വഴിവിളക്കുകൾക്കിടയിലെ ഇരുട്ട്

# വഴിവിളക്കുകൾക്കിടയിലെ ഇരുട്ട്
### രചന: മിഥുൻ കേശവ്
നഗരമധ്യത്തിലെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ എട്ടാം നിലയിലുള്ള ആ മുറിയിൽ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളക്കം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ബെഡ്‌സൈഡ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ കമ്പനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.
കിടക്കയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്ന സിദ്ധാർത്ഥ്, ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന കാവ്യയുടെ ദേഹത്തുനിന്ന് അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റിവെച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ലൈറ്റ് ഇട്ടാൽ അവളുടെ ഉറക്കം തടസ്സപ്പെടുമോ എന്നോർത്ത് ടേബിൾ ലാംപിന്റെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം ഓണാക്കി. ഫോണിന്റെ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയ അവന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഭയം പടർന്നു.
കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കലേക്ക് ചരിഞ്ഞിരുന്ന്, കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി കാവ്യ അവനെ അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി. “എന്താ സിദ്ധു… ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആരാ വിളിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ എന്താ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചിരിക്കുന്നത്?”
മിണ്ടരുത് എന്ന് കൈവിരൽ ചുണ്ടത്തുവെച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. തൊണ്ടയിടറാതെ, വളരെ വിനയത്തോടെ ഫോൺ കാതിലേക്ക് ചേർത്തു: “ഹലോ… ആ, അങ്കിൾ… പറയൂ. ഞാൻ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ… ശരി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങാം. ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല.”
മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് പറയുന്നത് ഒരക്ഷരം പോലും എതിർത്തു പറയാതെ അവൻ കേട്ടുനിന്നു. ഫോൺ സംഭാഷണം പൂർത്തിയാക്കി ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഫോൺ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന് അവന്റെ തോോളിൽ കൈകൾ ചേർത്ത് പുണർന്നുകൊണ്ട് കാവ്യ ചോദിച്ചു: “എന്താ പറ്റിയത് എന്റെ സിദ്ധുവിന്? ആ സമയത്ത് ആരാ വിളിച്ചത്?” അവളുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ അവന്റെ മുതുകിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന അവനോട് അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നിന്റെ ഭാര്യ മേഘയാണോ വിളിച്ചത്?”
പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “അല്ല… അവളുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് അച്ഛനാണ് വിളിച്ചത്. തറവാട്ടിലേക്ക് ഉടൻ തന്നെ വരണം എന്ന് പറഞ്ഞു.”
അവന്റെ മാറിൽ നിന്നും മുഖം മാറ്റി, കൈകൾ അയച്ചു നിർത്തി കാവ്യ പറഞ്ഞു: “ദേ സിദ്ധു… നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോകാൻ നിൽക്കേണ്ട. നാളെ രാവിലെ എന്റെ ഭർത്താവ് വിവേക് ഗൾഫിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തും. പിന്നെ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞേ അവൻ തിരികെ പോകൂ… നമുക്ക് ഇനി കുറേ നാളത്തേക്ക് ഇങ്ങനെ കാണാൻ പറ്റില്ല.”
അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ വിടുവിച്ച്, അവൾക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയല്ല കാവ്യ… ഞാൻ പോയേ പറ്റൂ. അവിടെ കുറച്ച് സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളും തർക്കങ്ങളും നടക്കുകയാണ്.”
“എന്ത് പ്രശ്നം?” കാവ്യ നെറ്റി ചുളിച്ചു. “വൈകുന്നേരം എന്റെ അടുത്തു വരുമ്പോൾ നീ വളരെ സന്തോഷവാനായിരുന്നല്ലോ! പിന്നെ ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്താ ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നം?”
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഗ്ലാസിലേക്ക് വിസ്‌കി പകർന്ന് അതിലേക്ക് ഐസ് ക്യൂബ് ഇടാൻ തുടങ്ങിയ കാവ്യയെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവൻ ആ മദ്യം ഒറ്റവലിക്ക് അകത്താക്കി.
