ജോലികൾ നിർത്തിവെച്ച് ഭയത്തോടെയും

രാജധാനി ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസിന്റെ കോർപ്പറേറ്റ് ഓഫീസിൽ എന്നും പ്രഭാതങ്ങൾ തിരക്കുപിടിച്ചതായിരുന്നു. ഉയർന്ന ഗ്ലാസ് മതിലുകളും കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ വിരലനക്കങ്ങളും കോർപ്പറേറ്റ് ശൈലിയുടെ കൃത്യതയും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. എന്നാൽ അന്ന് രാവിലെ 9:30-ഓടെ ആ ഓഫീസിന്റെ ശാന്തത പെട്ടെന്നാണ് തകർന്നടിഞ്ഞത്.

​”ഈ കമ്പനിയിലെ വെറുമൊരു താഴെക്കിടയിലുള്ള ജോലിക്കാരി മാത്രമാണ് നീ! അത് നിനക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തരാൻ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം!”

​നിവേദിതയുടെ അലർച്ച ഓഫീസ് കെട്ടിടത്തിന്റെ മൂന്നാം നിലയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ജീവനക്കാരെല്ലാം ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ നിർത്തിവെച്ച് ഭയത്തോടെയും കൗതുകത്തോടെയും ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി. കമ്പനി സ്ഥാപകന്റെ മകളും, പുതിയ മാനേജിംഗ് ഡയറക്ടറുടെ സ്വന്തം സഹോദരിയുമാണ് നിവേദിത. വാശിയും അഹങ്കാരവും തലയ്ക്കുപിടിച്ച, ആരെയും പണത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വിലയിരുത്തുന്ന സ്വഭാവക്കാരി.

​നിവേദിതയുടെ മുന്നിൽ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവ്നിക.

​രാവിലത്തെ തിരക്കിനിടയിൽ പ്രിന്റർ മുറിയിൽ നിന്ന് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന ചില പ്രധാന ഫയലുകൾ തറയിൽ ചിതറിവീണപ്പോൾ, അത് എടുത്തു കൊടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞതായിരുന്നു അവ്നിക. ആ സമയത്താണ് കയ്യിൽ കാപ്പിയുമായി നടന്നു വന്ന നിവേദിത ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവ്നികയുടെ ദേഹത്തേക്ക് തട്ടി വീണത്. തിളച്ച കാപ്പി അവ്നികയുടെ കയ്യിലേക്കും കഴുത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തേക്കും പടർന്നുപിടിച്ചു. ചർമ്മം പൊള്ളിയടരുന്ന കഠിനമായ വേദന തോന്നിയിട്ടും അവ്നികയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും പുറത്തുവന്നില്ല. അത് അവളുടെ സഹനശക്തിയായിരുന്നു.

​”സോറി മാഡം… ഞാൻ കണ്ടില്ല,” പൊള്ളിയ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് അവ്നിക പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​”കണ്ണു കാണില്ല! നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ശ്രദ്ധയില്ലായ്മ കാണുമല്ലോ!” നിവേദിത അലറി.

​അതിനിടയിലാണ് തറയിൽ വീണ അവ്നികയുടെ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രകാശിച്ചത്. അതിലെ വാൾപേപ്പറിൽ അവളുടെ അന്തരിച്ച അച്ഛന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിവേദിത പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു:

​”ഓഹ്… പെരുമാറാൻ പഠിപ്പിക്കാത്ത അച്ഛന്റെ ചിത്രം ഫോണിൽ വെച്ച് നടക്കുന്നു! ഏതോ വഴിയോരക്കാരൻ അച്ഛൻ…”

​ആ വാക്കുകൾ അവ്നികയുടെ സഹിഷ്ണുതയുടെ അതിരുകൾ തകർത്തു. സ്വന്തം വേദന അവൾ സഹിച്ചു, എന്നാൽ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച അച്ഛനെക്കുറിച്ച് ആരും അനാവശ്യം പറയുന്നത് കേട്ടുനിൽക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

​കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവ്നിക ദേഷ്യത്തോടെ നിവേദിതയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി:

“മാഡം! കുറച്ചു മാന്യതയോടെ സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കണം! എന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് മോശമായി പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കില്ല!”

​”എന്തടി… നീ എന്നെ മാന്യത പഠിപ്പിക്കുന്നോ?” കലിതുള്ളിയ നിവേദിത അവ്നികയുടെ മുഖത്തടിക്കാനായി കൈയോങ്ങി!

​അന്തരീക്ഷം നിശ്ചലമായി. എന്നാൽ, ആ കൈ അവ്നികയുടെ കവിളിൽ പതിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ വായുവിൽ തടയപ്പെട്ടു. ഒരു ശക്തമായ കൈ നിവേദിതയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.

​എല്ലാവരും ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

​വിക്രം ആദിത്യ വർമ്മ.

​രാജധാനി ഗ്രൂപ്പിന്റെ പുതിയ എം.ഡി. കണിശക്കാരൻ, നിർദ്ദയനായ ബിസിനസ്സുകാരൻ, നിവേദിതയുടെ സ്വന്തം ഏട്ടൻ. ഓഫീസിൽ “കലിപ്പൻ വിക്രം” എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ.

