by ## **പെയ്തൊഴിയാത്ത നൊമ്പരങ്ങൾ**
ജനവാതിൽ കാറ്റിലടിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയപ്പോഴാണ് ഭാരതി മയക്കത്തിൽ നിന്നുണർന്നത്. പുറത്ത് കനത്ത പേമാരിയാണ്. കർക്കിടകത്തിന്റെ കറുത്ത രാവുകളിൽ മഴ ഇനിയും കനക്കുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. അറുപതുകളിലേക്ക് കാലൂന്നിനിൽക്കുന്ന ഭാരതി മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. ചാരനിറമുള്ള ആ മുറിയിൽ ഇരുളും വെളിച്ചവും ഇടകലർന്നു കിടന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ തോളിൽ കിടന്ന മുണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം വലിച്ചിട്ടു അവർ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
മാന്തോപ്പിലെ ഇലകളിൽ തട്ടി മഴത്തുള്ളികൾ ചിതറുന്നു. ആ മഴയിൽ കുതിർന്ന് മുറ്റത്തെ പിച്ചകപ്പൂക്കളുടെ മണം എവിടെയോ അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ.
“ഭാരതിയമ്മേ… ഇതെന്താ ഈ മഴ നോക്കി ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്? ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?”
തന്റെ സഹായിയും ആ മുറിയിലെ ഒരേയൊരു കൂട്ടുകാരിയുമായ ലക്ഷ്മി വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു.
“നന്നായി ഉറങ്ങിയതായിരുന്നു ലക്ഷ്മി. കാറ്റടിച്ച് ഈ ജനാല പാളികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ ഉണർന്നതാ. പിന്നെ മഴ ഇങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ നോക്കി നിന്നുപോയി.”
ലക്ഷ്മി അടുത്തുവന്ന് ഭാരതിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “ഇങ്ങനെ നിന്നു കാലിലെ നീര് കൂട്ടണ്ട. മാധവൻ സാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അമ്മയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു വീഴ്ചയും വരുത്തരുതെന്ന്. അദ്ദേഹത്തിന് അമ്മയെ അത്രയ്ക്ക് പേടിയാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ.”
ഭാരതി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ ചിരിയിൽ ഒരു നിഴൽ പോലെ വിഷാദം പടർന്നു കിടന്നു.
“ലക്ഷ്മി… നീ മാധവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”
ലക്ഷ്മി ഒന്ന് പരിഭ്രമിച്ചു. “മാധവൻ സാറിനെയോ? അദ്ദേഹത്തെ അമ്മയുടെ സഹോദരനായിട്ടല്ലേ എനിക്കറിയാവൂ.”
“അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്റെ മാധവനെയാണ്. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഈ നാട്ടുകാർ ഒന്നടങ്കം ആട്ടിയോടിച്ച ആ മാധവനെ.”
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹത്തെ പറ്റി പണ്ട് ഇവിടെയുള്ളവർ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അമ്മയുടെ പഴയ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്. ഇത്രയും കാലമായിട്ടും അമ്മ ആ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടുനടക്കുകയാണോ?”
ഭാരതി മഴയിലേക്ക് മിഴി നട്ടിരുന്നു. “ഓർമ്മകളില്ലാതെ എന്ത് ജീവിതം ലക്ഷ്മി? ഇതുപോലൊരു കർക്കിടക മഴയത്തായിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം. അന്ന് അച്ഛനും ഏട്ടനും ചേർന്ന് അവനെ ഈ വീടിന്റെ പടിക്കൽ വെച്ച് തല്ലിച്ചതയ്ക്കുന്നത് ഇന്നും ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞപോലെ എന്റെ കണ്ണിലുണ്ട്. ജാതിയും തറവാട് മഹിമയും പറഞ്ഞാണ് അവർ എന്നെ മറ്റൊരുവന് വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകിയത്. പിന്നീട് ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോൾ അത് എന്റെ തലവിധി എന്ന് പറഞ്ഞു കൈയൊഴിഞ്ഞതും ഇതേ തറവാടാണ്.”
ലക്ഷ്മി തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഒരു തറവാടിന്റെ അന്തസ്സും അഭിമാനവും കാക്കാൻ ബലിയാടാക്കപ്പെട്ട ആ പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു നീറ്റലായി.
“പാലക്കാട്ടെ വലിയമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അന്ന് ഞാൻ പോയത് മാധവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. പക്ഷേ അവിടെയാണ് ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അവിടെയിരുന്ന് ഞാൻ ഒരുപാട് വായിച്ചു. ലോകം എത്രമാത്രം മാറിയെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അയിത്തവും തറവാട് മാഹാത്മ്യവും മനുഷ്യരെ എത്രമാത്രം അകറ്റുന്നുവെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഏട്ടൻ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കാലത്തു തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഞാൻ ഒരുപാട് ദൂരം മുന്നേറി. എങ്കിലും എന്റെ മാധവൻ മാത്രം മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞില്ല.”
“അമ്മ പിന്നീട് ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടിട്ടില്ലേ?” ലക്ഷ്മി കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ഭാരതി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കറുത്ത രാവിലേക്ക് നോക്കി. “കണ്ടു… ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ പോകുന്ന വഴിക്കൽ വെച്ച് കണ്ടു. നരച്ച മുടിയും ചുളിഞ്ഞ മുഖവുമായി ഒരാൾ. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ നാല്പത് വർഷത്തെ പ്രണയവും നൊമ്പരവും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മി… അയാൾ ഇന്നും വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടിയാവാം ആ ജീവിതം അയാൾ മാറ്റിവെച്ചത്.”
മഴ വീണ്ടും ശക്തി പ്രാപിച്ചു. ലക്ഷ്മി മുറിയിലെ പഴയ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തു. അതിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ഗാനം ഒഴുകി വന്നു:
*”രാത്രിമഴ പെയ്തു തോര്ന്ന നേരം.. കുളിര് കാറ്റില് ഇലച്ചാര്ത്തുലഞ്ഞ നേരം.. ഇറ്റിറ്റു വീഴും നീര്ത്തുള്ളിതന് സംഗീതം ഹൃദ്തന്ത്രികളില് പടര്ന്ന നേരം… ഒരു മാത്ര വെറുതെ നിനച്ചു പോയി.. അരികില് നീ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നു ഞാന്…”*
ആ പാട്ടിന്റെ ഈണത്തിൽ ലയിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ ഭാരതിയുടെ ഉള്ളിലെ നൊമ്പരങ്ങൾ മഴത്തുള്ളികൾക്കൊപ്പം പെയ്തൊഴിയുകയായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട വസന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി വാർദ്ധക്യം അവർക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. ജാതിയും മതവും മതിൽക്കെട്ടുകൾ തീർത്ത ഈ ലോകത്ത്, സ്നേഹത്തിന്റെ തണലില്ലാതെ ഹോമിക്കപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങൾ ഒരു തീരാവേദനയായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു.
ഭാരതി ജനാല അടച്ചു. പുറത്തെ മഴ തണുത്തിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിലെ കനൽ അപ്പോഴും കെടാതെ നിന്നു. ആർക്കും ഒന്നും നേടിക്കൊടുക്കാതെ, നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം സമ്മാനിച്ച ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി അവർ മെല്ലെ തന്റെ കിടക്കയിലേക്ക് നടന്നു.
**ശുഭം**