“വൈകുന്നേരം ഇറങ്ങാൻ നേരം മേഘയുമായി ചെറിയൊരു വഴക്കുണ്ടായി,” സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. “അതിന്റെ സങ്കടം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.”
പുച്ഛത്തോടെ കാവ്യ പറഞ്ഞു: “അതിപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ പുതിയ കാര്യമാണോ? ആ പാവം പെൺകുട്ടിയെ വെറുതെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട് എന്താ കാര്യം?”
“മച്ചാ… നീയും കൂടി എന്നെ ഉപദേശിക്കല്ലേ കാവ്യ,” സിദ്ധാർത്ഥ് സ്വരം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതല്ല. വൈകുന്നേരം ബാങ്കിൽ നിന്ന് ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് കുടിശ്ശിക അടയ്ക്കാനും, പേഴ്‌സണൽ ലോണിന്റെ ഗഡു മുടങ്ങിയതിനും നാലഞ്ചു തവണ മാനേജർ വിളിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും കുറച്ച് കാശ് ഒപ്പിച്ചു ബാങ്കിൽ അടച്ചില്ലെങ്കിൽ നാണം കെടും എന്ന് ഓർത്ത് പ്രാന്ത് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്ത മാസത്തെ സ്കൂൾ ഫീസിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു വരുന്നത്… എന്റെ നിയന്ത്രണം പോയി. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്കായി.”
ഒരു ഞെട്ടലോടെ കാവ്യ അവനെ നോക്കി: “ഏഹ്! അപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാൻ തന്ന അരലക്ഷം രൂപയോ? അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞോ?”
സിദ്ധാർത്ഥ് തലതാഴ്ത്തി: “അത് പിന്നെ… എന്റെ കാറിന്റെ ഇഎംഐ അടയ്ക്കാൻ വണ്ടിക്കാർ വീട്ടിൽ വന്നു നിന്നപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു കാവ്യ. അതു മുഴുവൻ അതിലേക്ക് പോയി.”
മുഖം ചുളിച്ച് ബെഡിൽ വന്നിരുന്നുകൊണ്ട് കാവ്യ പറഞ്ഞു: “കഷ്ടം സിദ്ധു… പിള്ളേരുടെ പഠിപ്പിനും ആവശ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ നിനക്ക് ഈ കാശെല്ലാം എടുത്തു തരുന്നത്? അതോ എന്റെ അടുത്തു വരുന്നതിന്റെ കൂലിയായിട്ടാണോ നീ ഇതൊക്കെ വാങ്ങുന്നത്?”
“ഞാൻ അങ്ങനെ എപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞോ കാവ്യ?” അവൻ അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന്, അവളുടെ മുഖം തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “കാവ്യ… നിനക്ക് ശരിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിയോ? എനിക്ക് നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ വരുന്നത്?”
അവൾ മുഖം താഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് ഉയർത്തി: “നിന്റെ പൈസയൊക്കെ ഞാൻ എത്രയും വേഗം തിരിച്ചു തരും. ഞാൻ ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സ് വഴി കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
കാവ്യ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു: “എനിക്കാരും ഒന്നും തിരിച്ചു തരണ്ട. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞുപോയതാണ്.”
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലെ മേശയ്ക്കരുകിലേക്ക് നടന്നു. അതിന്റെ ഡ്രോയർ തുറന്ന്, അതിൽ നിന്ന് രണ്ടു നോട്ടു കെട്ടുകൾ (ഒരു ലക്ഷം രൂപ) എടുത്ത് സിദ്ധാർത്ഥിന് നേരെ നീട്ടി.
