## ചില്ലുടഞ്ഞ നിഴലുകൾ

## ചില്ലുടഞ്ഞ നിഴലുകൾ
നെറ്റിയിലെ ആഴത്തിലുള്ള ആ പാടിൽ വിരലമർത്തുമ്പോൾ **അനന്യയുടെ** ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിലെ തന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കി അവൾ വല്ലാതെ പുച്ഛിച്ചു. ഒരു കാലത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചിരുന്ന ആ പെണ്ണല്ല ഇന്ന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. പിച്ചിച്ചീന്തിയ വസ്ത്രങ്ങളും കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ഈ രൂപം അവൾ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ്.
“ഇതൊരു പാഠമാണ് അനന്യാ… നിനക്ക് മാത്രം കിട്ടിയ പ്രത്യേക പാഠം!” അവൾ സ്വയം പരിഹസിച്ചു.
എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ഒരു വർഷം മുമ്പാണ്. അയൽപക്കത്തെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് **ഡോക്ടർ സിദ്ധാർത്ഥും** അഞ്ചു വയസ്സുകാരി മകൾ **നന്ദുട്ടിയും** താമസിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു തുടക്കം. പാവം തോന്നിയിട്ടാണ് അവരോട് അടുക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒന്നര വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കാണുമ്പോൾ അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മാതൃത്വം ഉണർന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു സർജനാണ്. അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത, ഗൗരവക്കാരൻ. ഒരു ജോലിക്കാരിയെപ്പോലും വെക്കാതെ കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യങ്ങൾ അയാൾ തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് അയാളോട് വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി. ആദ്യഭാര്യയെ അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതു കൊണ്ടാവണം അയാൾ മറ്റൊരാളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാത്തതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം തൊടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നന്ദുട്ടി ഓടിവന്നു. അവൾ വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അനന്യ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ താങ്ങി. പിന്നാലെ പരിഭ്രമിച്ചു വന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് നന്ദുട്ടിയെ എടുത്ത് അനന്യയെ നോക്കി നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിലായിരുന്നു തുടക്കം.
“അവൾക്ക് കൂട്ടിന് ആരുമില്ലാത്തതിന്റെ വിഷമമുണ്ട്. ജോലി തിരക്കിനിടയിൽ എനിക്ക് അവളെ വേണ്ടപോലെ നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് വേദനയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യയുടെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു.
അതൊരു സ്നേഹമായി വളരാൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ഒടുവിൽ അനന്യ തന്നെ ചോദിച്ചു, “നന്ദുട്ടിയുടെ അമ്മയായി ഞാൻ കൂടെ വരട്ടെ?” എന്ന്. സിദ്ധാർത്ഥ് അത് സമ്മതിച്ചത് ഒരു സ്വപ്നം പോലെയാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്.
പക്ഷേ വീട്ടുകാർ എതിർത്തു. “അനന്യാ, നിനക്കൊരു നല്ല ജോലിയുണ്ട്. എന്തിനാ ഒരു രണ്ടാംകെട്ടുകാരനെ കെട്ടി ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏൽക്കുന്നത്?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
ആരെയും കേൾക്കാതെ, തന്റെ ജോലി പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ ആഴ്ചകളിൽ തന്നെ ആ സ്വർണ്ണക്കൂടിന്റെ തിളക്കം മങ്ങിത്തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം ഒരു തടവറയായി മാറി.
ആദ്യം അവൻ അവളോട് ജോലിക്ക് പോകുന്നത് നിർത്താൻ പറഞ്ഞു. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള നിർബന്ധമായതുകൊണ്ട് അവൾ അത് സമ്മതിച്ചു. പിന്നീട് ഓരോന്നായി നിയന്ത്രണങ്ങൾ വന്നു.
ഒരു ദിവസം പുറത്തുപോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ജീൻസ് ധരിച്ച അനന്യയുടെ അരികിലെത്തി അവൻ മുടിയിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു.
“അനന്യാ… ഈ വേഷം എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. നീ എന്താ സാരി ഉടുക്കാത്തത്? **അഞ്ജലി** എപ്പോഴും സാരിയാണ് ഉടുത്തിരുന്നത്. അവൾക്ക് അത് നല്ല ചേർച്ചയുമായിരുന്നു. നീയും അവളെപ്പോലെയാകണം!”
