കലിപ്പൻ നോട്ടത്തിനും ഗാംഭീര്യത്തിനും

ഹൈറേഞ്ചിന്റെ തണുപ്പും മൂടൽമഞ്ഞും നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു മലയോര നഗരത്തിലെ വലിയ എസ്റ്റേറ്റിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു അലക്സ് വർഗ്ഗീസ് (അലക്സ്). ഗൗരവക്കാരനും, വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തവനും, ബിസിനസ്സിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തവനുമായ അലക്സ് എല്ലാവർക്കും ഒരു ഭയമായിരുന്നു. ആ കലിപ്പൻ നോട്ടത്തിനും ഗാംഭീര്യത്തിനും മുന്നിൽ നിന്നു സംസാരിക്കാൻ പോലും ആളുകൾ ഭയന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുള്ള ഒരു ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് അപൂർവ്വമായി മാത്രമേ പുറത്തുവന്നിരുന്നുള്ളൂ.

​ആ എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമാണ് അവൾ കടന്നുവന്നത്—ആനി.

​വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ, കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. അനാഥയായ അവൾക്ക് അലക്സിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ നൽകിയ വാക്കു പ്രകാരം ആ ബംഗ്ലാവിൽ അഭയം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ അവളെ കണ്ടതും അലക്സിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യത്തിന്റെ നിഴൽ വീണു.

​”ഡാഡി… ആരെയാ ഈ അകത്തേക്ക് കയറ്റുന്നത്?” അലക്സിന്റെ അടിയുറച്ച ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.

​ആനി ഭയത്തോടെ അലക്സിന്റെ അമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് പതുങ്ങി.

​”അലക്സ്… അവൾക്ക് ഇനി ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല. നിന്റെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മകളാണ്. അവൾ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ,” അമ്മ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

​”ഇവിടെ ആഗ്നേയത്തിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ചില നിയമങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. വെറുതെ കണ്ണീരൊഴുക്കി സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാൻ നോക്കിയാൽ ഞാൻ വച്ചുപൊറുപ്പിക്കില്ല!” അവൻ ആനിയെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

​അധ്യായം 2: കലിപ്പന്റെ നിഴലിൽ

​ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിലെ ദിവസങ്ങൾ ആനിക്ക് വലിയൊരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു. അലക്സിന്റെ ദേഷ്യവും ചോദ്യം ചെയ്യലുകളും അവളിൽ വലിയ ഭയം സൃഷ്ടിച്ചു.

​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ബംഗ്ലാവിലെ വലിയ ലൈബ്രറി മുറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു ആനി. പെട്ടെന്ന് കറന്റ് പോയി. ഇരുട്ടിൽ ഭയന്ന അവൾ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരിയുമായി പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിക്കവെ, വാതിൽക്കൽ നിർത്തിയിരുന്ന അലക്സിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തട്ടി വീഴാൻ പോയി.

​അലക്സ് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വീഴാതെ നിർത്തി.

​”കണ്ണുകണ്ടൂടെ തനിക്ക്? എന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന് വീഴാനാണോ പ്ലാൻ?” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​”ഞാൻ… ഞാൻ പേടിച്ചിട്ടാ… ഇരുട്ട് കണ്ടപ്പോൾ…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ ഭയവും നിരപരാധിത്വവും കണ്ടപ്പോൾ അലക്സിന്റെ മനസ്സിൽ അറിയാതെ ഒരു കുഞ്ഞു തരംഗം രൂപപ്പെട്ടു. എങ്കിലും അവൻ തന്റെ ഗൗരവം വിട്ടില്ല.

​”പേടിയുള്ളവർ ഇങ്ങനെയുള്ള വലിയ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ നിൽക്കരുത്. എന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതെ നടക്കാൻ നോക്ക്!” അവൻ അവളെ മാറ്റിനിർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു.

​എന്നാൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും, അവന്റെ ആഴമേറിയ നോട്ടവും ശക്തമായ കൈകളുടെ സ്പർശവും ആനിയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

​അധ്യായം 3: അപകടവും കരുതലും

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അലക്സിന്റെ ബിസിനസ്സ് ശത്രുവായ വിക്രം അവന്റെ എസ്റ്റേറ്റ് തകർക്കാൻ വഴിനോക്കുകയായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ, അലക്സ് തന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്നും വൈകി എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, വഴിയിൽ വെച്ച് ചില അക്രമികൾ അവന്റെ കാർ തടഞ്ഞു. ധീരനായ അലക്സ് അവരോട് ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടി. എന്നാൽ അക്രമികളിൽ ഒരുവന്റെ കയ്യിലെ കത്തി കൊണ്ട് അവൻ്റെ തോളിൽ ചെറിയൊരു മുറിവേറ്റു.

​വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അലക്സ് മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അവൻ്റെ തോളിൽ നിന്ന് ചോര ഒഴുകുന്നത് ആനി കണ്ടു. അവൻ ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ മരുന്നും പഞ്ഞിയുമായി അവൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

​”നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞത്? പോ പുറത്ത്!” അലക്സ് ഗർജ്ജിച്ചു.

​എന്നാൽ ആനി പിന്മാറിയില്ല. അവൾ കണ്ണീരോടെ അവൻ്റെ കൈയിൽ മെല്ലെ പിടിച്ച് മരുന്ന് വച്ചുകൊടുത്തു.

​”സാർ എത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടാലും കുഴപ്പമില്ല… പക്ഷേ ചോര ഒഴുകുന്നത് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​അലക്സ് തൻ്റെ ദേഷ്യം മറന്ന് അവളെ നോക്കിനിന്നു. തനിക്കുമുന്നിൽ എല്ലാവരും പേടിയോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്റെ വേദനയിൽ ഇത്രയധികം വിഷമിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം അവനിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വരുത്തി.

​”നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്നെ ദേഷ്യമില്ലേ ആനി?” അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

​”ഇല്ല… സാർ പുറമെ കലിപ്പനാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുള്ളയാളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം,” അവൾ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

​അന്നത്തെ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അലക്സിന്റെ മനസ്സിലെ കാർക്കശ്യത്തിന്റെ മഞ്ഞുപാളി പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി.

​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെ മഴക്കാലം

​അലക്സ് ആനിയോട് കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ ഗൗരവത്തിനു പിന്നിലെ കരുതൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പുസ്തകങ്ങളും ഡ്രസ്സുകളും അവൻ അറിയാതെ വാങ്ങി നൽകി.

​ഒരു ദിവസം കുന്നിൻ മുകളിലെ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നടന്നു പോവുകയായിരുന്ന ആനിയെ പെട്ടെന്നു പെയ്ത കനത്ത മഴ തടഞ്ഞു. അവൾ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, അവിടെ അലക്സിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് വന്ന് നിന്നു.

​അലക്സ് ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി കുടയുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

​”കേറടി ജീപ്പിൽ!” അവൻ പകുതി ദേഷ്യത്തിലും പകുതി സ്നേഹത്തിലും പറഞ്ഞു.

​അവൾ ജീപ്പിൽ കയറിയപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ വലിയ കോട്ടൂരി അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു.

​”സാർ… ഇത്…” അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

​”മിണ്ടാതിരിക്ക്… നിനക്ക് പനി പിടിച്ചാൽ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാകും,” അവൻ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

​വഴിമധ്യേ ജീപ്പ് നിർത്തി അലക്സ് അവളെ നോക്കി.

​”ആനി…” ആദ്യമായി അവൻ അവളെ സ്നേഹത്തോടെ പേര് വിളിച്ചു.

​അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

​”അന്ന് ഈ വീട്ടിൽ കടന്നുവന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഒരു ബാദ്ധ്യതയായിട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന്… എന്റെ ശ്വാസം പോലെ പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണ് നീ. ഈ കലിപ്പൻ അലക്സിന് നിന്നോട് പ്രണയമാണ് ആനി… അത്രമേൽ തീവ്രമായ പ്രണയം!”

​ആനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.

​”അലക്സ് സാർ… അന്ന് നിങ്ങൾ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടേതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​അലക്സും ആനിയും ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ കുടുംബക്കാരും നാടും അത് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

​അലക്സിന്റെ ഗൗരവവും ആനിയുടെ നിരപരാധിത്വവും ഇടകലർന്ന ആ പ്രണയകഥ, ഒടുവിൽ മഴ പെയ്യുന്ന ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിൽ വെച്ച് മനോഹരമായ ഒരു മംഗല്യത്തിൽ കലാശിച്ചു. തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ തുടങ്ങി തീവ്രമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് വളർന്ന ആ പ്രണയം എന്നും അവിടുത്തെ കാറ്റിലും മഴയിലും ഒരു സംഗീതമായി നിറഞ്ഞുനിന്നു.