വാങ്ങാൻ മടിച്ച് അഭിനയിച്ചു നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കയ്യിൽ അത് നിർബന്ധിച്ച് വെച്ചുകൊടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു: “ദാ… ഇത് പിടിക്ക്. പോയി ബാങ്കിലെയും വണ്ടിയിലെയും പ്രശ്നങ്ങൾ എല്ലാം തീർക്ക്. കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു കുറവും വരുത്തരുത്. നീ ജോലിക്ക് പോവാതെ ഇങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ആ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുറിച്ചെങ്കിലും ഇടയ്ക്കൊന്ന് ആലോചിക്കണം. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തവർക്കേ അതിന്റെ വിഷമം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാവൂ…”
സിദ്ധാർത്ഥ് ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ പിന്നെ മേഘയ്ക്ക് പകരം നീ വന്ന് നിൽക്കടി എന്റെ വീട്ടിൽ…”
കാവ്യ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ തട്ടി: “ഒന്നു പോയേ സിദ്ധു… ചുമ്മാ കള്ളം പറയാതെ.”
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു: “ഞാൻ കാര്യമായിട്ട് പറഞ്ഞതാടോ. അതാവുമ്പോൾ നിനക്ക് രണ്ടു മക്കളുമായി, എനിക്ക് എന്നും സന്തോഷവും ആയി… വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് സ്വന്തമായി വേറെയൊരു കുഞ്ഞു കൂടി ആകാം.. എന്താ?”
കാവ്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു: “അയ്യടാ! എന്റെ വിവേകിനെ വിട്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ടുമില്ല. ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ മൂപ്പർക്ക് പിന്നെ ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല. പാവമാ…”
സിദ്ധാർത്ഥ് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി: “ഹും… എനിക്കിപ്പോഴും മനസ്സിലാവാത്ത കാര്യമാണ് കാവ്യ. എങ്ങനെയാണ് നിനക്ക് ഒരേ സമയം രണ്ടു പേരെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തലമുടിയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് കാവ്യ പറഞ്ഞു: “അതൊക്കെ ഒരു കഴിവല്ലേ എന്റെ സിദ്ധു… വളരെ ലളിതമായി ഒരു മറുപടി പറയട്ടേ?”
“ഉം… പറയൂ,” അവൻ കൗതുകത്തോടെ കേട്ടു.
കാവ്യ തുടർന്നു: “വിവേക് എനിക്ക് വലിയ സ്നേഹവും, നല്ല അന്തസ്സുള്ള ജീവിതവും, സമൂഹത്തിൽ സ്ഥാനവും നൽകുന്നു… നീ എനിക്ക് പ്രണയവും, സന്തോഷവും, ശാരീരിക സുഖവും തരുന്നു… എനിക്ക് ഇത് രണ്ടും വേണം! അതുകൊണ്ട് തൽക്കാലം നീ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നോക്ക് മുത്തേ…”
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, നഗരത്തിലെ മിന്നുന്ന തെരുവ് വിളക്കുകൾക്ക് താഴെക്കൂടി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാർ വേഗത്തിൽ പായുകയായിരുന്നു.
ഫോണിൽ അവന്റെ ഭാര്യ മേഘയുടെ കോളുകൾ തുടർച്ചയായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണ അടിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഫോൺ സൈലന്റ് മോഡിലേക്ക് മാറ്റി കാറിന്റെ ഡാഷ്‌ബോർഡിൽ വെച്ചു.
കാറിലെ ഇന്ധനം തീരാറായപ്പോൾ അവൻ അടുത്തുള്ള ഒരു പെട്രോൾ പമ്പിനരികിലേക്ക് വണ്ടി ഒതുക്കി നിർത്തി. പെട്ടെന്ന് ഒരു യുവാവ് കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് മുൻസീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. അത് അവന്റെ ചെറുപ്പകാലം മുതലുള്ള അടുത്ത സുഹൃത്ത് അരുൺ ആയിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് അല്പം അസ്വസ്ഥതയോടെ ചോദിച്ചു: “നീ എന്താടാ ഇത്ര അത്യാവശ്യമായി കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞ് സന്ദേശം അയച്ചത്? ആ സമയത്ത് ഞാൻ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗിൽ ആയിരുന്നു.”
