by ഒരു അമ്മയുടെ തോൽവി
അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മതിലിലെ ക്ലോക്കിലേക്കായിരുന്നു പോകുന്നത്.
രാത്രി ഏഴര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇത്ര വൈകി രാഹുൽ ഒരിക്കലും വന്നിട്ടില്ല.
ഡിവോഴ്സിന് ശേഷം എല്ലാ മാസവും രണ്ടാം ശനിയാഴ്ച മകൻ ആദ്വിക്കിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുകയും വൈകിട്ട് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു വിടുകയും ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു അവന്റെ പതിവ്.
പക്ഷേ ഇന്ന് സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും അനഘയുടെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത കൂടി.
ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ എന്ന് വിചാരിച്ച് ഫോൺ എടുത്തപ്പോഴാണ് വീടിന് പുറത്തായി കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“വന്നു…”
അറിയാതെ ഒരു ആശ്വാസം അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ കടന്നുപോയി.
വേഗത്തിൽ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ നിശ്ചലയാക്കി.
കാറിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആദ്വിക് ഉച്ചത്തിൽ കരയുകയാണ്.
രാഹുലിന്റെ കാലിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് അവൻ.
“പപ്പാ പോകരുത്… ഞാൻ കൂടെ വരും… എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട…”
അനഘയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
അവൾ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“മോനേ… എന്താ ഇത്… പപ്പയ്ക്ക് പോകേണ്ടതല്ലേ…”
അവൻ അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.
“എനിക്ക് അമ്മയെ ഇഷ്ടമല്ല… ഞാൻ പപ്പയുടെ കൂടെ പോകും…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അനഘയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ആറ് വയസ്സുകാരന്റെ വായിൽ നിന്നിറങ്ങിയ വാക്കുകളായിരുന്നു അത്.
പക്ഷേ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിയിറങ്ങിയത് മൂർച്ചയേറിയ കത്തിപോലെ.
രാഹുൽ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ആദ്വിക്… നല്ല കുട്ടിയല്ലേ… നാളെ ഞാൻ നേരത്തെ വരാം…”
“വേണ്ട…”
കുട്ടി വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
അനഘ അവിടെ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ബെൽ മുഴങ്ങി.
തുറന്നപ്പോൾ രാഹുൽ കുട്ടിയെ എടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ കൈ നീട്ടി.
പക്ഷേ ആദ്വിക് വീണ്ടും രാഹുലിന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു.
അത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ അവസാന നിയന്ത്രണവും തകർത്തു.
അവൾ ബലമായി മകനെ വാങ്ങി.
രാഹുൽ ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞുപോയി.
കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ വീടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.
“അമ്മ ചീത്തയാ…”
അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം അനഘയുടെ മനസ്സിൽ മാസങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ വേദനയും അപമാനവും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
അവൾ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
കുട്ടിയെ ശകാരിച്ചു.
അവന്റെ ചെറിയ കൈകളിൽ അടിച്ചു.
കരച്ചിൽ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നീട് നിശബ്ദത.
വീട്ടിൽ ആ രാത്രിയിൽ ആരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല.
രാത്രി ഏറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹാളിലെ സോഫയിൽ മുഖം കുത്തി കിടന്നുറങ്ങുന്ന ആദ്വിക്കിനെ കണ്ടപ്പോൾ അനഘയുടെ ഉള്ളം ഉരുകി.
മുഖത്ത് കണ്ണുനീർ ഉണങ്ങിയ പാടുകൾ.
കൈകളിൽ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ.
അവൾ വിറച്ചുപോയി.
“ഞാനെന്താണ് ചെയ്തത്…”
കുട്ടിയെ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
“സോറി മോനേ… അമ്മയോട് ക്ഷമിക്കൂ…”
ആദ്വിക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ക്ഷീണിച്ച് അവളുടെ തോളിൽ ചാരിക്കിടന്നു.
അവൾ അവന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു.
കിടത്തി ഉറക്കിച്ചു.
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ച് ഏറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നു.
അപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പഴയ ജീവിതം ഒഴുകിയെത്തി.
