മംഗല്യ സൂത്രം

🧡മംഗല്യസൂത്രം : രണ്ട് 🧡

“അല്ലി മോളേ … വാതിൽ തുറക്കുമോ…? ഞാനാണ്… ദിവ്യ…”

ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അല്ലി വേഗം കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

കരഞ്ഞതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു.

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്ത് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.

വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം തന്നെ ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ചുവന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് പതിഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം… ഒന്നും ചോദിക്കാതെ… അവൾ അല്ലിയുടെ നെറുകയിൽ പതിയെ തലോടി.

ആ സ്പർശം മാത്രം മതിയായിരുന്നു. അല്ലിയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

“ദിവ്യേച്ചി … ഞാൻ ശരിക്കും ഇത്രയും സ്വാർത്ഥയാണോ…? എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് ഇത്ര വലിയ തെറ്റാണോ…? ഞാൻ അമ്മയെ എതിർക്കാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ… എനിക്കും കുറച്ച് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. അത് പറയുമ്പോൾ പോലും ഞാൻ തെറ്റുകാരിയാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്…?” ദിവ്യയുടെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിക്കരയുന്നവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മുറിക്ക് ഉള്ളിൽ കയറി കതകടച്ചു.

ദിവ്യ അവളെ കൈപിടിച്ച് കിടക്കയിലിരുത്തി.

“അല്ലി… നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഓരോ കുട്ടിക്കും അവരുടെ ഇഷ്ടം പറയാൻ അവകാശമുണ്ട്. അതുപോലെ ഓരോ അമ്മയ്ക്കും തന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് പേടിയുണ്ടാകും. നിങ്ങളിരുവരും തെറ്റുകാരല്ല. സാഹചര്യങ്ങളാണ് ചിലപ്പോൾ ആളുകളെ ഇങ്ങനെയാക്കുന്നത്.”

“എന്നാലും… അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ ഒന്ന് വിശ്വസിച്ചാൽ പോരെ…? ഞാൻ ഒരിക്കലും അമ്മയ്ക്കു നാണക്കേട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും ചെയ്യില്ലല്ലോ… എന്നിട്ടും എന്നെ ഇത്രയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്…? മുംബൈയിൽ പോകുന്നതിനെക്കാൾ എനിക്ക് വിഷമം… അവിടെയും ഓരോ നിമിഷവും ആരെങ്കിലും എന്നെ നിരീക്ഷിക്കും എന്നതാണ്. എനിക്ക് ഒരു ദിവസം എങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലേ ദിവ്യേച്ചി..?”

അവസാന വാക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പോയി.

ദിവ്യയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കാരണം… ആ ചോദ്യം അവളും പലതവണ സ്വയം ചോദിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.

മിത്രയുടെ അടുത്ത് കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടയിൽ…

അവൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

മിത്ര മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ അത്രതന്നെ അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും ഉള്ളിലുണ്ട്.

ആ ഭയം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് മാത്രം ദിവ്യയ്ക്ക് ഇന്നുവരെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

അവൾ അല്ലിയുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

“കേൾക്കൂ… നിനക്ക് ഇപ്പോൾ എല്ലാം വളരെ വലുതായി തോന്നും. പക്ഷേ സമയം ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഉത്തരങ്ങൾ തരാറുണ്ട്. അമ്മയെ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. അവർ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ കടുപ്പമുള്ളതായിരിക്കും… പക്ഷേ ഓരോ തീരുമാനത്തിന്റെയും പിന്നിൽ നിന്റെ സുരക്ഷ മാത്രമേയുള്ളൂ.”

അല്ലി നിസ്സഹായമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി സന്തോഷം മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാലോ…?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട് ദിവ്യ നിശ്ശബ്ദയായി. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെയായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഭാരം.

കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ദിവ്യ എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.

പുറത്തുള്ള പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം തിരിഞ്ഞ് അല്ലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“അറിയാമോ അല്ലി… ഞാൻ ആദ്യമായി ഈ വീട്ടിലേക്ക് ജോലിക്ക് വന്ന ദിവസം… നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് ഈ വീട്ടിലെ രാജകുമാരിയാണെന്നായിരുന്നു. വലിയ വീട്… ഒരുപാട് ജോലിക്കാർ… ആഡംബര ജീവിതം… എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ നിന്നെ എല്ലാവരും അസൂയയോടെ നോക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി… ഏറ്റവും വലിയ ഏകാന്തതയും ഈ വീട്ടിലാണെന്ന്. ആളുകൾ ഒരുപാട് ഉണ്ടെങ്കിലും… മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ നീ തിരയുന്നത് ഒരാളെ മാത്രമാണ്.”

അല്ലി പതിയെ ചിരിച്ചു.

“അത് നിങ്ങളായിരുന്നു ദിവ്യേച്ചി …”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു. അവൾ തിരികെ വന്ന് അല്ലിയുടെ നെറ്റിയിൽ പതിയെ ചുംബിച്ചു.