അരുൺ കണ്ണുകളിലെ ഭയത്തോടെയും വിഷമത്തോടെയും പറഞ്ഞു: “എടാ… അമ്മ ആശുപത്രിയിലാണ്. സിറ്റി മിഷൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഐ.സി.യുവിൽ കിടക്കുകയാ. വൈകുന്നേരം അടുക്കളയിൽ കാൽ തെന്നി വീണതാ. ഇടുപ്പെല്ലിന് പൊട്ടലുണ്ട്. അടിയന്തരമായി നാളെ രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് ഓപ്പറേഷൻ നടത്തണം. മുപ്പതിനായിരം രൂപ വേണം. ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലുള്ളതും സുഹൃത്തുക്കളോട് ചോദിച്ചതുമായി കുറെ ഒപ്പിച്ചു. ഇനി ഒരു പതിനായിരം രൂപ കൂടി തികയാനുണ്ട്. നിന്റെ കയ്യിൽ വല്ലതും കാണുമോ എന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടിയാടാ…”
സിദ്ധാർത്ഥ് കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ബെസ്റ്റായി! നിനക്കറിയില്ലേ അരുണേ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സ്ഥിരമായി ജോലി ഒന്നുമില്ലെന്ന്? എന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ എടുത്തു പറയാൻ ഒരു രൂപ പോലും ഇല്ലടാ. എന്ത് ചെയ്യാനാ… ദാ, നീ തന്നെ കണ്ടില്ലേ, കാറിൽ പെട്രോൾ അടിക്കാൻ പോലും കാശില്ലാതെ നിൽക്കുകയാ ഞാൻ. കഷ്ടിച്ച് വീട്ടിൽ എവിടെയെങ്കിലും എത്തും… അത്രേയുള്ളൂ.”
അരുൺ ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി: “അതല്ലടാ സിദ്ധു… നിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്കറിയാം. എങ്കിലും തറവാട് വിറ്റ കാശിന്റെ വല്ല വിഹിതവും കാണും എന്ന് കരുതി… വേറെ ആരും സഹായിക്കാനില്ലാത്തതുകൊണ്ടാ ചോദിച്ചത്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇത് നിനക്ക് ഫോണിലൂടെ ചോദിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോ? വെറുതെ എന്നെ ഇത്രയും ദൂരം വണ്ടി ഓടിച്ച് വരുത്തിച്ചില്ലേ. നിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടാം എന്ന് വെച്ചാൽ എന്റെ കാറിൽ അതിനുള്ള പെട്രോളും ഇല്ല.”
അവൻ വണ്ടി നിരത്തിന്റെ വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി.
“ദാ… ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്ക്. അവിടുന്ന് സിറ്റിയിലേക്ക് വല്ല ഓട്ടോയും കിട്ടും. നീ ഇറങ്ങിക്കോ,” സിദ്ധാർത്ഥ് തണുപ്പൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
അരുൺ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തളർന്ന മനസ്സോടെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ ഇറങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഡോർ വലിച്ച് അടച്ചു.
കാർ മുന്നോട്ട് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ജനലിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “അമ്മയോട് എന്റെ അന്വേഷണം പറഞ്ഞേക്ക്. ഓപ്പറേഷൻ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് സൗകര്യം പോലെ ഞാൻ വന്ന് കണ്ടോളാം.”
വണ്ടി വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോകുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാറിന്റെ പിൻവിളക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
തനിക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളോ കളിക്കോപ്പുകളോ വാങ്ങുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിനും കൂടി ഒരെണ്ണം വാങ്ങി നൽകിയിരുന്ന, വീട്ടിൽ എന്ത് നല്ല ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയാലും സിദ്ധാർത്ഥിനായി ഒരു പാത്രം മാറ്റിവെച്ചിരുന്ന തന്റെ അമ്മയുടെ സ്നേഹനിർഭരമായ മുഖം അരുണിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. ആ സ്നേഹമെല്ലാം സിദ്ധാർത്ഥ് എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് മറന്നുപോയത്!