​അധ്യായം 2: കലിപ്പന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക്

​വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും എന്നാൽ അതിനേക്കാളേറെ തണുത്ത കണിശതയും പ്രകാശിച്ചു. അവൻ അനിയത്തിയുടെ കൈ വിടുവിച്ചു.

​”നിവേദിത… ഓഫീസ് നിന്റെ തറവാട്ടുസ്വത്തല്ല. പെരുമാറാൻ പഠിച്ചിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി,” അവൻ അടിയുറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”ഏട്ടാ… ഇവൾ എന്നോട് തട്ടിക്കയറി!” നിവേദിത പരാതിപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.

​”ഞാൻ എല്ലാം കണ്ടു,” വിക്രം ആനിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു.

​തുടർന്ന് അവൻ അവ്നികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ പൊള്ളിയ കൈ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു വിറയലുണ്ടായി. സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ അഹങ്കാരം മാറ്റാനും അവളെ തറപ്പിച്ചു നിർത്താനും വേണ്ടി, നിരപരാധിയായ ഈ പാവം പെൺകുട്ടിയെ താൻ അറിയാതെ ഒരു കരുവാക്കുകയായിരുന്നോ എന്ന കടുത്ത കുറ്റബോധം അവന്റെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടു.

​മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ അവളെ തരംതാഴ്ത്താൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ, വിക്രം അവ്നികയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ എന്നാൽ ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.

​”നീ എന്റെ കൂടെ വാ…”

​മറ്റൊന്നും പറയാതെ അവളെയും കൊണ്ട് അവൻ നേരെ തന്റെ കൂറ്റൻ ഗ്ലാസ് ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു. ഓഫീസ് ജീവനക്കാർ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുതള്ളി നിന്നു.

​ക്യാബിനിലേക്ക് കയറിയ ഉടൻ അവൻ വാതിൽ അടച്ചു. അവ്നിക ഭയത്തോടെയും അപമാനത്തോടെയും വിക്രമിനെ നോക്കി.

​”സാർ… ഞാൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”മിണ്ടാതിരിക്ക്,” അവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

​അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സ് തുറന്നു. ഒരു പഞ്ഞിയിൽ പൊള്ളലിനുള്ള ക്രീം പുരട്ടി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്നു.

​”കൈ ഇങ്ങോട്ട് നീട്ട്.”

​”സാർ… വേണ്ട, ഞാൻ ചെയ്തോളാം…”

​”നീട്ടാൻ!” അവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.

​അവൾ പേടിയോടെ കൈ നീട്ടി. വിക്രം തികച്ചും ശ്രദ്ധയോടെ, അവളുടെ പൊള്ളലിൽ തണ്ണീർ തടവുന്നത് പോലെ മരുന്ന് പുരട്ടി കൊടുത്തു. അവൻ്റെ ഗൗരവമുള്ള മുഖത്ത് അപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞു വേദനയുടെ നിഴലുണ്ടായിരുന്നു.

​”സഹോദരിയാണെന്ന് കരുതി അവൾ ചെയ്യുന്ന അനാവശ്യങ്ങൾ ഞാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കില്ല അവ്നിക. അച്ഛനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ പ്രതികരിച്ചത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ… ഇനി സ്വന്തം ശരീരത്തിന് വേദന വരുത്തിവെക്കരുത്,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

​അവ്നിക ഒരു നിമിഷം ആ നീലക്കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു. കലിപ്പനായ എം.ഡി.ക്ക് പിന്നിൽ ഇത്രയും കരുണയുള്ള ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന് അവൾ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

​അധ്യായം 3: നിഴലായി വളരുന്ന അടുപ്പം

​ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ഓഫീസിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. നിവേദിത അവ്നികയോട് കൂടുതൽ പക പുലർത്തിയെങ്കിലും, വിക്രമിന്റെ കണ്ണ് എപ്പോഴും അവ്നികയുടെ മേലുണ്ടായിരുന്നു.

​അവ്നിക വെറുമൊരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മിടുക്കിയായ അവൾ ജോലി ചെയ്താണ് കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്. അവളുടെ കഴിവും സത്യസന്ധതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ വിക്രം അവളെ തന്റെ പേഴ്സണൽ അസിസ്റ്റന്റായി ഉയർത്തി.

​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഓഫീസ് വിട്ടുപോയിരുന്നു. പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലുകൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ അവ്നിക വൈകി.

​സ്റ്റഡി മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ വിക്രം അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.

​”ഇതുവരെ പോയില്ലേ നീ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

​”കനത്ത മഴയാ സാർ… ബസ് കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്,” അവൾ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

​”വാ… ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം.”

​”വേണ്ട സാർ… ഞാൻ പോയ്ക്കോളാം.”

​”നിന്നോട് ചോദിച്ചതല്ല, നിർദ്ദേശിച്ചതാണ്!” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, തന്റെ കാറിന്റെ കീ എടുത്തു.

