ഇരുട്ടിലെ തിരുത്ത്**

## **ഇരുട്ടിലെ തിരുത്ത്**
ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിനു ശേഷമുള്ള ശാന്തത പോലെയായിരുന്നു അന്തരീക്ഷം. കടന്നുപോയ വഴികളിൽ അവശേഷിച്ച പാടുകളും മനസ്സിലെ മുറിവുകളും ഒടുവിൽ ഒരു പുതിയ പുലരിക്ക് വഴിമാറുന്ന അനുഭവമാണ് ഓരോ തെറ്റുതിരുത്തലും നൽകുന്നത്. മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വാർത്ഥതയും ലഹരിയും അന്ധകാരവും പടരുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്നും ഒരാളെ കരകയറ്റാൻ സ്നേഹത്തിന് മാത്രമാണ് സാധിക്കുന്നത്. ഇതൊരു കഥ മാത്രമല്ല, പല ജീവിതങ്ങളിലും ആരും കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണ്.
### **അധ്യായം 1: വഴിതെറ്റിയ രാത്രി**
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ആ രാത്രിയിൽ ഗ്രാമത്തിലെ വഴിവിളക്കുകൾ മിക്കവയും അണഞ്ഞു കിടപ്പായിരുന്നു. റോഡരികിലെ കുഴികളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ ഇളകുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം മാത്രം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിനിന്നു. അർദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയോടടുത്തിരുന്നു സമയം.
ലഹരിയുടെ കനത്ത പുകപടലങ്ങൾ തലച്ചോറിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു വിക്രം. കാലുകൾ നിലത്തുറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ദേഷ്യവും ധിക്കാരവും തിളച്ചുമറിഞ്ഞു. സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും ചുറ്റുമുള്ളവരെയും മറന്ന് അവൻ ഫോണെടുത്തു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരുതരം നിഗൂഢമായ വാശി നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൻ ഫോണിൽ നിന്നും അനുപമയുടെ നമ്പർ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് ഡയൽ ചെയ്തു.
ഫോൺ കുറച്ചുനേരം റിംഗ് ചെയ്ത ശേഷമാണ് അനുപമ കോൾ എടുത്തത്. ഉറക്കച്ചടവോടെയും അതിലേറെ ഭയത്തോടെയുമാണ് അവൾ സംസാരിച്ചത്.
“അനുപമാ… ഞാൻ നിന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്…” ലഹരി വലിഞ്ഞുമുറ്റിയ ശബ്ദത്തിൽ വിക്രം പറഞ്ഞു.
“വിക്രം… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? ഈ പാതിരാത്രിയിലോ? അച്ഛനും അമ്മയും ഇവിടെയുണ്ട്. ദയവുചെയ്ത് ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്…” അനുപമ കെഞ്ചി.
“നീ മറുത്തൊന്നും പറയേണ്ട! ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. നീ വാതിൽ തുറന്നില്ലെങ്കിൽ ഈ രാത്രി ഞാൻ അവിടെ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കും. നിന്നെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല! മനസ്സിലായോടീ? ഞാൻ വീടിന്റെ പിൻവശത്തെ ജനലിൽ തട്ടും. നീ പണ്ട് ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ ആരുമറിയാതെ അടുക്കളയിലെ വാതിൽ തുറന്നു തരണം. മനസ്സിലായോ?”
അവളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ വിക്രം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ജയത്തിന്റെ ഭാവവും നിഗൂഢമായ ചിരിയും തെളിഞ്ഞു. പൊടുന്നനെ അവൻ തന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകി.
തണുത്ത കാറ്റിനെ വകവെക്കാതെ അവൻ അനുപമയുടെ വീടിന്റെ ദിശയിലേക്ക് നടന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ വിജനമായ പാതകളിലൂടെ ആടിയാടി നടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ താൻ വിചാരിച്ചത് സാധിച്ചെടുക്കണമെന്ന അഹങ്കാരം മാത്രമായിരുന്നു.
### **അധ്യായം 2: ഇരുട്ടിലെ ചുവടുകൾ**
അനുപമയുടെ വീടിന്റെ മതിലിനോട് ചേർന്ന് വലിയ പ്ലാവുകളും മാവുകളും വളർന്നുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിനിടയിലൂടെയുള്ള ഇരുണ്ട വഴിയിലൂടെ അവൻ പമ്മിപ്പമ്മി മുന്നോട്ടുനീങ്ങി. കാലടികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ പരമാവധി ശ്രദ്ധിച്ചു. വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ചുറ്റും കറ്റാടിയുടെ കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന നിഴലുകൾ മാത്രം.
അടുക്കളയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ജനലിനടുത്ത് അവൻ എത്തി. ജനൽച്ചില്ലിൽ അവൻ പതിയെ മുട്ടി. ഒന്നല്ല, രണ്ടു മൂന്നു തവണ അവൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം, അടുക്കളവശത്തെ തടിവാതിൽ വളരെ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. വാതിലിന്റെ പടികടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ വിക്രമിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. അകത്തെ ഇരുട്ടിൽ അനുപമയുടെ രൂപം അവൻ കണ്ടു.