അഞ്ജലി – അവന്റെ മരിച്ചുപോയ ആദ്യഭാര്യ. അവളുടെ നിഴലായി ജീവിക്കാൻ അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചു. മുടി മുറിക്കരുത്, ശബ്ദം ഉയർത്തരുത്, ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലി ഉണ്ടാക്കുന്ന അതേ രുചി വരണം… ഓരോ ദിവസവും അനന്യ അനുഭവിച്ചത് നരകതുല്യമായ പീഡനങ്ങളായിരുന്നു.
“സിദ്ധാർത്ഥ്, ഞാൻ അഞ്ജലിയല്ല! എനിക്ക് എന്റേതായ ഇഷ്ടങ്ങളുണ്ട്!” ഒരിക്കൽ അവൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. “എന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിക്കണമെങ്കിൽ അഞ്ജലിയെപ്പോലെ ജീവിച്ചാൽ മതി. അവളായിരുന്നു യഥാർത്ഥ പെണ്ണ്!”
അവൻ ഒരു സൈക്കോ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവൾ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി. അഞ്ജലിയുടെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ അവളോട് ധരിക്കാൻ അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിസമ്മതിക്കുമ്പോൾ മർദ്ദനമായിരുന്നു മറുപടി. ചെറിയ കുഞ്ഞ് നന്ദുട്ടി പോലും പേടിച്ചാണ് ആ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.
അതിനിടയിലാണ് അനന്യ താൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന വിവരം അറിയുന്നത്. ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് സന്തോഷിച്ചു.
“നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി സ്കാൻ ചെയ്യാം. എനിക്ക് അഞ്ജലിയെപ്പോലെ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ വേണം.”
സ്കാനിംഗ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയ അവന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടിരുന്നു. കാറിൽ വെച്ച് അവൻ അവളുടെ കൈ തിരിച്ചു.
“അതൊരു ആൺകുട്ടിയാണ്. എനിക്ക് ആൺകുട്ടികളെ ഇഷ്ടമല്ല. അഞ്ജലി എനിക്ക് പെൺകുട്ടിയെയാണ് തന്നത്. ഈ കുഞ്ഞ് നമുക്ക് വേണ്ട. നാളെ നമുക്കിത് ഒഴിവാക്കണം!”
അനന്യയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരു ഡോക്ടർ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ പറയുന്നു! അന്ന് രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങുന്നത് നോക്കി അവൾ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് ആ തടവറയിൽ നിന്ന് ഓടി. നേരെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്.
അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “സാരമില്ല മോളേ, നീ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ. നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ വളർത്താം.”
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് പിറന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അവൻ ദിവസവും വന്ന് ഗേറ്റിൽ തല്ലി ബഹളം വെക്കുമായിരുന്നു. “എന്റെ കുഞ്ഞിനെ താടാ… നീ എന്റെ കൂടെ വരണം!” എന്ന് അയാൾ അലറി.
പക്ഷേ അനന്യ തളർന്നില്ല. അവൾ പഴയ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം എടുത്തു. രാത്രിയും പകലും പഠിച്ചു. കഠിനാധ്വാനത്തിനൊടുവിൽ അവൾക്ക് ഒരു സർക്കാർ ജോലി കിട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശല്യം കൂടിയപ്പോൾ അവൾ സൈബർ സെല്ലിലും പോലീസിലും പരാതി നൽകി. അവന്റെ പദവിയൊന്നും അവനെ രക്ഷിച്ചില്ല. ഗാർഹിക പീഡനത്തിന് കേസ് എടുത്തതോടെ അവന്റെ തട്ടകം ഒന്നു കുറഞ്ഞു.
ഇന്ന് അനന്യ തന്റെ കുഞ്ഞിനൊപ്പം സമാധാനത്തോടെ കഴിയുന്നു. അവൾ മുടി തനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട രീതിയിൽ മുറിച്ചു. ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തടവറയിലെ “അഞ്ജലി” എന്ന നിഴലിൽ നിന്നും അനന്യ എന്ന സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായി അവൾ പുനർജനിച്ചു.
ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠം അവൾ എന്നും ഓർക്കുന്നു: പുറമെ കാണുന്ന പത്രാസല്ല, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ കരുണയും സ്വഭാവവുമാണ് യഥാർത്ഥ അന്തസ്സ്. മറ്റൊരാളുടെ നിഴലാകാനല്ല, സ്വന്തം വെളിച്ചമാകാനാണ് നാം പഠിക്കേണ്ടത്.