“എനിക്കും നീ സ്വന്തം അനിയത്തിയെപ്പോലെയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ കണ്ണ് നിറയുമ്പോൾ എനിക്കും വിഷമം തോന്നുന്നത്. പക്ഷേ ഒരു വാക്ക് തരാമോ…? എവിടെയായാലും… എന്ത് സാഹചര്യമുണ്ടായാലും… നിന്റെ മനസ്സ് തോൽക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. പഠിക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടിയാണ് നീ. അവിടെ പോയി നന്നായി പഠിച്ച് തിരിച്ചു വരണം. അതാണ് ഇപ്പോൾ നിന്റെ ലക്ഷ്യം. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ജീവിതം തന്നെ തീരുമാനിക്കും.”

അല്ലി പതിയെ തലകുനിച്ചു.

“ഞാൻ ശ്രമിക്കാം… അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. ഇനിയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും…”

ദിവ്യ അവളുടെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“അതാണ് എന്റെ അല്ലിക്കുട്ടി… ഇപ്പോൾ മുഖം കഴുകി താഴേക്ക് വാ. ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ അമ്മയ്ക്ക് വീണ്ടും ദേഷ്യം വരും.”

അല്ലി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ശരി… അഞ്ച് മിനിറ്റ്. ഞാൻ വരാം.”

ദിവ്യ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

പക്ഷേ… അവളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. നേരെ അവൾ മിത്രയുടെ ഓഫീസിലേക്കാണ് നടന്നത്.

…..

വീട്ടിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വലിയ ഗ്ലാസ് കാബിനിൽ…

ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിലിരുന്ന് ചില ഫയലുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു മിത്ര.

ദിവ്യ വാതിലിൽ പതിയെ മുട്ടി.

“May I come in, ma’am…?”

“Come in, ദിവ്യ . എന്താണ്…?”

ദിവ്യ അകത്തേക്ക് കയറി മിത്രയുടെ മുന്നിൽ നിന്നെങ്കിലും എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

അത് മനസ്സിലാക്കിയ മിത്ര ഫയൽ അടച്ച് അവളെ നോക്കി.

“എന്താണ് പറയാനുള്ളത്…? പറയൂ.”

ദിവ്യ പതിയെ ശ്വാസമെടുത്തു.

“മാം… അല്ലി ഒരുപാട് വിഷമത്തിലാണ്. ഇതുവരെ ഞാൻ അവൾ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. BBA പഠിക്കാൻ സമ്മതിച്ചതിൽ അവൾക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്… പക്ഷേ മുംബൈയിലേക്ക് അയക്കുന്നതും ഇത്രയും നിയന്ത്രണങ്ങളും… അത് അവൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. കുറച്ചുകൂടി സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്താൽ…”

ദിവ്യ പറഞ്ഞുതീരുന്നതിന് മുമ്പേ… മിത്ര കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഗ്ലാസ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവർ സംസാരിച്ചത്.

“ദിവ്യ… നീ അവളുടെ കണ്ണുനീർ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ഞാൻ കാണുന്നത് അവളുടെ ഭാവിയാണ്. ഇന്ന് ഞാൻ കടുപ്പക്കാരിയാണെന്ന് അവൾ കരുതും. ഒരുപക്ഷേ എന്നെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ… കുറച്ച് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകും. അന്ന് അവൾ എന്നോട് നന്ദി പറയില്ലായിരിക്കും… പക്ഷേ ‘അമ്മ തെറ്റായിരുന്നില്ല’ എന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചാൽ… അതുമതി എനിക്ക്.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…

ദിവ്യയ്ക്ക് വീണ്ടും ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കാരണം… ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടെ വാശിയല്ല എന്തോ വലിയൊരു ഭയം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

ആ ഭയത്തിന്റെ കാരണം മാത്രം ഇപ്പോഴും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…

…….

ദിവ്യ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയിട്ടും മിത്ര അതേ സ്ഥാനത്ത് അനങ്ങാതെ നിന്നു.

ഗ്ലാസ് ഭിത്തിക്കപ്പുറം പടർന്നു കിടക്കുന്ന നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.

സന്ധ്യ പതിയെ രാത്രിക്ക് വഴിമാറികൊടുക്കുകയായിരുന്നു.

ഓഫീസ് മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ചെയ്ത ശേഷം അവർ പതിയെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു.

വീട്ടിലെ ഓരോ ജോലിക്കാരും അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ആദരവോടെ തലകുനിച്ചു.

പക്ഷേ… അവരുടെ മുഖത്ത് പതിവ് ഗൗരവം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

—

രാത്രി… എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു. അതിന് ശേഷം മിത്രയും അല്ലിയും അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. വീട് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു.

അല്ലിയുടെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.

അവൾ ഉറങ്ങിയോ? അതോ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയാണോ? ആർക്കും അറിയില്ല.

മിത്ര തന്റെ മുറിയുടെ സ്ലൈഡിങ് ഡോർ തുറന്ന് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവിടെയുള്ള ബീൻ ബാഗിലെക്ക് ഇരുന്നു.

തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകിപ്പോയി.

ദൂരെ നഗരത്തിലെ വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം മാത്രം നേരിയ മൂളലായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അവർ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് എടുത്തു. ഒരെണ്ണം ചുണ്ടോട് ചേർത്തു.

ലൈറ്റർ കത്തിയ നിമിഷം…

ആ ചെറിയ തീനാളം അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു.

ആദ്യ പുക ആഴത്തിൽ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ച ശേഷം മിത്ര പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ചില ഓർമ്മകൾ നമ്മൾ എത്ര കുഴിച്ചുമൂടിയാലും ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത മതി അവ വീണ്ടും ജീവനോടെ തിരികെ വരാൻ.

അവർക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.

—

ഇരുപത്തി രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്…

കോളേജിന്റെ വിശാലമായ ക്യാമ്പസ്… ആദ്യദിവസം…

കയ്യിൽ പുസ്തകങ്ങളും മനസ്സിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായി നടന്നിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി…

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര്…

മിത്ര… അന്നത്തെ മിത്ര…

ഇന്നത്തെ മിത്രയേക്കാൾ ഒരുപാട് വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.

എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്നവൾ… എല്ലാവരെയും വിശ്വസിക്കുന്നവൾ… അതി സുന്ദരി ആയിരുന്നു അവൾ…

ബിസിനസിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ പോലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.

ആ കോളേജിലെ ഇന്റർ-കോളേജ് ബിസിനസ് മത്സരത്തിനിടയിലാണ്…

അവൾ ആദ്യമായി അവനെ കണ്ടത്. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സ്റ്റേജിൽ സംസാരിക്കുന്ന. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു യുവാവ്.

അവന്റെ സംസാരത്തിൽ ആകർഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുമെന്ന വാശി ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ പരിചയം… പതിയെ സൗഹൃദമായി. സൗഹൃദം…
സ്നേഹമായി. ആ സ്നേഹത്തെ സ്വന്തം ലോകമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു അന്നത്തെ മിത്ര.

അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ… സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളാക്കി.

അവന്റെ വിജയങ്ങൾ… സ്വന്തം വിജയങ്ങളാക്കി.

അവൻ വീഴാതിരിക്കാൻ… സ്വന്തം കൈകൾ ഒരു താങ്ങായി നീട്ടിക്കൊടുത്തു

അവൻ വളരാൻ… സ്വന്തം അറിവും സമയവും പ്രയത്നവും നൽകി. അവന്റെ കമ്പനിയുടെ അടിത്തറ പാകുന്നതിൽ സ്വന്തം യൗവനത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്ക് ചെലവഴിച്ചു.

അവൻ വിജയിച്ച ഓരോ ദിവസവും… താൻ വിജയിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.

കാരണം… സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ‘ഞാൻ’, ‘നീ’ എന്ന വേർതിരിവ് ഉണ്ടാകാറില്ല. ‘നമ്മൾ’ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ.

…

മിത്ര പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

സിഗരറ്റിന്റെ ചാരം താഴേക്ക് വീണു. ചുണ്ടിൽ കയ്പുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“എന്തൊരു വിഡ്ഢിയായിരുന്നു ഞാൻ… ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചാൽ അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം പോലും മാറ്റിവെക്കുന്നത് പ്രണയമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. വിശ്വസിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല… പക്ഷേ അർഹിക്കാത്തവരെ വിശ്വസിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തിനിർത്തിയ മനുഷ്യൻ… ഒരുനാൾ അതേ കൈ തട്ടിമാറ്റി നടന്നുപോകുമെന്ന് അന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ചില വഞ്ചനകൾ നമ്മളെ കരയിപ്പിക്കില്ല… ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോഴും ആത്മാവിനെ കൊന്നുകളയും …”

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വെറുപ്പ് ആളിക്കത്തി.

ആ വെറുപ്പ് ഇന്നും ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.

“ഇല്ല… എന്റെ മകൾക്ക് ആ വിധി വരാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അവൾ ഇന്ന് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ എന്നെ ക്രൂരയാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടാവും. പക്ഷേ… ഒരുനാൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകും… ഞാൻ അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നെടുത്തതല്ല… അവളുടെ ജീവിതം തകരാതിരിക്കാൻ ചുറ്റും ഒരു കവചം തീർത്തതാണെന്ന്. അവൾ എന്നെ വെറുത്താലും എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല… പക്ഷേ അവൾ ഒരാളാൽ ചതിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാനുള്ള ശക്തി എനിക്കില്ല… ഇനി ഒരിക്കലും ഇല്ല…” അവസാന വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ…

അവരുടെ ശബ്ദം പതറി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി.

പക്ഷേ… അത് പുറത്തേക്ക് വരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവർ തുടച്ചുമാറ്റി.

കാരണം… മിത്ര കരയുന്നത് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇനിയാരും കാണുകയും ചെയ്യില്ല.

തുടരും…🧡