​കാറിലെ യാത്രയിൽ രണ്ടുപേരും നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ അവ്നിക ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

​”കൈയിലെ പൊള്ളൽ മാറിയോ?” അവൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

​”ആഹ്… മാറി സാർ. അന്ന് സാർ മരുന്ന് വെച്ചു തന്നതുകൊണ്ടാ…” അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​അവളുടെ ആ കൊച്ചു പുഞ്ചിരി വിക്രമിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തൊട്ടു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൻ്റെ മനസ്സ് ഒരു പെൺകുട്ടിക്കായി തുടിച്ചു.

​അധ്യായം 4: പ്രതിസന്ധിയും പ്രണയവും

​എന്നാൽ സന്തോഷങ്ങൾ അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. കമ്പനിയുടെ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റ് വിവരങ്ങൾ ശത്രു കമ്പനിക്ക് ചോർത്തി നൽകി എന്ന വ്യാജ ആരോപണം അവ്നികയ്ക്കു നേരെ വന്നു. ഇത് ആസൂത്രണം ചെയ്തത് നിവേദിതയായിരുന്നു. അവ്നികയെ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ അവൾ ഉണ്ടാക്കിയ കെണിയായിരുന്നു അത്.

​ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ എല്ലാവരും അവ്നികയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

​”ഇവളെപ്പോലെയുള്ള സാധാരണക്കാരെ വിശ്വസിച്ചതാണ് നമ്മുടെ തെറ്റ്! ഇവളെ പോലീസിന് കൊടുക്കണം!” നിവേദിത അലറി.

​അവ്നിക കണ്ണീരോടെ വിക്രമിനെ നോക്കി. “സാർ… ഞാൻ ഇത് ചെയ്തിട്ടില്ല. ദൈവത്താണെ സത്യം…”

​വിക്രം കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ്റെ മുഖത്ത് കനത്ത ഗൗരവമായിരുന്നു.

​”അവ്നിക ചോർത്തി നൽകിയിട്ടില്ല,” അവൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബോർഡ് റൂമിലെ സ്ക്രീനുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും ഡിജിറ്റൽ ലോഗുകളും സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. നിവേദിത സ്വന്തം ലോഗിൻ ഉപയോഗിച്ച് വിവരങ്ങൾ ചോർത്തുന്നതും അവ്നികയുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഫയലുകൾ കൊണ്ടുവെക്കുന്നതും വ്യക്തമായിരുന്നു.

​”നിവേദിത!” വിക്രം ഗർജ്ജിച്ചു. “സ്വന്തം അഹങ്കാരം തീർക്കാൻ നീ കമ്പനിയെക്കൂടി ഒറ്റിക്കൊടുത്തോ? ഇന്നത്തോടെ നിന്നെ കമ്പനിയിലെ എല്ലാ പദവികളിൽ നിന്നും നീക്കം ചെയ്യുന്നു!”

​നിവേദിത തലതാഴ്ത്തി അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

​മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം വിക്രം അവ്നികയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. കരഞ്ഞു തളർന്ന അവളുടെ കൈകൾ അവൻ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​”എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അവ്നിക… എന്റെ കുടുംബം കാരണം നീ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു.”

​”സാർ… എന്നെ വിശ്വസിച്ചതിന് നന്ദി,” അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

​”വിശ്വാസം മാത്രമല്ല അവ്നിക…” അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു നിർത്തി. “എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ്! നിന്റെ സത്യസന്ധതയോട്, നിന്റെ ഈ കുഞ്ഞു മനസ്സോടുള്ള പ്രണയം! ഈ വിക്രം ആദിത്യ വർമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി നിനക്ക് മാത്രമാണ് സ്ഥാനം.”

​അവ്നിക അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ ദേഷ്യക്കാരനായ എം.ഡി.യുടെ കണ്ണുകളിൽ തനിക്കായുള്ള അപാരമായ സ്നേഹം അവൾ കണ്ടു.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച് വിക്രമും അവ്നികയും ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിക്രമിന്റെ അമ്മയും കുടുംബാംഗങ്ങളും അവ്നികയുടെ ഗുണഗണങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

​അഹങ്കാരം നശിച്ച നിവേദിതയും തൻ്റെ തെറ്റുകൾ തിരുത്തി അവ്നികയോട് മാപ്പു പറഞ്ഞു.

​കോട്ടും സ്യൂട്ടുമണിഞ്ഞ ഗൗരവക്കാരനായ എം.ഡി. വിക്രമിന്റെ കൈപിടിച്ച്, രാജധാനി തറവാട്ടിന്റെ പടിവാതിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ അവ്നികയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ തിളങ്ങി. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയിലും അപമാനത്തിലും തുടങ്ങിയ അവരുടെ കഥ, ഒടുവിൽ പരസ്പരമുള്ള തിരിച്ചറിവിലൂടെയും ആഴമേറിയ സ്നേഹത്തിലൂടെയും മനോഹരമായി ശുഭപര്യവസാനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.