വീണ്ടും ഫോൺ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ മേഘയുടെ ചേട്ടൻ (അളിയൻ) ഹരിയാണ് വിളിക്കുന്നത്.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഭയത്തോടെ ഫോൺ എടുത്തു: “ഹലോ… ചേട്ടാ…”
മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഹരിയുടെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു: ” അളിയാ… ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുകയാണ്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതെന്താ ചേട്ടാ അങ്ങനെ? ഞാൻ ഇതാ എത്താറായി. ഒരു ഇരുപത് മിനിറ്റ്… ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കോളാം.”
ഹരി ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇല്ല അളിയാ, എനിക്ക് നാളെ രാവിലെ മംഗലാപുരത്തേക്ക് ഒരു ഔദ്യോഗിക ആവശ്യത്തിന് പോകാനുള്ളതാണ്. പിന്നെ, നിങ്ങളും മേഘയും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ നിങ്ങൾ തന്നെ സംസാരിച്ച് തീർക്ക്. ഭാര്യയും ഭർത്താവും ആകുമ്പോൾ ചെറിയ ചില പിണക്കങ്ങളും വഴക്കുകളും ഒക്കെ സാധാരണയാണ്. അതൊക്കെ പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും മുന്നോട്ട് പോകണം. ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായോ അളിയന്?”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഇരച്ചുകയറി: “ആ… മനസ്സിലായി ചേട്ടാ…”
ഹരി ശബ്ദത്തിന്റെ കനം കൂട്ടി പറഞ്ഞു: “ഇല്ലെങ്കിൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കിക്കോ… അവൾ രണ്ട് കുട്ടികളുടെ അമ്മയാണെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു അനിയത്തിയാണ്. അവളെ നല്ല നിലയിൽ നോക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരുപാട് നല്ല ചെറുപ്പക്കാർ ഇന്നും തയ്യാറാണ്. അവൾക്ക് ആവശ്യമെങ്കിൽ വേറെയൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയും. പക്ഷെ, അത് ആദ്യത്തെ ഭർത്താവ് മരിച്ചത് കൊണ്ടായിരിക്കണം എന്ന് മാത്രം! അളിയൻ വെറുതെ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രം.”
അല്പം നിർത്തി ഹരി തുടർന്നു: “പിന്നെ… അവൾ വീണ്ടും പഠിക്കാൻ പോകണം, എന്തെങ്കിലും ചെറിയ ജോലി കണ്ടെത്തണം എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു. അവൾ പഠിച്ച് ഒരു ജോലിക്ക് പോകുന്നെങ്കിൽ പോകട്ടെ അളിയാ… എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടാതെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കട്ടെ.”
സിദ്ധാർത്ഥ് പരിഭ്രാന്തിയോടെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ! അത് വേണ്ട ചേട്ടാ… പ്ലീസ്, അവൾ ജോലിക്ക് പോകേണ്ട ഒരു ആവശ്യവുമില്ല. ഞാൻ എല്ലാം ശരിയാക്കാം.”
അളിയന്റെ ഭീഷണികൾക്കും ഉപദേശങ്ങൾക്കും ഒടുവിൽ, താൻ താഴ്ന്നു കൊടുത്ത് സംസാരിച്ച് അവൻ ഫോൺ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥ് കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കടന്നു. കിടക്കയിൽ മേഘയും സിദ്ധാർത്ഥും പരസ്പരം എതിർവശങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ചുമരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് മേഘ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “ഏട്ടാ… ചേട്ടായിയോട് ഞാൻ ബി.എഡ് കോഴ്‌സിന് ചേരുന്നതിനെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഏട്ടൻ എന്തിനാ അതിനെ എതിർത്തത്?”
അതുവരെ ഉള്ളിൽ അടക്കി വെച്ചിരുന്ന ദേഷ്യവും ഭയവും സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മേൽ തീർത്തു. അവൻ കിടക്കയിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“ഇനി നീ പോയി പഠിച്ച് പണിയെടുത്തിട്ട് വേണമല്ലോടി ***** മോളെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ!” അവൻ അലറി.
