by നിഴൽരൂപങ്ങൾക്കിപ്പുറം
ജനാലയ്ക്കൽ പെയ്തൊഴിയാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി പിന്നിൽ നിന്നും ആ ആക്രോശം ഉയർന്നത്.
“ഇതാണോ നിന്റെ തനിനിറം? ഇതിനാണോ നീ ഇത്രയും കാലം പതിവ്രത ചമഞ്ഞു നടന്നത്?”
മാധവിന്റെ ശബ്ദം ആ വലിയ വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. പകച്ചുപോയ അഞ്ജലിക്ക് മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ആഞ്ഞുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മാധവ് അവളെ തനിക്കു നേരെ തിരിച്ചു. അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം പടർന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മാധവിന്റെ നോട്ടം മുറിയിൽ പതറി നിന്നിരുന്ന കിരണിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അഞ്ജലിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന കിരണിനെയാണ് മാധവ് കണ്ടത്. കാഴ്ചകൾക്ക് പലപ്പോഴും സത്യത്തെക്കാൾ മൂർച്ചയുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മാധവ് അവളെ തട്ടിമാറ്റി കിരണിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. വായുവിൽ ഉയർന്ന മാധവിന്റെ കൈ കിരണിന്റെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. അടി കൊണ്ട് നിലത്തു വീണ കിരൺ മുഖത്തെ ചോര തുടച്ചുകൊണ്ട് ക്രൂരമായ ഒരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
“ഭർത്താവ് പോരാതെ വരുമ്പോഴാണല്ലോ മാധവേ, ഭാര്യമാർ മറ്റുള്ളവരെ തേടിപ്പോകുന്നത്. നീ നിന്റെ ജോലിത്തിരക്കിൽ അവളെ മറന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ ഞാൻ വേണ്ടിവന്നു. അത് നീ തന്നെ ചോദിച്ചു വാങ്ങിയതല്ലേ?”
കിരണിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അഞ്ജലി തകർന്നുപോയി. തന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായി കണ്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വന്നവനാണ് ഈ വിഷം തുപ്പുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല. തന്നെ ചതിയിൽപ്പെടുത്തിയതാണെന്ന് മാധവിനെ എങ്ങനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ വിതുമ്പി.
തിരിച്ചറിവുകളുടെ പഴയകാലം
മാധവ് ഒരു ഉന്നത ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ അംഗം. അഞ്ജലിയാവട്ടെ ഒരു സാധാരണ ഇടത്തരം കുടുംബത്തിൽ നിന്നും വന്നവളും. മാധവിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഈ ബന്ധത്തിനോട് തുടക്കം മുതലേ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. പദവിയും പണവും നോക്കി അവർ കൊണ്ടുവന്ന ആലോചനകൾ വേണ്ടെന്നു വെച്ചാണ് മാധവ് അഞ്ജലിയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. അഞ്ജലിയുടെ ലാളിത്യവും നിഷ്കളങ്കതയുമായിരുന്നു അന്ന് മാധവിനെ ആകർഷിച്ചത്.
എന്നാൽ വിവാഹജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ മാധവ് തന്റെ കരിയറിന് പിന്നാലെ മാത്രമായി. പ്രമോഷനുകളും ടാർഗറ്റുകളും മീറ്റിങ്ങുകളും അയാളുടെ ലോകത്തെ കീഴടക്കി. വീട്ടിലെത്തിയാൽ ലാപ്ടോപ്പും ഫോണും മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ കൂട്ട്. കൂടെ ഇരിക്കുന്ന അഞ്ജലിയോട് ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാനോ, അവരുടെ കൊച്ചു മകൻ ആര്യന്റെ വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കാനോ അയാൾക്ക് സമയമില്ലായിരുന്നു. പണം നൽകിയാൽ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും വാങ്ങാമെന്ന തെറ്റായ ധാരണ മാധവിൽ വളർന്നു.
“നിനക്ക് എന്തിനാ സങ്കടം? നീ ചോദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പണം നിന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ ഞാൻ ഇടുന്നില്ലേ? വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഈ വലിയ വീടും നിനക്ക് പോരേ?” എന്നായിരുന്നു പരാതിപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ മാധവിന്റെ സ്ഥിരം മറുപടി.
ഈ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് മാധവിന്റെ ദൂരെയുള്ള ബന്ധുവായ കിരൺ കടന്നുവരുന്നത്. മാധവിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ അഞ്ജലിയെ അയാൾ പതിയെ വലയിലാക്കി. “മാധവിന് നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല അഞ്ജലീ, അവൻ വെറുമൊരു യന്ത്രമായി മാറി” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ അവളുടെ വിശ്വാസം നേടിയെടുത്തു. അവൾ കിരണിനെ ഒരു ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെ വിശ്വസിച്ചു.
ആ നിർണ്ണായകമായ വൈകുന്നേരം
അന്ന് ആര്യന് കഠിനമായ പനിയായിരുന്നു. രാവിലെ മാധവിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ “ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയിക്കോ, ഞാൻ പൈസ അയക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പതിവുപോലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. വൈകുന്നേരമായിട്ടും മാധവ് മകന്റെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചില്ല. ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോൾ മീറ്റിങ്ങിലാണെന്നു പറഞ്ഞു കട്ട് ചെയ്തു. നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽ അഞ്ജലി വീട്ടിലിരുന്ന് കരയുമ്പോഴാണ് കിരൺ വന്നത്.
