​ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു

 മലബാറിലെ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ ഗ്രാമത്തിലാണ് ‘നന്ദനം’ എന്ന മനോഹരമായ വീട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ബിസിനസ്സുകാരനായ അലോക് തന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും കുടുംബത്തെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു. അവൻ്റെ ഭാര്യയാണ് അനു (അനാർക്കലി). വലിയ കണ്ണുകളും കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരിയുമുള്ള അനു ആ വീട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.

​എന്നാൽ ഏതൊരു കുടുംബത്തിലെയും പോലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വഴക്കിടുക അലോകിന്റെയും അനുവിന്റെയും ശീലമായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു അലോക്.

​”അനു… എന്റെ നീല ഷർട്ട് എവിടെ വെച്ചു? എപ്പോഴും ഞാൻ തിരയേണ്ടി വരണമല്ലോ!” അലോക് സ്റ്റഡി റൂമിൽ നിന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

​അനു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നു. “അയ്യോ സാറേ… അത് ഞാൻ ഇന്നലെ അലക്കി തേച്ചു മടക്കി അലമാരയിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്! കണ്ണുതുറന്ന് നോക്കിയാൽ കാണാം,” അവൾ ഇടുപ്പിൽ കൈവെച്ച് തിരിച്ചു പറഞ്ഞു.

​”നീ വലിയ ഉപദേശം നൽകേണ്ട. എനിക്ക് സമയമില്ല,” അലോക് കലിപ്പിൽ ഷർട്ട് ധരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​അനു ചെറിയ മുഖത്തോടെ മാറിനിന്നു. എന്നാൽ അലോക് കാറെടുത്ത് ഇറങ്ങാൻ പോയപ്പോൾ അവൻ്റെ വാച്ച് എടുക്കാൻ മറന്നത് കണ്ട അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അത് അവന് നൽകി.

​”നോക്കി പോണം കേട്ടോ… ദേഷ്യം കാരണം വണ്ടി സ്പീഡിൽ ഓടിക്കരുത്,” അവൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​അലോകിന്റെ മനസ്സിലെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോയി. അവളിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി. “നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു കാര്യവും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലടീ അനാർക്കലീ…” എന്ന് അവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

​અധ്യായം 2: വഴിത്തിരിവും മാതൃത്വത്തിന്റെ സന്തോഷവും

​ചില മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കുടുംബത്തിൽ ചെറിയ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അലോകും അവൻ്റെ അമ്മ സുമതിയും തമ്മിൽ ചെറിയൊരു വാക്കുതർക്കമുണ്ടായി. ബിസിനസ്സിൽ അമ്മയുടെ ചില പഴയ നിലപാടുകൾ തനിക്ക് തടസ്സമാകുന്നു എന്നതായിരുന്നു അലോകിന്റെ വിഷമം. അമ്മയോട് പിണങ്ങി അവൻ കുറച്ചു ദിവസമായി അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു.

​എന്നാൽ ആ കുടുംബത്തിലേക്ക് ആ വലിയ സന്തോഷവാർത്ത എത്തിയത് ഒരു തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു.

​കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അനുവിന് ചെറിയ തലകറക്കവും അസ്വസ്ഥതകളും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. അലോക് അവളെ നഗരത്തിലെ വലിയ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയി പരിശോധിച്ചു.

​ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അലോക്… അനു ഗർഭിണിയാണ്! അഭിനന്ദനങ്ങൾ!”

​അലോക് ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൾ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത കേട്ടതും അവൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അനുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അനു ഓടിച്ചെന്ന് സുമതിയമ്മയുടെ കാലുകളിൽ തൊഴുതു. ആ വാർത്ത കേട്ടതും അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ മകനോടുള്ള സങ്കടങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞുപോയി.

​സുമതിയമ്മ അലോകിനെയും അനുവിനെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു. “എന്റെ കുട്ടികൾക്ക് സന്തോഷം മാത്രമുണ്ടാകട്ടെ,” എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. കുടുംബത്തിൽ വീണ്ടും പഴയ സന്തോഷം തിരിച്ചെത്തി.

​അധ്യായം 3: ഇരട്ടി സന്തോഷവും നഗരത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയും

​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോകവെ, സ്കാനിംഗ് റിപ്പോർട്ട് വന്ന ദിവസം കുടുംബത്തിന് മറ്റൊരു വലിയ ആശ്ചര്യം കൂടി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടർ അറിയിച്ചു, അനുവിന് ഇരട്ടക്കുട്ടികളാണ് ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നത്!

​ആ വാർത്ത അലോകിനെയും അമ്മയെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും അളവറ്റ സന്തോഷത്തിലാക്കി. തങ്ങൾ അനുഭവച്ച വിഷമങ്ങൾക്കെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഇരട്ടി സമ്മാനമായാണ് ആ വാർത്തയെ അവർ കണ്ടത്.

​അതിനിടയിലാണ് അലോകിന്റെ ബിസിനസ്സ് വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി അവൻ മുംബൈയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നത്.

​”അനുവിനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ തനിച്ചാക്കി ഞാൻ പോകില്ല,” എന്ന് അലോക് നിർബന്ധം പിടിച്ചു.

​എന്നാൽ സുമതിയമ്മ പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും മുംബൈയിലേക്ക് പോകാം. അനുവിനെ പരിപാലിക്കാൻ ഞാനും കൂടെ വരാം.”

​അങ്ങനെ കുടുംബം ഒന്നടങ്കം മുംബൈയിലെ പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറി. ആ വലിയ നഗരത്തിലും അനുവിന് തറവാട്ടിലെ അതേ തണലും സ്നേഹവും അലോകും അമ്മയും നൽകി.

​അധ്യായം 4: കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വരവും ക്ലൈമാക്സും

​മുംബൈയിലെ പ്രമുഖ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് അനു രണ്ട് സുന്ദരമായ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ജന്മം നൽകി—ഒരു ആണും ഒരു പെണ്ണും.

​അലോകും അമ്മയും ആശുപത്രി മുറിയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കയ്യിലെടുത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​അലോക് അനുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.

​”അനാർക്കലീ… ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികളും ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും നമുക്കിടയിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അതെല്ലാം മാറി നമ്മളെ ഒന്നിച്ചു നിർത്തിയത് നിന്നോടുള്ള ഈ തീവ്രമായ സ്നേഹമാണ്,” അലോക് വൈകാരികമായി പറഞ്ഞു.

​”നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട് അലോക്,” അനു അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.

​തങ്ങൾക്കിടയിലെ ചെറിയ ദേഷ്യങ്ങളും അനാവശ്യ വാശികളും മാറ്റിവെച്ച്, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും ഒന്നിച്ചു നിൽക്കാനും പഠിച്ച ആ കുടുംബത്തിൽ എന്നും സ്നേഹവസന്തത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിന്നു.