മേഘ ഭയത്തോടെ പുതപ്പ് നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു: “ഏട്ടാ… അത്… ഏട്ടന് ഇപ്പോൾ സ്ഥിരമായി ജോലി ഒന്നുമില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ ജോലി കണ്ടെത്തുകയാണെങ്കിൽ കുടുംബത്തിന് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാകുമല്ലോ എന്ന് കരുതി മാത്രമാണ്…”
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി: “പിന്നെ! വലിയൊരു ആശ്വാസം! എനിക്ക് ജോലിയില്ലെങ്കിൽ എന്താടി? നിന്നെ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും പണയം വെച്ചിട്ടാണോടി ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകുന്നത്? പെണ്ണുങ്ങൾ പണിക്കു പോയിട്ട് കഞ്ഞി കുടിക്കേണ്ട ഗതികേട് വന്നാൽ അത് നാണക്കേടാണ്. പെണ്ണുങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി ജോലി ചെയ്താൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം പോകുമെന്നാണ് എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്!”
ദേഷ്യത്തോടെ മേശപ്പുറത്തുനിന്നും സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റും ഫോണും എടുത്ത് അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പോകുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പിറുപിറുത്തു: “ഇനി നിന്നെ വെളിയിൽ വിട്ട് പഠിപ്പിച്ച് ജോലിക്ക് വിടണം… എന്നിട്ട് വേണം നിനക്ക് അവിടെ വല്ലവന്മാരുമായും കമ്പനിയായി അവരുടെ കൂടെ പോകാൻ!”
തണുത്ത രാത്രികാറ്റിൽ, വീടിന്റെ ടെറസിൽ സിഗരറ്റ് പുകച്ചുയർത്തിക്കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും റിംഗ് ചെയ്തത്. സ്‌ക്രീനിൽ ‘നിരഞ്ജന’ എന്ന പേര് തെളിഞ്ഞു. അവൻ വേഗത്തിൽ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“ഹലോ… ജോയിച്ചാ…” മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടു.
സിദ്ധാർത്ഥ് സ്വരം വളരെ മൃദുലമാക്കി: “എന്താടോ… നിരഞ്ജനാ? നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്? എന്താ പറ്റിയത്?”
നിരഞ്ജന വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ കോളേജിൽ നിന്ന് അടുത്ത ആഴ്ച ഗോവയിലേക്ക് ഒരു സ്റ്റഡി ടൂർ പോകുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ അച്ഛൻ പണം തരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരെല്ലാം പോകുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് പോകാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആകെ ഒറ്റപ്പെടും…”
“അതിനത്ര തുക വേണ്ടി വരും?” സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.
“അയ്യായിരം രൂപ കോളേജിൽ അടയ്ക്കണം. പിന്നെ എനിക്ക് വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാനും കയ്യിൽ വെക്കാനും കൂടി കുറച്ച് പണം വേണം…”
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്ത്രപരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു: “നീ ഒട്ടും വിഷമിക്കേണ്ട. നാളെ രാവിലെ തന്നെ നിന്റെ കയ്യിൽ പതിനഞ്ചായിരം രൂപ ഞാൻ തരാം. ഇനി ഇതിനായി നിന്റെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ പോയി ചോദിച്ച് നാണം കേടണ്ട. കഴിഞ്ഞ മാസം നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയതുപോലെ, നഗരത്തിലെ ആ പഴയ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ പിന്നിലെ വിജനമായ കെട്ടിടത്തിൽ നാളെ രാവിലെ ഏഴ് മണിക്ക് നീ വരണം. അവിടെ വെച്ച് ഞാൻ പണം തരാം.”
നിരഞ്ജനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പെട്ടെന്ന് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു: “താങ്ക് യൂ സോ മച്ച് ജോയിച്ചാ! നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. നാളെ രാവിലെ ഏഴ് മണിക്ക് ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും… ഉമ്മ… ഉമ്മ…”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് സിഗരറ്റ് കുറ്റി നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടിയരച്ചു. തണുത്ത നിലത്ത് ടെറസിൽ തന്നെ കിടക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
കൗമാരത്തിൽ നിന്നും യൗവനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന, നിഷ്കളങ്കയായ ഒരു സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയുമായി വിജനമായ മുറിയിൽ പങ്കിടാൻ പോകുന്ന രഹസ്യ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്ത് അവൻ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി. തന്റെ സ്വാർത്ഥ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കിയ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളോട് അവൻ മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു.
