ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകൾ

## ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകൾ
തീമേശമേൽ വെച്ചിരുന്ന ചായക്കോപ്പയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു മീര. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കനത്ത നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന വലിയപ്പൻ രാഘവന്റെയും വലിയമ്മ ഭവാനിയുടെയും മുഖത്ത് വലിയ അസംതൃപ്തി പ്രകടമായിരുന്നു.
“നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ മീരേ? പ്രായം മുപ്പതിനോട് അടുക്കുന്നു. ഇനിയും തടിയും കറുപ്പും കാണിച്ച് വീട്ടിലിരുന്നാൽ നിന്നെ ആരെങ്കിലും പടിപ്പുര കടന്ന് അന്വേഷിച്ചു വരുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?” വലിയമ്മ ഭവാനി പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഇരച്ചുകയറിയെങ്കിലും അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവൾ തളർന്നു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിലേ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട മീരയ്ക്ക് ഈ വീടും വലിയപ്പനുമായിരുന്നു എല്ലാം.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ എന്താണ് വലിയമ്മേ ഇത്ര വലിയ പ്രശ്നം? ഞാൻ സ്വയം അധ്വാനിക്കുന്നുണ്ട്, ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈനീട്ടുന്നില്ലല്ലോ,” വിഷമവും ദേഷ്യവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ മീര പറഞ്ഞു.
“കേട്ടില്ലേ അവളുടെ ഒരു അഹങ്കാരം!” വലിയമ്മ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “അപ്പനും അമ്മയും ഇല്ലാത്ത കുട്ടിയാണല്ലോ എന്ന് കരുതി ചെറുപ്പം മുതലേ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വളർത്തിയതിന് ഞങ്ങൾക്ക് തരുന്ന സമ്മാനമാണോ ഇത്? നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വയ്യ.”
വലിയപ്പൻ രാഘവൻ നിശബ്ദനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിലിരുന്ന ദിനപത്രം മടക്കിവെച്ച് അദ്ദേഹം മീരയെ നോക്കി.
“നിനക്കിത്ര പിടിവാശി കാണിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം മീരേ? നിന്റെ മനസ്സിൽ വേറെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” വലിയപ്പൻ ശാന്തമായി എന്നാൽ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ മനസ്സിൽ ആരുമില്ല വലിയപ്പാ,” മീര ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഒരു പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ കല്യാണത്തിന് തയ്യാറല്ല എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിനർത്ഥം അവൾക്ക് വേറെ ആരോടെങ്കിലും പ്രണയമുണ്ട് എന്നല്ല. അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വ്യക്തതയോ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമോ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം. അത്രമാത്രം.”
“അതൊക്കെ വെറും ഉപദേശങ്ങൾ!” ഇത്തവണ സംസാരിച്ചത് അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന മുത്തശ്ശിയാണ്. “പണ്ടൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം ചോദിച്ചിട്ടാണോ കെട്ടിച്ചുവിട്ടത്? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെയായി കഴിയുമ്പോൾ താനേ എല്ലാം ശരിയായിക്കോളും. പെണ്ണായാൽ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്യണം.”
മീര ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വാസമെടുത്ത് വലിയപ്പന് മുന്നിലേക്ക് അല്പം നീങ്ങിനിന്നു.
“എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു ജീവിതം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല വലിയപ്പാ. ഞാൻ ആദ്യം എന്റെ സ്വയം സന്തോഷവതിയായിരിക്കണം. എങ്കിലേ എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. ഭർത്താവിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സന്തോഷം മാത്രം തന്റെ ലക്ഷ്യമാക്കി മാറ്റി സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം മറക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ട. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും മാനിക്കുന്ന, എന്നെ ഒരു വ്യക്തിയായി കാണുന്ന ഒരാളെ മാത്രമേ എനിക്ക് പങ്കാളിയായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയൂ. അങ്ങനെയൊരാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് വരെ എനിക്ക് സമയം വേണം.”
“ഓ… വ വലിയ തത്വശാസ്ത്രം പറയുന്ന കണ്ടില്ലേ!” വലിയമ്മ ഭവാനി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “പഠിച്ച് നല്ല ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ ഇവൾക്ക് ഞങ്ങളെയൊക്കെ വേണ്ടാതായി. ഇത്രയും കാലം ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ജീവിച്ചവളാണ് ഇപ്പോൾ ഉപദേശം തരുന്നത്.”