വാതിൽ കടന്ന ഉടനെ തന്നെ വിക്രം അവളെ ബലമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവനിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന കനത്ത മദ്യത്തിന്റെ നാറ്റം അവളിൽ അറപ്പുളവാക്കിയെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
“വിക്രം… വിട്… ഞാൻ ഈ വാതിൽ ഒന്ന് അടയ്ക്കട്ടെ,” അനുപമ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ, തികച്ചും ശാന്തയായി പറഞ്ഞു. “ഏട്ടനും അമ്മയും നേരം വൈകിയാണ് കിടന്നത്. അവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഉറക്കം വന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല. ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടാൽ പോലും അവർ എഴുന്നേൽക്കും. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വരൂ…”
അവൾ വളരെ ജാഗ്രതയോടെ വാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. തുടർന്ന്, അവനെ കൂട്ടി ഉള്ളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ചാരി കുറ്റിയിടാനും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മുറിയുടെ ഒരു വശത്ത് രണ്ട് കുട്ടികൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. അവരുടെ ശാന്തമായ ശ്വാസതരംഗങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കുട്ടികളെ നോക്കി വിക്രം അസ്വസ്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു, “ഈ ചെറിയ കട്ടിലിൽ കുട്ടികൾ തന്നെ തിങ്ങിഞെരുങ്ങിയാണ് കിടക്കുന്നത്. ഇതിൽ കിടന്ന് നമുക്ക് സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ല. നമുക്ക് താഴെ നിലത്ത് കിടക്കാം…”
അവന്റെ വാക്ക് കേട്ടതും അനുപമ മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ബെർത്തിന് മുകളിൽ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന വലിയ പുൽപായ എടുത്ത് നിലത്ത് നീളത്തിൽ വിരിച്ചു.
പായ വിരിച്ചു തീർന്നതും വിക്രം ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അതിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു. ലഹരിയുടെ കനത്ത ഭാരം കാരണം അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“വേഗം സമയം കളയാതെ ഇങ്ങോട്ട് വാടി…” അവൻ അക്ഷമയോടെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് ശക്തിയായി തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു.
ലഹരിയുടെ ആധിപത്യത്തിൽ വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടഞ്ഞു. വിചാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ സാധിച്ചതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ അവൻ ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
### **അധ്യായം 3: പ്രഭാതത്തിലെ ഞെട്ടൽ**
സൂര്യന്റെ കടുത്ത വെളിച്ചം ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ തുളച്ചുകയറി വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അടിച്ചപ്പോഴാണ് അവൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്. തലയിൽ കനത്ത വേദനയും തലകറക്കവും അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി തുറന്നു.
പക്ഷേ, കണ്ണ് തുറന്ന ഉടനെ അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ പാടെ ത Snapshot ചെയ്യി കളഞ്ഞു! രക്തം ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന ഭയത്തോടെ അവൻ പായയിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവന്റെ മുന്നിൽ അനുപമയുടെ വലിയേട്ടനും അമ്മയും കോപത്തോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവൻ ഉറക്കമുണരുന്നതും കാത്ത് കയ്യിൽ കനത്ത വടിയും ചൂലുമൊക്കെയായാണ് അവർ നഗരത്തിലെ സിംഹങ്ങളെപ്പോലെ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നത്.
“കുരുത്തം കെട്ടവനെ! നിന്റെ കള്ളക്കളി ഒക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി. നിന്റെ പണി ഇതായിരുന്നല്ലേ?” വലിയേട്ടന്റെ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി. “നിന്നെ ഇന്നിവിടെ വെറുതെ വിടില്ലെടാ ഞങ്ങൾ!”
പറഞ്ഞു തീർന്നതും വലിയേട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തടിയൻ വടി വിക്രമിന്റെ പുറത്ത് ശക്തിയായി പതിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു!
“ആഹ്!” എന്നൊരു വലിയ നിലവിളി വിക്രമിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം അമ്മയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ചൂലും വായുവിൽ പലവട്ടം ഉയർന്നുതാണു.
“എന്റെ പെങ്ങളെ ജീവിതം തകർക്കാൻ വരുന്നോടാ തെമ്മാടി!” വലിയേട്ടൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അടിച്ചു.
വിക്രമിന് പ്രതിരോധിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. മദ്യത്തിന്റെ ക്ഷീണവും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണവും അവനെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. നിലത്ത് കിടന്ന് അവൻ അടിയെല്ലാമേറ്റു വാങ്ങി. നിലവിളിക്കാനും അപേക്ഷിക്കാനും മാത്രമേ അവന് സാധിച്ചുള്ളൂ.
കുറെനേരത്തെ പ്രഹരത്തിന് ശേഷം, ഏട്ടനും അമ്മയും കലി അടങ്ങാതെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുപ്പിയിട്ട് മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിപ്പോയി. വാതിൽ കനത്തിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
രാഹുലിന്റെ (വിക്രമിന്റെ) ശരീരത്തിൽ അടിയുടെ പാട് വീഴാത്ത ഒരു സ്ഥലം പോലും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. പുറത്തും കൈകാലുകളിലും കടുത്ത നീറ്റലും വേദനയും കൊണ്ട് അവൻ നിലത്ത് കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
### **അധ്യായം 4: തിരിച്ചറിവിന്റെ കണ്ണീർ**
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിയുടെ വാതിൽ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. അനുപമ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്ന് വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് വലിയൊരു വിഷാദവും അതോടൊപ്പം ആശ്വാസവും കലർന്ന ഭാവമായിരുന്നു.
