ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് അയാൾ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടുമ്പോഴല്ല, മറിച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണുപോയ ഒരു അപമാനത്തിൽ നിന്നും തിരികെ ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴാണ്. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ വലിയൊരു ആർക്കിടെക്ചറൽ കൺസൾട്ടൻസി സ്ഥാപനമായ ‘ആർക്ക് സൊല്യൂഷൻസി’ന്റെ അഞ്ചാം നിലയിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത കാത്തിരിപ്പുമുറിയിൽ വൻ തിരക്കായിരുന്നു. സീനിയർ ഡ്രാഫ്റ്റ്സ്മാൻ തസ്തികയിലേക്ക് ആകെയുള്ള രണ്ട് ഒഴിവുകളിലേക്ക് അപേക്ഷിച്ച അമ്പതോളം ആളുകളിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അവസാനത്തെ മുപ്പത് പേരാണ് അവിടെ ഇരിക്കുന്നത്. എല്ലാവരുടെയും കൈകളിൽ വലിയ പോർട്ട്ഫോളിയോ ഫയലുകളും മുഖത്ത് കടുത്ത ആശങ്കയും പ്രകടമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ കൂട്ടത്തിൽ ഇരുപത്താറുകാരനായ വിഷ്ണുവിന് മാത്രം പ്രത്യേകിച്ചൊരു അസ്വസ്ഥതയുമില്ലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് മാസമായി ജോലിയില്ലാതെ നടക്കുന്ന അവന് ഈ ഇന്റർവ്യൂ ഒരു വലിയ വൈക്കോൽത്തുരുമ്പായിരുന്നു.
കയ്യിലിരുന്ന വാച്ചിലേക്ക് വിഷ്ണു ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാവിലത്തെ കടുത്ത ഗതാഗതക്കുരുക്കിൽപ്പെട്ട് ദീർഘനേരം ബസ്സിൽ കിടന്നതിന്റെ ക്ഷീണം അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പാനലിലെ അസിസ്റ്റന്റ് പുറത്തേക്ക് വന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചത്, “മിസ്റ്റർ വിഷ്ണു പ്രസാദ്… പ്ലീസ് കം ഇൻ.” ആദ്യത്തെ ഊഴം തന്നെ തനിക്കാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു കുളിര് കോരിയെങ്കിലും, അല്പം പതർച്ചയോടെ വിഷ്ണു ബോർഡ് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. വിശാലമായ ആ മുറിയിൽ ചീഫ് ആർക്കിടെക്റ്റും എച്ച്.ആർ ഹെഡും ഉൾപ്പെടെ പ്രഗത്ഭരായ നാല് ആളുകളാണ് ഇന്റർവ്യൂവർമാരായി ഇരുന്നത്. “പ്ലീസ് ബി സീറ്റെഡ് വിഷ്ണു,” എന്ന് മധ്യത്തിലിരുന്ന മുതിർന്ന ഓഫീസർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും കസേരയിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ ആഞ്ഞ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി വെളുത്തു. കടുത്ത വയറുവേദനയും അസ്വസ്ഥതയും അവനെ ഒരേസമയം ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
വയർ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട് ബോർഡ് അംഗങ്ങൾ അമ്പരപ്പോടെ പരസ്പരം നോക്കി. “എന്തുപറ്റി വിഷ്ണു? എനി പ്രോബ്ലം?” എന്ന് എച്ച്.ആർ മാനേജർ ചോദിച്ചതും, ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വിഷ്ണു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “സോറി സാർ… എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വയറിന് കടുത്ത അസ്വസ്ഥത… എനിക്ക് ഉടനെ ടോയ്ലെറ്റിൽ പോയേ പറ്റൂ…” ബോർഡ് അംഗങ്ങൾ ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, “ദാ അവിടെ ഇടതുവശത്തുണ്ട്” എന്ന് അസിസ്റ്റന്റ് വിരൽ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് തന്റെ വിലപ്പെട്ട സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഫയലുകൾ ടേബിളിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷ്ണു ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു. ഒരു പ്രൊഫഷണൽ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്നിട്ട്, ആദ്യത്തെ പ്രശനത്തിൽ തന്നെ ഇത്തരത്തിൽ പെരുമാറിയ ഉദ്യോഗാർത്ഥിയുടെ പ്രവർത്തിയിൽ ബോർഡ് അംഗങ്ങൾക്ക് കടുത്ത അമർഷവും നിരാശയും തോന്നി.
ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനു ശേഷം ടോയ്ലെറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി തിരികെ വന്ന വിഷ്ണുവിനോട്, ബോർഡ് അംഗങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം കണ്ട അസിസ്റ്റന്റ് പറഞ്ഞു, “ഇപ്പോൾ താൻ വെളിയിൽ പോയി ഇരിക്ക്. എല്ലാവരുടെയും കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏറ്റവും അവസാനം കയറിയാൽ മതി.” അവരുടെ മുഖത്തെ അനിഷ്ടം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ വിഷ്ണുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി; ഈ ജോലി ഇനി തനിക്ക് കിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അതോടെ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല സമ്മർദ്ദവും അപ്രത്യക്ഷമായി. തിരികെ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വാതിൽക്കൽ നിന്ന അറ്റൻഡർ പരിഹാസത്തോടെ അവനെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. പുറത്തിരുന്ന മറ്റ് അപേക്ഷകർ ഓരോരുത്തരായി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുമ്പോഴും, പുറത്തുവരുന്നവരോട് “എന്തൊക്കെയാ ചോദിച്ചത്? പോർട്ട്ഫോളിയോ നോക്കിയോ?” എന്നൊക്കെ അന്വേഷിച്ച വിഷ്ണുവിനോട് അവർ തിരിച്ച് തമാശയോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും സംസാരിച്ചു. എന്നാൽ വിഷ്ണു അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ ചിരിച്ചു തള്ളി.
വൈകുന്നേരത്തോടെ എല്ലാവരുടെയും ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞു. ഏറ്റവും അവസാനമായി വിഷ്ണുവിന്റെ പേര് വീണ്ടും വിളിക്കപ്പെട്ടു. “ഇനി ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ല, കിട്ടിയാൽ സന്തോഷം, പോയാൽ അടുത്തത്” എന്ന പൂർണ്ണമായ അലസമായ ആശ്വാസത്തോടെയും പ്രസന്നമായ പുഞ്ചിരിയോടെയുമാണ് അവൻ ഇത്തവണ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറിയത്. ആദ്യത്തെ വീഴ്ചയുടെ യാതൊരു ജാള്യതയോ അപകർഷതാബോധമോ അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും തെളിഞ്ഞ മുഖത്തോടെയും ചെന്നുനിന്ന അവന്റെ പെരുമാറ്റം ബോർഡ് അംഗങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവർ ചോദിച്ച സാങ്കേതിക ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ, സരസമായി അവൻ മറുപടി നൽകി. അത്രയും വലിയൊരു നാണക്കേട് സംഭവിച്ചിട്ടും ഒരു ഭയവുമില്ലാതെ പെരുമാറിയ അവന്റെ ബോഡി ലാംഗ്വേജ് അവർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ വിഷ്ണുവിനോട് അനുജത്തി മാളവിക ഓടിയെത്തി ചോദിച്ചു, “ഏട്ടാ… ഇന്റർവ്യൂ എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? വല്ല പ്രതീക്ഷയുമുണ്ടോ?” ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങൾ വിഷ്ണു വിശദമായി പറഞ്ഞതും മാളവിക ഞെട്ടി മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ കഷ്ടകാലത്തെ ഓർത്ത് അവൾക്ക് സഹതാപം തോന്നിയെങ്കിലും, അവളിലെ ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “അയ്യോ ഏട്ടാ… ആദ്യമേ തന്നെ ഇങ്ങനെ കുളമാക്കിയോ! സാരമില്ല, ഇതൊക്കെ ആർക്കും എപ്പോഴും സംഭവിക്കാവുന്നതല്ലേ, വിഷമിക്കേണ്ട അടുത്തതിന് നോക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തനിക്ക് ജോലി കിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പായതുകൊണ്ട് വിഷ്ണുവും ആ വിഷയം അപ്പോൾ തന്നെ മറന്നു കളഞ്ഞു.
എന്നാൽ, ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം തപാലിൽ വന്ന ഒരു സ്പീഡ് പോസ്റ്റ് കവർ പൊട്ടിച്ചു നോക്കിയ മാളവിക സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ആ കവറുമായി വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി, “ഏട്ടാ… ദേ ആർക്ക് സൊല്യൂഷൻസിൽ നിന്ന് അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ഓർഡർ! ഏട്ടന് സെലക്ഷൻ ആയിരിക്കുന്നു!” വിഷ്ണുവിന് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതിരുന്ന ആ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് തന്നെ ജോലി വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് കത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു! തിങ്കളാഴ്ച തന്നെ പുതിയ ഓഫീസിൽ ജോയിൻ ചെയ്ത വിഷ്ണു, ആദ്യത്തെ ആഴ്ച പൂർത്തിയാക്കി വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാളവിക വീണ്ടും അദ്ഭുതത്തോടെ അവനോട് ആ പഴയ സംശയം ചോദിച്ചു, “അല്ല ഏട്ടാ… ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുന്നേ ടോയ്ലെറ്റിൽ ഓടിയ ആളെയൊക്കെ അവർ എങ്ങനെയാ സെലക്ട് ചെയ്തത്? എനിക്കിപ്പോഴും ഇതൊരു അത്ഭുതമാണ്!”
അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, “ഡി, ഞാൻ ടോയ്ലെറ്റിൽ പോയ ആ സമയത്ത് അവർ എന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലുകളും ഡിസൈനുകളും വിശദമായി പരിശോധിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് സാങ്കേതികമായി ഞാൻ യോഗ്യനാണെന്ന് അവർക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ ഉപരി, ആദ്യത്തെ ഊഴത്തിൽ തന്നെ വലിയൊരു അബദ്ധവും നാണക്കേടും പറ്റി പുറത്തുപോയ ഞാൻ, അവസാന വട്ടത്തിൽ വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ജാള്യതയോ തളർച്ചയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സകല അപേക്ഷകരും പരിഹസിച്ചിട്ടും, തോൽവി ഉറപ്പായിട്ടും പൂർണ്ണ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും പ്രസന്നതയോടെയും അവരുടെ മുന്നിൽ പോയി ഇരുന്ന എന്റെ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് ആണ് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. അപ്രതീക്ഷിത പ്രതിസന്ധികളിൽ പകച്ചുനിൽക്കാതെ, സമ്മർദ്ദങ്ങളെ ചിരിയോടെ നേരിടാനുള്ള എന്റെ ശേഷിയെയാണ് അവർ അഭിനന്ദിച്ചത്!” അനുജത്തി അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി “ഏട്ടൻ മാസ്സാണ്!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണു മനസ്സിനുള്ളിൽ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു: “ആദ്യമേ തന്നെ സെലക്ഷൻ സാധ്യത പൂജ്യമായതുകൊണ്ട്, തോൽക്കാൻ ഇനി ഒന്നുമില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ തികച്ചും ടെൻഷൻ ഫ്രീയായി കേറി ഇരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ ചിരി വന്നതെന്ന് എനിക്ക് മാത്രമല്ലേ അറിയൂ…”
ഗുണപാഠം: ജീവിതത്തിൽ അപ്രതീക്ഷിത തിരിച്ചടികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പകച്ചുനിൽക്കാതെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും പുഞ്ചിരിയോടെയും അതിനെ നേരിട്ടാൽ ഏറ്റവും വലിയ തോൽവികളെപ്പോലും നമുക്ക് വിജയങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയും.