“വലിയമ്മേ, കല്യാണം എന്നാൽ കേവലം ചടങ്ങുകളോ ആഘോഷങ്ങളോ മാത്രമല്ല. അതെന്റെ ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. എന്റെ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ജീവിതം ഞാൻ കണ്ടതാണ്. പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടും സന്തോഷകരമായ ഒരു ജീവിതം അവർക്കുണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ എന്നെ തറ്റിയാക്കി അവർ പോയി. അതുകൊണ്ട് ബാഹ്യ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ കാരണം മാത്രം എനിക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ കല്യാണം വേണ്ട എന്ന് പറയുന്നില്ല, പക്ഷേ അതിന് ഞാൻ മാനസികമായി തയ്യാറാകണം.”
“നിനക്ക് സമയം വേണം, ശരി! പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കൾ കൂടിയുണ്ട്,” വലിയമ്മ മുന്നോട്ട് വന്നു. “നിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചയക്കാതെ അവരെ എങ്ങനെ കെട്ടിക്കും? നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും? നിന്റെ ഈ തെറ്റായ ചിന്തകൾ കണ്ടാണ് അവരും വളരുന്നത്. നാളെ അവരും ഇതുപോലെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നാൽ ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും?”
മീര മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ തലതാഴ്ത്തി.
“നിനക്ക് ഈ വീടിന്റെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയല്ല. അത് എന്റെ മക്കളെക്കൂടി വഴിതെറ്റിക്കും. നീ നിന്റെ സ്വന്തം വഴി നോക്കുന്നതാണ് നല്ലത്,” വലിയമ്മ അന്തിമതീരുമാനം പോലെ പറഞ്ഞു.
“ഭവാനീ!” വലിയപ്പൻ ഞെട്ടലോടെ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു.
“ഇല്ല, നിങ്ങൾ ഇടപ്പെടേണ്ട,” വലിയമ്മ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. “ഇവൾക്ക് നല്ല ജോലിയുണ്ടല്ലോ. ഏതെങ്കിലും ഹോസ്റ്റലിൽ പോയി നിൽക്കട്ടെ. തനിയെ ജീവിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാകും ജീവിതത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ.”
വീട്ടിൽ കനത്ത മൗനം പടർന്നു. മീര മുറിയിലേക്ക് പോയി തന്റെ ബാഗുകൾ എടുത്തു. മുത്തശ്ശി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. അനിയത്തിമാർ മുറിയുടെ വാതിലിലൂടെ ഭയത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. വലിയപ്പൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
മീര ബാഗുകളുമെടുത്ത് പടിയിറങ്ങി. വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു. ബസ് വന്നപ്പോൾ അവൾ കയറി സീറ്റിലിരുന്നു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ വലിയപ്പന്റെ പേര്. അവൾ കോൾ എടുത്തു.
“താങ്ക്സ് വലിയപ്പാ…” ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.
“മോളേ… നിനക്ക് വിഷമമായോ?” ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ വലിയപ്പന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ സ്വരമായിരുന്നു. “വീട്ടിൽ നിന്നാൽ ലതയും അമ്മയും കൂടെ നിന്നെ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി ഏതെങ്കിലും ബന്ധത്തിൽ തളച്ചിടും. മുംബൈയിലെ ആ പുതിയ ജോബ് ഓഫർ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു മോളേ, അതുകൊണ്ടാണ് അവിടെവെച്ച് എനിക്ക് നിന്നെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്.”
“എനിക്കറിയാം വലിയപ്പാ…” മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
“മകൾ നന്നായി വരണം. നിനക്ക് ആവശ്യത്തിന് സമയമുണ്ട്. മുംബൈയിൽ പോയി ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കൂ. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കാൻ മടിക്കരുത്. എനിക്ക് തന്ന വാക്ക് തെറ്റിക്കരുത്, കേട്ടല്ലോ?”
“ഇല്ല വലിയപ്പാ… ഞാൻ വാക്ക് തെറ്റിക്കില്ല.”
വർദ്ധിച്ച ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മീര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുതിയൊരു യാത്രയുടെ, പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ തെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.