നിലത്ത് കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന വിക്രമിന്റെ അടുത്ത് അവൾ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ പുറത്തെ കറുത്തു തടിച്ച അടിയുടെ പാടുകളിൽ അവൾ തൻറെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ തലോടി.
“ഒത്തിരി വേദനയെടുത്തോ വിക്രം…?” അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു…”
വിക്രം അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ തുടർന്നു: “കല്യാണത്തിന് മുമ്പേ നമ്മൾ പ്രണയിച്ചിരുന്ന കാലം തൊട്ട് വിക്രമിന്റെ എന്ത് കാര്യത്തിലും ഞാൻ കൂടെ നിന്നിട്ടുണ്ട്. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് മറികടന്ന് നിങ്ങളെ കല്യാണം കഴിച്ചു. കുടുംബവും പ്രാരാബ്ധവും എല്ലാം ആയിട്ടും, രണ്ട് മക്കൾ കൂടി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വന്നിട്ടും നിങ്ങളുടെ ഈ മദ്യപാനത്തിനും ഉപദ്രവത്തിനും ഒരു കുറവും വന്നില്ല…”
അവളുടെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ അവന്റെ പുറത്ത് വീണു.
“വീട്ടുകാരോട് ഞാൻ എത്ര കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞ് നിങ്ങളുടെ കുറ്റങ്ങളൊക്കെ മറച്ചുവെച്ചു! അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഏട്ടനും മുന്നിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ന്യായീകരിച്ചു. പക്ഷേ, ഇനി എനിക്ക് കഴിയില്ല വിക്രം… എനിക്ക് അതിനുള്ള ശക്തിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങൾ വിളിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഏട്ടനോടും അമ്മയോടും എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞത്. നിങ്ങൾ വരുമ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കാൻ ഏട്ടനാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്…”
അവൾ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വലുത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് വിക്രം. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം എന്നും വേണം. പക്ഷേ, ഈ മദ്യപാനവും തെറ്റായ വഴികളും തുടർന്നാൽ എനിക്ക് നഷ്ടമാകുന്നത് എന്റെ വിക്രമിനെയാണ്. നിങ്ങൾ ഇല്ലാതായാൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾക്കാർക്കുമൊരു ജീവിതമില്ല. എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സാരമില്ല, വിക്രമിന് ഒരു ആപത്തും സംഭവിക്കരുത്… എന്റെ ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം ഞാൻ അതിന് സമ്മതിക്കില്ല…”
### **അധ്യായം 5: പുതിയൊരു പുലരി**
അവളുടെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും വിക്രമിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ തുളച്ചുകയറി. പുറത്തെ അടിയേക്കാൾ വലിയൊരു നോവ് അവന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ലഹരിയുടെ കനത്ത മറ നീക്കി അവന്റെ മനസ്സ് തെളിഞ്ഞു വന്നു.
താൻ എത്രമാത്രം വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്നും, താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണ് തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഈ കടുത്ത വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കമിഴ്ന്ന് കിടന്നിരുന്ന വിക്രം പ്രയാസപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവൻ അനുപമയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അപ്പോൾ അശ്രുബിന്ദുക്കൾ പൊഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ പതിയെ തുടച്ചു കൊടുത്തു.
“സോറി അനുപമാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കടി…” വിക്രമിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. “ഇല്ല… ഇനി ഞാൻ കുടിക്കില്ല. ഇത് വെറുതെ പറയുന്നതല്ല, നമ്മുടെ രണ്ട് മക്കളെയും തൊട്ട് ഞാൻ സത്യം செய்கிறேன்… ഇനി മദ്യം എന്റെ കൈ കൊണ്ട് ഞാൻ തൊടില്ല! നിന്നെയും മക്കളെയും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പണിക്കും ഞാൻ വരില്ല…”
അവന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത അനുപമ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളാൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.
അനുപമയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ ഉതിർന്നു വീണ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ സങ്കടത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല… മറിച്ച്, തന്റെ ഭർത്താവിനെ തിരികെ കിട്ടിയതിന്റെ, പുതിയൊരു നല്ല നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷ നൽകിയ സന്തോഷത്തിന്റേതായിരുന്നു!
### **കഥയുടെ സന്ദേശം**
ലഹരിയും തെറ്റായ കൂട്ടുക്കെട്ടുകളും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെയും ഉചിതമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള കഴിവിനെയും പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന് തിരുത്താനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്. തക്കസമയത്ത് എടുക്കുന്ന കടുപ്പമേറിയ തീരുമാനങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ വലിയൊരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവി തന്നെ രക്ഷിച്ചേക്കാം. വാശിയും അഹങ്കാരവും മാറ്റി നിർത്തി, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ തയ്യാറാകുന്നിടത്താണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം ആരംഭിക്കുന്നത്.