മറുതലയ്ക്കൽ, നിരഞ്ജന കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാതെ കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അല്പഭാഗം കുറച്ചു நேரത്തേക്ക് ആ വയസ്സനായ മനുഷ്യന് വഴങ്ങിക്കൊടുത്താൽ, കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ പണക്കാരിയായി ജീവിക്കാമല്ലോ, അവരോടൊപ്പം ഗോവയിൽ പോയി അടിച്ചുപൊളിക്കാമല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. പണത്തോടുള്ള ആർത്തിയിൽ സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണയം വെക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നു.
അതേസമയം, താഴത്തെ മുറിയിൽ മേഘ ഉറങ്ങാനാവാതെ കണ്ണീർ ഒഴുക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പനോടും ജ്യേഷ്ഠന്മാരോടും എതിർത്ത് സംസാരിച്ച്, തനിക്ക് ആദ്യമായി പ്രണയം സമ്മാനിച്ച സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നേരം അച്ഛൻ തന്നോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അലയടിച്ചു:
> *” മോളെ മേഘ… നീ ആരെ വേണമെങ്കിലും വിവാഹം കഴിച്ചോ. അതിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പില്ല. പക്ഷെ, അതിന് മുൻപ് നീ സ്വന്തമായി പഠിച്ച് നല്ലൊരു ജോലി കണ്ടെത്തണം. ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ വീട്ടിൽ, അടുക്കളയുടെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കഞ്ഞിയും കറിയും വെച്ച് സ്വന്തം ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ളതല്ല നിന്റെ കഴിവുകൾ. നിന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനാണെങ്കിൽ അവൻ നിന്റെ പഠനം കഴിയുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കും. നാളെ ആ വ്യക്തിക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടമോ വഞ്ചനയോ സംഭവിച്ചാൽ പോലും, നിനക്കും നിന്റെ മക്കൾക്കും ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈ നീട്ടാതെ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ ആ ജോലി നിന്നെ സഹായിക്കും…”*
>
അന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ഇന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. സ്വന്തമായി വരുമാനമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, വഞ്ചകനായ ഭർത്താവിന്റെ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവന്റെ തണലിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന സ്വന്തം ഗതികേട ഓർത്ത് അവൾ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു തീർത്തു.
സിറ്റി മിഷൻ ആശുപത്രിയുടെ ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിലെ തണുത്ത മരബെഞ്ചിൽ അരുൺ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കയ്യിലെ ഫോണിലെ ബാലൻസ് തീർന്നപ്പോൾ, ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തെ കോയിൻ ബോക്സിൽ നിന്നും തനിക്കറിയാവുന്ന അവസാന കോൺടാക്റ്റ് നമ്പറിലേക്കും അവൻ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി സഹായത്തിനായി വിളിക്കാൻ ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല.
നാളെ രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് അമ്മയുടെ ഓപ്പറേഷൻ നടക്കുമോ? ആവശ്യമായ പണം തികയ്ക്കാനാകുമോ? അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു പോകുന്ന അപരിചിതരായ ആളുകളുടെ മുഖങ്ങളിലേക്ക് അവൻ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒരു പരിചിത മുഖം കണ്ട് സഹായം ചോദിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയിൽ, കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാതെ അവൻ ആ രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടി.
എന്നാൽ, ആ കറുത്ത രാത്രിയിൽ ഒരാൾ മാത്രം വളരെ സുഖമായി ഉറങ്ങി…
ഇന്ന് കാമുകനായ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ അനുഭവിച്ച രഹസ്യ പ്രണയത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിലും, നാളെ ഗൾഫിൽ നിന്നും തിരികെ എത്തുന്ന, താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഭർത്താവ് വിവേകിനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള സന്തോഷത്തിലും അവൾ കിടക്കയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങി… **കാവ്യ.**