—
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്…
രാഹുലും അനഘയും പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചവരായിരുന്നു.
സാധാരണ കുടുംബം.
വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ.
ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ.
രാഹുൽ ഒരു സ്വകാര്യ ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്തു.
അനഘ ഒരു കോളേജിൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് അസിസ്റ്റന്റായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ വർഷങ്ങൾ മനോഹരമായിരുന്നു.
ഒന്നിച്ചുള്ള സിനിമകൾ.
ഞായറാഴ്ച യാത്രകൾ.
രാത്രി വൈകിയുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ.
അവർക്കിടയിൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആദ്വിക് ജനിച്ചതോടെ ജീവിതം മാറി.
അനഘ പ്രസവത്തിനായി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
അവൾ മടങ്ങിവരുന്നതുവരെ രാഹുൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
അതേ സമയത്താണ് ബാങ്കിലേക്ക് പുതിയ ഉദ്യോഗസ്ഥയായി നന്ദിത എത്തിയത്.
നന്ദിത സുന്ദരിയായിരുന്നു.
ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞവൾ.
അവൾക്ക് നഗരത്തിൽ താമസിക്കാൻ സൗകര്യമില്ലായിരുന്നു.
ആദ്യത്തിൽ വെറും സഹപ്രവർത്തക മാത്രമായിരുന്നു.
പിന്നീട് സുഹൃത്ത്.
പിന്നീട് അതിനും അപ്പുറം.
ഒറ്റപ്പെടലും അടുപ്പവും ചേർന്നപ്പോൾ അതിരുകൾ ഇല്ലാതായി.
രാഹുൽ സ്വന്തം തെറ്റിനെ ന്യായീകരിച്ചു.
“ഇത് താൽക്കാലികം…”
പക്ഷേ താൽക്കാലികം സ്ഥിരമായി.
അനഘ മടങ്ങിവരാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴും അവൻ സത്യം പറയാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
അവൾ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് അപ്രതീക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം എല്ലാം അവസാനിച്ചു.
വീട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന നന്ദിതയെ കണ്ടപ്പോൾ അനഘയ്ക്ക് ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
സത്യം അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു.
ആ ദിവസം അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
വഴക്കിട്ടില്ല.
ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു.
കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു.
വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി.
അവളുടെ ജീവിതവും അതേ നിമിഷം മാറി.
—
ഡിവോഴ്സ് വളരെ പെട്ടെന്ന് നടന്നു.
രാഹുൽ നന്ദിതയെ വിവാഹം ചെയ്തു.
പിന്നീട് അവർക്കൊരു മകളും ജനിച്ചു.
അനഘ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചു.
ജോലിയിൽ തിരികെ കയറി.
മകനെ ഡേകെയറിൽ ആക്കി.
പകൽ ജോലി.
വൈകിട്ട് കുട്ടി.
രാത്രി വീട്ടുപണികൾ.
അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
രാഹുൽ കോടതി വിധിപ്രകാരം മകനെ കാണാൻ വരും.
സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും.
കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ.
ചോക്ലേറ്റുകൾ.
വീഡിയോ ഗെയിമുകൾ.
അവൻ ഒരു “ഹീറോ” ആയി മാറി.
പക്ഷേ ആദ്വിക് അറിയാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ജ്വരം നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.
സ്കൂളിലെ ഫീസ് അടയ്ക്കുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.
ഹോംവർക്ക് ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ പേടിച്ച് ഉണർന്നാൽ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.
പക്ഷേ കുട്ടികൾക്ക് പലപ്പോഴും സ്നേഹം കാണിക്കുന്നവരെയാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം.
ത്യാഗം മനസ്സിലാക്കാൻ അവർ ചെറുപ്പമാണ്.
—
ആ രാത്രി അനഘയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആദ്വിക് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
“എനിക്ക് അമ്മയെ ഇഷ്ടമല്ല…”
രാവിലെ അവൾ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.
ഒരുപക്ഷേ താൻ തന്നെയാണ് പ്രശ്നം.
തന്നെ മാറ്റിനിർത്തിയാൽ കുട്ടി സന്തോഷവാനാകുമോ?
