ചെറുകഥ

കർമ്മഫലം

“”നാത്തൂനേ, നിങ്ങളെങ്കിലും എന്നെയൊന്ന് സഹായിക്കണം. ആ പെണ്ണിനോട് എത്ര ഉപദേശിച്ചിട്ടും അവൾക്കൊരുകുലുക്കവുമില്ല. എന്റെ വാക്കുകൾക്കൊന്നും അവളിന്ന് വില കൽപ്പിക്കുന്നുമില്ല!””

അനിയൻ പ്രകാശന്റെ ഭാര്യ സുനിത ഫോണിലൂടെ വിതുമ്പുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ രാധയുടെ മനസ്സൊന്നു പിടഞ്ഞു. സ്വന്തം മകളുടെ വഴിപിഴച്ച പോക്കിൽ ആകുലപ്പെടുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ആ വാക്കുകളിൽ നിഴലിച്ചിരുന്നു.

“”നീ വിഷമിക്കണ്ട സുനിതേ, ഞാൻ വേണു ഏട്ടനോട് പറയാം. നന്ദനയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തെ വലിയ കാര്യമാണല്ലോ, വലിയച്ഛൻ പറഞ്ഞാൽ അവൾ ചിലപ്പോൾ കേട്ടാലോ?””

രാധയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സുനിത ഒന്നു ശാന്തമായി. മിഠായിയും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി എപ്പോഴും എത്തുന്ന വേണു വലിയച്ഛൻ നന്ദനയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. എങ്കിലും, പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ ആ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കുമോ എന്ന ഭയം സുനിതയുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അച്ഛൻ കാലുപിടിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും കുലുങ്ങാത്തവളാണ് അവൾ. ജോലിയും കൂലിയുമില്ലാത്ത, ലഹരിക്ക് അടിമയായ ആ പയ്യന്റെ കൂടെയേ പോകൂ എന്ന് വാശിപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന മകളെ ഓർത്ത് സുനിത തകർന്നുപോയി.

“”എങ്ങനെയെങ്കിലും എന്റെ മോളെ ഒന്ന് തിരിച്ചു തരണേ നാത്തൂനേ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും കടുംകൈ ചെയ്യും!”” സുനിത കരച്ചിലോടെ ഫോൺ വെച്ചു.

വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയ വേണുവിന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ രാധയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.

“”എന്താ രാധേ, മുഖം ചീർത്തല്ലോ? രാവിലെ പോയ ഉന്മേഷമൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ?”” വേണു ചോദിച്ചു.

രാധ പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. സുനിതയുടെ വിളിയെക്കുറിച്ചും നന്ദനയുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും അവൾ വിശദീകരിച്ചു. “”ആ പയ്യൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണെന്നാ കേൾക്കുന്നത്. മുടി നീട്ടി വളർത്തി, കാതു കുത്തി, എപ്പോഴും ലഹരിയിൽ നടക്കുന്ന ഒരാൾ! നന്ദന അവനെ കല്യാണം കഴിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു ബഹളമാണ്. നിങ്ങളൊന്ന് പോയി അവളോട് സംസാരിക്കുമോ?””

രാധയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും വേണുവിന്റെ ഭാവം മാറി. അല്പം പോലും ആലോചിക്കാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “”എനിക്കാവില്ല രാധേ. എനിക്ക് ആ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ സൗകര്യമില്ല.””

രാധ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു: “”അതെന്താ ഏട്ടാ അങ്ങനെ? അവൾ നമ്മുടെ മോളെപ്പോലെയല്ലേ?””

“”നിനക്ക് പെട്ടെന്ന് മറവി രോഗം ബാധിച്ചോ?”” വേണു ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. “”നിന്റെ അമ്മയോട് ആ സുനിത കാട്ടിയ ക്രൂരതകൾ നീ മറന്നോ? നിന്നെ കല്യാണം കഴിച്ച അന്ന് മുതൽ നിന്റെ അമ്മയെ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. പക്ഷേ, പ്രകാശൻ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ നടന്നത് നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?””

പഴയ കാര്യങ്ങൾ രാധയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. പ്രകാശൻ വിദേശത്തായിരുന്ന സമയത്ത് സുനിത അമ്മയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചിരുന്നു. നല്ലൊരു ആഹാരം പോലും ആ പാവത്തിന് കൊടുക്കില്ലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ സന്ദർശനത്തിന് ചെന്നപ്പോഴാണ് അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ തങ്ങൾ നേരിട്ട് കണ്ടത്. അന്ന് വേണു ഏട്ടനാണ് അമ്മയെ ബലമായി അവിടെനിന്നും കൂട്ടിയിറക്കി ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്.

അമ്മയുടെ വാർദ്ധക്യ പെൻഷൻ പോലും തട്ടിയെടുക്കുന്ന സുനിതയുടെ സ്വഭാവം വൈകിയാണ് രാധ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. പ്രകാശൻ നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ സങ്കടപ്പെടാതിരിക്കാൻ അമ്മ തന്നെയാണ് എല്ലാം രഹസ്യമാക്കി വെക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. മരിക്കും വരെ അമ്മയ്ക്ക് ഈ വീട്ടിൽ രാജകീയമായ പരിചരണമാണ് വേണു നൽകിയത്. സ്വന്തം മകനേക്കാൾ സ്നേഹം മരുമകൻ നൽകുന്നത് കണ്ട് ആ അമ്മ കണ്ണുനീരോടെ നന്ദി പറയുമായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ രാധയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി നന്ദനയെ കാണാൻ വേണു പോയി. പക്ഷേ, പഴയ സ്നേഹനിധിയായ നന്ദനയായിരുന്നില്ല അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്.

“”എന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം വലിയച്ഛാ, ഇതിൽ ആരും തലയിടണ്ട!”” എന്ന് അവൾ മുഖത്തടിച്ച പോലെ മറുപടി നൽകി.

വേണു തിരികെ വന്ന് രാധയോട് പറഞ്ഞു: “”അവൾക്ക് വേണ്ടത് അവൾ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നന്മയായാലും തിന്മയായാലും അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴിയിലൂടെ അവൾ പോകട്ടെ. ഇത് സുനിത പണ്ട് ചെയ്ത കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടു ആസ്വദിച്ചവർക്ക് കാലം കരുതിവെച്ച തിരിച്ചടി. നീ ഇനി അതിൽ ഇടപെടാൻ നിൽക്കണ്ട.””

രാധ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. വേണു പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി. ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണ്, ചെയ്തതൊക്കെയും നമ്മിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വരും.