by
ആർദ്ര
“മോളേ വേണി… നീയിത് എങ്ങോട്ടാ ഈ വെളുപ്പാൻകാലത്ത്? രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ നിന്റെ കല്യാണമല്ലേ?”
അടുക്കളയിൽ നിന്നും നാത്തൂൻ സുമിത്രയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് വേണി മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടിയത്. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ ചന്ദനക്കുറി കൂടി ചാർത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യം തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഒന്ന് വടക്കേടം വരെ പോയിട്ട് വരാം ഏട്ടത്തി. അവിടെ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ തനിച്ചല്ലേ…”
സുമിത്ര പരിഹാസത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “നാട്ടുകാർ ഓരോന്ന് പറയുന്നത് നിന്റെ ചെവിയിൽ എത്തുന്നില്ലേ? നിന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടാൻ നിന്റെ ഏട്ടൻ ഗൾഫിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നീ ഓർക്കണം. ആ തറവാട്ടിലെ കിഴവൻ ചാണ്ടിച്ചായനെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ പോക്ക് ഇനിയെങ്കിലും നിർത്തിക്കൂടെ?”
വേണി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പടിക്കൽ ഇരുന്ന അമ്മയുടെ അനുവാദം വാങ്ങി അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു. അവൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു; പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസും ചുരുണ്ട മുടിയിഴകളും അവളുടെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ അധികം ആ നാട്ടുകാർ ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ അമിതമായ പക്വതയായിരുന്നു.
പോകുന്ന വഴിയിൽ ‘ശകുനി വാസു’വിന്റെ ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ പരിഹാസങ്ങൾ ഉയർന്നു.
“എന്താടി മോളേ, നിന്റെ മൊതലാളിക്ക് ഇന്ന് പാല് കൂടുതൽ വേണോ?”
കൂട്ടച്ചിരിക്കിടയിൽ വേണി വേഗത്തിൽ നടന്നു. അവൾക്കറിയാം, താൻ എന്തിനാണ് ആ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതെന്ന്. അഞ്ചു സെന്റ് ഭൂമിയിൽ വെള്ളം കയറി നശിച്ചിരുന്ന തങ്ങളുടെ കൂരയെ ഒരു വീടാക്കി മാറ്റിയത് ആ ചാണ്ടിച്ചായനാണ്. തന്റെ ഏട്ടനെ വിദേശത്തേക്ക് അയക്കാൻ പണം നൽകിയതും അദ്ദേഹമാണ്. അതൊന്നും ഒരു പ്രത്യുപകാരവും പ്രതീക്ഷിച്ചല്ല. പണക്കാരനായ ആ മനുഷ്യന്റെ മക്കളൊക്കെ അമേരിക്കയിൽ സുഖമായി കഴിയുന്നു. അച്ഛനെ നോക്കാൻ അവർക്ക് സമയമില്ല.
അവൾ ആ വലിയ ഗേറ്റ് കടന്നു. ഉമ്മറത്ത് ചാരുകസേരയിൽ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന 75-കാരനായ ചാണ്ടിച്ചായൻ. അവൾ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു.
“നീ വന്നോ വേണി? നീ വരാതെ ഞാൻ ഒന്നും കഴിക്കില്ല എന്ന് കരുതിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“ഇന്ന് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ അവിയൽ ചാച്ചന് കൊടുക്കാം എന്ന് കരുതിയാ വന്നത്.” അവൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം നെടുവീർപ്പിട്ടു. “നാളെ കഴിഞ്ഞ് നിന്റെ കല്യാണമല്ലേ… പിന്നെ നീ വരില്ലല്ലോ. ജോയിക്കുട്ടി എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു പെണ്ണിനെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ… നിന്നെപ്പോലെ ആര് നോക്കാനാ?”
ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മക്കളെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് നിറയും. താൻ വിദേശ ഭാഷ പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കിയ മക്കൾ ഇന്ന് അന്യഭാഷക്കാരെപ്പോലെയാണ് അദ്ദേഹത്തോട് പെരുമാറുന്നത്. മക്കൾക്ക് താൻ നട്ട മാവിലെ മാമ്പഴത്തേക്കാൾ പ്രിയം കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന ജ്യൂസിനോടാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം പരിതപിക്കാറുണ്ട്.
ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ ചാണ്ടിച്ചായൻ ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു.
“വേണി, ഇന്ന് നീ എന്റെ കൂടെ ഈ മേശയിൽ ഇരുന്ന് കഴിക്കണം. പൈലിയുടെ മകൾ എന്ന വിചാരം വേണ്ട. ഇന്ന് നീ എന്റെ മകളാണ്.”
മടിച്ചാണെങ്കിലും വേണി അവിടെ ഇരുന്നു. ഊണിന് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് മുറ്റത്തുകൂടി ഒന്ന് നടക്കണം എന്ന് മോഹം തോന്നി. വേണി അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മുറ്റത്തിറങ്ങി. ഓരോ ചെടിയെയും തൊട്ടും മണത്തും അദ്ദേഹം കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.
“ഇത് കണ്ടോ, ഈ റോസാപ്പൂവ്… ഇതാണ് ഞാൻ. സുഗന്ധം പോയി വാടിക്കരിഞ്ഞ് വീഴാൻ നിൽക്കുന്ന പൂവ്.”
“ചാച്ചൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ.” വേണി അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വൈകുന്നേരം മടങ്ങാൻ നേരമായപ്പോൾ ചാണ്ടിച്ചായൻ അവളെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പൊതി അദ്ദേഹം അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അതിൽ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു മാലയും വളകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് നിനക്കുള്ള എന്റെ സമ്മാനമാണ്. ജോർജിനെക്കൊണ്ട് വാങ്ങിപ്പിച്ചതാ. നന്നായോ എന്നറിയില്ല.”
വേണി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ വീണു അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിൽ പതിച്ചു.
“മോളേ… എനിക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം കൂടിയുണ്ട്. മരിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും ആരെങ്കിലും എന്നെ ഒന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്നത് കേൾക്കണം. എന്നെ… എന്നെ ഒന്ന് ‘ചാച്ചാ’ എന്ന് വിളിക്കുമോ?”
വേണി ആ കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു: “ചാച്ചാ…”
ആ നിമിഷം ആ തറവാടിന്റെ മൗനത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പുതുമഴ പെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് വേണിയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ ഭർത്താവിനെയും കൂട്ടി നേരെ വന്നത് ചാണ്ടിച്ചായനെ കാണാനാണ്. ഒരു മകളുടെ അവകാശത്തോടെ അവൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി.
“ചാച്ചാ… കണ്ടോ, ഞങ്ങൾ വന്നു.”
ചാരുകസേരയിൽ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ചാണ്ടിച്ചായൻ. അവൾ അടുത്ത് ചെന്ന് തട്ടിവിളിച്ചു. പക്ഷേ, മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം തണുത്തിരുന്നു. ആ കൈകൾ ഒരു വശത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു. ശ്വാസത്തിന്റെ നേർത്ത ചൂട് പോലും ബാക്കിയില്ലാതെ അദ്ദേഹം യാത്രയായിരുന്നു.
വേണിയുടെ ഉള്ളം തകർന്നു. ആ വിവാഹ വേഷത്തിൽ അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ കത്തു ശ്രദ്ധിച്ചത്.
പാതി തെളിഞ്ഞ മഷിയിൽ അവസാനമായി അദ്ദേഹം കുറിച്ചിരുന്നു:
> “വേണി… എനിക്ക് ജനിക്കാതെ പോയ എന്റെ പൊന്നുമകൾ… ചാച്ചൻ പോകുന്നു. നീ നന്നായി വരും.”
>
ഇനിയൊരിക്കലും കേൾക്കാത്ത ആ ലോകത്തേക്ക് അദ്ദേഹം പോയിക്കഴിഞ്ഞു. തന്റെ മകളോട് യാത്ര പോലും പറയാതെ, പക്ഷേ അവളിലെ മകളെ ഈ ഭൂമിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്.