അവൾ മകന്റെ ബാഗിനൊപ്പം മറ്റൊരു ബാഗും തയ്യാറാക്കി.
വസ്ത്രങ്ങൾ.
പുസ്തകങ്ങൾ.
ആവശ്യ സാധനങ്ങൾ.
ആദ്വിക് അതുകണ്ടു ചോദിച്ചു.
“ഇതെന്താ അമ്മേ?”
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇനി കുറച്ചു ദിവസം മോൻ പപ്പയുടെ കൂടെ നിൽക്കും…”
കുട്ടി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അപ്പോൾ അമ്മ?”
“അമ്മ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും…”
“അമ്മ വരില്ലേ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“വരും…”
പക്ഷേ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പോയി.
കുട്ടിയെ സ്കൂൾ ബസിൽ കയറ്റി വിട്ട ശേഷം അവൾ കുറേ നേരം ഗേറ്റിനരികിൽ നിന്നു.
ബസ് കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ.
പിന്നീട് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അകത്ത് കയറി ഫോൺ എടുത്തു.
രാഹുലിന് സന്ദേശം അയച്ചു.
“ഇന്ന് വൈകിട്ട് ആദ്വിക്കിനെ സ്കൂളിൽ നിന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുക. കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് അവൻ നിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും.”
സന്ദേശം അയച്ച ശേഷം ഏറെ നേരം അവൾ ഫോൺ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നു.
സ്വന്തം മുഖം നോക്കി.
അവിടെ ക്ഷീണിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ഉറങ്ങാതെ ജീവിക്കുന്ന ഒരാൾ.
സ്വന്തം ജീവിതം മറന്ന് മകനെ മാത്രം ചുറ്റിപ്പറ്റി ജീവിച്ച ഒരാൾ.
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു ചോദ്യം തോന്നി.
“ഞാൻ അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് എനിക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ചത്?”
ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൾ കരഞ്ഞു.
ഒരുപാട് കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ കരച്ചിലിനിടയിൽ ഒരു തിരിച്ചറിവ് ജനിച്ചു.
തന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഒരു മനുഷ്യനിലും ഒരു കുട്ടിയിലും മാത്രം ചുറ്റിപ്പറ്റി കെട്ടിപ്പടുത്തതാണ് തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്.
മകനെ സ്നേഹിക്കണം.
പക്ഷേ അതിനുവേണ്ടി സ്വയം ഇല്ലാതാകരുത്.
അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആദ്വിക്കിന്റെ ചിത്രമെടുത്തു.
മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
“നീ എന്നെ വെറുക്കുന്നില്ല മോനേ… നിനക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്നേയുള്ളൂ…”
അന്ന് വൈകുന്നേരം രാഹുൽ സ്കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആദ്വിക് സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ കാറിലേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“അമ്മ എവിടെയാ?”
രാഹുൽ നിശബ്ദനായി.
അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
മൂന്നാം ദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ ചോദിച്ചു.
“അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”
അഞ്ചാം ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ അവൻ കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അമ്മയെ കാണണം…”
അപ്പോഴാണ് രാഹുലിന് ഒരു സത്യം മനസ്സിലായത്.
കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്നേഹം വാങ്ങാം.
പക്ഷേ ഒരു അമ്മയുടെ സ്ഥാനം വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.
ആദ്വിക് അമ്മയെ വെറുത്തിരുന്നില്ല.
അവൻ അമ്മയുടെ വില മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.
അത് മനസ്സിലാക്കാൻ അവളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കേണ്ടി വന്നു.
അന്ന് രാത്രി രാഹുൽ അനഘയെ വിളിച്ചു.
അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.
രണ്ട് നിമിഷം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നീട് രാഹുൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ആദ്വിക്കിന് നിന്നെ വേണം…”
അനഘ കണ്ണടച്ചു.
കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
അവൾ ചിരിച്ചു.
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആദ്യമായി മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സമാധാനം തോന്നി.
കാരണം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം തോൽക്കില്ല.
അത് ചിലപ്പോൾ വൈകി മനസ്സിലാകുമെന്നേ ഉള്ളൂ.