വിഷമം സഹിക്കവയ്യാതെ അഞ്ജലി കിരണിനോട് മനസ്സ് തുറന്നു. “എനിക്ക് ഈ പണമൊന്നും വേണ്ട കിരൺ ഏട്ടാ, എനിക്കും കുഞ്ഞിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമീപ്യം മാത്രം മതി” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിലിനിടയിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന വ്യാജേന കിരൺ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. കിരൺ കാത്തിരുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആ സമയത്താണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി മാധവ് വീട്ടിലെത്തിയത്.
സത്യത്തിന്റെ മുഖാമുഖം
കിരണിനെ അടിച്ചു പുറത്താക്കിയ ശേഷം മാധവ് പൂമുഖത്തെ ചാരുകസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു. മുറിയിൽ അഞ്ജലിയുടെ ഏങ്ങലടികൾ കേൾക്കാം. അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
“എന്താ നിനക്ക് പറയാനുള്ളത്? എന്റെ കൺമുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ചയ്ക്ക് എന്ത് ന്യായീകരണമാണ് നീ നൽകുക?”
അഞ്ജലി കണ്ണീരോടെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ നോട്ടം ആദ്യമായി മാധവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. അതിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടിച്ചമർത്തി വെച്ച പ്രതിഷേധമായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ കണ്ടത് പകുതി സത്യം മാത്രമാണ് മാധവേട്ടാ. പക്ഷേ ഞാൻ പറയുന്നത് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കില്ല. നിങ്ങളുടെ പണമുണ്ടല്ലോ, അത് എനിക്ക് വേണ്ട. നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് പനിച്ച് തളർന്നു കിടന്നപ്പോൾ, അവൻ ‘അച്ഛാ’ എന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞപ്പോൾ നിങ്ങൾ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചു? നിങ്ങൾക്കത് ഒരു മിസ്സ്ഡ് കോൾ മാത്രമായിരുന്നു. എനിക്ക് പനി വന്നപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ് കഞ്ഞി തരാൻ പോലും നിങ്ങൾക്കായില്ല. നിങ്ങളുടെ ഫയലുകൾക്കും അക്കൗണ്ടുകൾക്കും ഇടയിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കൊന്നു കളഞ്ഞു. ആ സങ്കടം പങ്കുവെക്കാൻ ഒരാൾ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിച്ചു പോയി. പക്ഷേ ദൈവത്തെ സാക്ഷിയാക്കി ഞാൻ പറയുന്നു, ഞാൻ നിങ്ങളെ ചതിച്ചിട്ടില്ല. കിരൺ എന്നെ കുടുക്കിയതാണ്. എന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിനെ അയാൾ മുതലെടുക്കുകയായിരുന്നു.”
അഞ്ജലി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ മുറിയിൽ ഭീകരമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. മാധവ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയി.
ആ രാത്രി മാധവ് മടങ്ങിവന്നില്ല. അഞ്ജലി ആര്യനെ മാറോട് ചേർത്ത് ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നു. പുലർച്ചെ കാർ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു. മാധവിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. അയാൾ അവൾക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു.
“രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ നഗരത്തിലൂടെ വണ്ടി ഓടിക്കുകയായിരുന്നു. കിരൺ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ, അത് നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അതിൽ വലിയൊരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാൻ ഒരു നല്ല ഭർത്താവോ അച്ഛനോ ആയിരുന്നില്ല. പണം കൊണ്ട് സ്നേഹത്തെ പകരം വെക്കാമെന്ന് ഞാൻ കരുതിപ്പോയി. എന്റെ അവഗണനയാണ് കിരണിനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വഴി തുറന്നു കൊടുത്തത്. അഞ്ജലീ, എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. നീ തെറ്റുകാരിയല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സങ്കടം കേൾക്കാൻ ഞാൻ ഇല്ലാതിരുന്ന ഇടത്താണ് അയാൾ വന്നത്.”
മാധവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അയാൾ അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമുക്ക് ഇവിടം വിട്ടു പോകാം. എനിക്ക് കുറച്ചു ദൂരെ പ്രൊമോഷനോടെ ട്രാൻസ്ഫർ ആയിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് അവിടെ ഒരു പുതിയ ലോകം തുടങ്ങാം. ഇനി ജോലിക്കല്ല, നിങ്ങൾക്കായിരിക്കും എന്റെ മുൻഗണന. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അഞ്ജലീ.”
അഞ്ജലി മാധവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് തകർന്നടിയാൻ പോയ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പായിരുന്നു. മാധവ് പിന്നീട് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അയാൾ നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തി. ആര്യനോടൊപ്പം കളിക്കാനും അഞ്ജലിയോടൊപ്പം നടക്കാനും അയാൾ സമയം കണ്ടെത്തി. കിരണിനെ അയാൾ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കി. പണമല്ല, പരസ്പരമുള്ള കരുതലും സ്നേഹവുമാണ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറയെന്ന് മാധവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവർ പുതിയൊരു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് സന്തോഷത്തോടെ പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു.