. അവിടെ എന്റെ കൂടെ, എന്റെ വെളിച്ചമായി നീ ഉണ്ടാകും. ആരോടും ഒന്നും ബോധിപ്പിക്കാതെ, സ്വതന്ത്രമായി സമാധാനത്തോടെ നമുക്ക് ജീവിക്കാം.” അനഘയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. വർഷങ്ങളായി അവൾ കൊതിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. തനിക്കൊരു സംരക്ഷകനുണ്ട്, തൻ്റെ സങ്കടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു പങ്കാളിയുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ സന്തോഷഭരിതയാക്കി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അർജുൻ അനഘയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിൻ്റെ പടിയിറങ്ങി. ദേവകിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് നിശ്ശബ്ദയായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ സ്വാർത്ഥതയും അഹങ്കാരവും കൊണ്ട് മകനെയും മരുമകളെയും തന്നിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി അകറ്റിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരുടെ മനസ്സിൽ കനത്ത നിഴലായി പടർന്നു. “അമ്മേ…” അർജുൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറഞ്ഞു. “അമ്മയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിനുള്ള പണം ഞാൻ ബാങ്കിൽ മാസം തോറും നിക്ഷേപിച്ചോളാം. വീട്ടുചെലവുകൾക്ക് ആളെയോ സഹായത്തിനോ നിർത്താം. പക്ഷേ… എന്റെയും ഇവളുടെയും ജീവിതത്തിലെ സമാധാനം കെടുത്താൻ ഞാൻ ഇനി ആരെയും അനുവദിക്കില്ല.” അർജുനും അനഘയും മുന്നോട്ട് നടന്നു. അനഘ അർജുന്റെ കൈകൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും, പ്രതീക്ഷകളുടെ പുലരിയിലേക്കും അവർ കാൽവെച്ചു. നഗരത്തിലെ തിരക്കിലും തനിക്ക് അധ്വാനിക്കാൻ ഇനി കൃത്യമായ ഒരു കാരണമുണ്ട്—തൻ്റെ കൂടെയുള്ള ഈ പെണ്ണിന്റെ മായാത്ത പുഞ്ചിരി!