​എന്നാൽ ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം

ഇടുക്കിയിലെ മൂടൽമഞ്ഞും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ താഴ്വരയിലാണ് ‘ആഗ്നേയം’ എന്ന കൂറ്റൻ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. എസ്റ്റേറ്റിന്റെ അധീശനും ബിസിനസ് ലോകത്തെ ശക്തനുമായ ദേവനാഥ് વર્മ്മ (ദേവൻ) ആയിരുന്നു അവിടുത്തെ കാരണവർ. ഗൗരവക്കാരനും, വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തവനും, കണിശക്കാരനുമായ ദേവനെ കണ്ടാൽ എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളികൾ തൊട്ട് സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾ വരെ ഭയത്തോടെ മാറിനിൽക്കും. അവന്റെ കറുത്ത കനത്ത കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യവും, അടിയുറച്ച നിലപാടുകളും “കലിപ്പൻ ദേവൻ” എന്ന പേര് അവന് ചാർത്തിക്കൊടുത്തു.

​എന്നാൽ ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ആഇടുക്കിയിലെ മൂടൽമഞ്ഞും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ താഴ്വരയിലാണ് ‘ആഗ്നേയം’ എന്ന കൂറ്റൻ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. എസ്റ്റേറ്റിന്റെ അധീശനും ബിസിനസ് ലോകത്തെ ശക്തനുമായ ദേവനാഥ് વર્മ്മ (ദേവൻ) ആയിരുന്നു അവിടുത്തെ കാരണവർ. ഗൗരവക്കാരനും, വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തവനും, കണിശക്കാരനുമായ ദേവനെ കണ്ടാൽ എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളികൾ തൊട്ട് സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾ വരെ ഭയത്തോടെ മാറിനിൽക്കും. അവന്റെ കറുത്ത കനത്ത കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യവും, അടിയുറച്ച നിലപാടുകളും “കലിപ്പൻ ദേവൻ” എന്ന പേര് അവന് ചാർത്തിക്കൊടുത്തു.
​എന്നാൽ ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി വന്നു കയറി—നയന.
​വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ, കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും പേടിയും അതേസമയം നിരപരാധിത്വവും സൂക്ഷിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി. അനാഥയായ അവൾക്ക് ദേവന്റെ അച്ഛൻ പണ്ട് നൽകിയ ഒരു വാക്കിന്റെ പേരിൽ ആ ബംഗ്ലാവിൽ സംരക്ഷണം നൽകാൻ കുടുംബാംഗങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.
​ദേവൻ തന്റെ കറുത്ത ജീപ്പിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോഴാണ് പൂമുഖത്ത് ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്ന നയനയെ കാണുന്നത്.
​”ആരാ ഇത്?” ദേവന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള അടിയുറച്ച ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.
​നയന ഭയത്തോടെ ദേവന്റെ അമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് പതുങ്ങി.
​”ദേവാ… ഇത് നമ്മുടെ വേണുവിന്റെ മകളാ, നയന. അവൾക്ക് ഇനി ആരുമില്ല. ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ,” അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
​ദേവൻ അവളെ തലമുടി മുതൽ കാൽവിരൽ വരെ രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി.
​”ഇത് വല്ല ചാരിറ്റി ഹോമുമല്ല അമ്മേ. ആഗ്നേയത്തിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ചില കണിശമായ നിയമങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. കണ്ണീരൊഴുക്കി സഹതാപം പിടിച്ച് ഇവിടെ ജീവിക്കാമെന്ന് ആരും വിചാരിക്കണ്ട!” അവൻ നയനയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് തൻ്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് നടന്നുപോയി.
​അധ്യായം 2: കലിപ്പന്റെ നിഴലിലെ രാത്രികൾ
​ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിലെ ഓരോ ദിവസവും നയനയ്ക്ക് ഭയം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ദേവൻ എപ്പോഴാണ് ദേഷ്യപ്പെടുകയെന്ന് ആർക്കും പറയാൻ കഴിയില്ല. അവൻ്റെ സാന്നിധ്യം ഉള്ളപ്പോൾ അവൾ വീടിൻ്റെ കോണുകളിൽ ഒളിച്ചുനടന്നു.
​ഒരു ദിവസം കനത്ത പെയ്യുന്ന രാത്രി. തറവാട്ടിലെ വലിയ ലൈബ്രറി മുറിയിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു നയന. പെട്ടെന്ന് കറന്റ് പോയി. കാറ്റിൽ ജനലുകൾ അടിച്ചടഞ്ഞു. ഇരുട്ടിനെ ഭയമുള്ള നയന കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ ഓടി പുറത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കവെ, വാതിൽക്കൽ നിർത്തിയിരുന്ന ദേവന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് തട്ടി വീഴാൻ പോയി.
​ദേവൻ ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി.
​”കണ്ണുകണ്ടൂടെ തനിക്ക്? എന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു ചാകാനാണോ പ്ലാൻ?” അവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
​”ഞാൻ… ഞാൻ പേടിച്ചിട്ടാ… ഇരുട്ട് കണ്ട്…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ അഞ്ജനക്കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന കണ്ണീരും പേടിയും മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി.
​ദേവൻ അവളെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദനായി നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വിറയലും ഹൃദയമിടിപ്പും അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൻ തൻ്റെ ഗൗരവം വിട്ടില്ല.
​”പേടിയുള്ളവർ ഇങ്ങനെയുള്ള വലിയ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ നിൽക്കരുത്. എന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന് പെടരുത് നീ!” അവൻ അവളെ മാറ്റിനിർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു.
​എന്നാൽ അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും, അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളുടെ സ്പർശവും നീലക്കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ നോട്ടവും നയനയുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു.
​അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിതമായ അപകടവും ശുശ്രൂഷയും
​ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ദേവന്റെ ബിസിനസ്സ് എതിരാളിയായ വിക്രം എസ്റ്റേറ്റ് പിടിച്ചെടുക്കാൻ പല വഴികളും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ, ദേവൻ തന്റെ എസ്റ്റേറ്റ് റൗണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ കാട്ടുപാതയിൽ വെച്ച് ചില ഗുണ്ടകൾ അവനെ ആക്രമിച്ചു. ധീരനായ ദേവൻ അവരെയെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട് ഓടിച്ചെങ്കിലും, പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ തോളിൽ വലിയൊരു മുറിവേറ്റു.
​വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചോര ഒലിക്കുന്നത് കണ്ടത് നയനയായിരുന്നു. അവൻ വഴക്കുപറയുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ മരുന്നും പഞ്ഞിയുമായി അവൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
​”നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞത്? പോ പുറത്ത്!” ദേവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.
​എന്നാൽ നയന പിന്മാറിയില്ല. അവൾ കണ്ണീരോടെ അവൻ്റെ കൈയിൽ മെല്ലെ പിടിച്ച് ചോര തുടച്ചുമാറ്റി മരുന്ന് വച്ചുകൊടുത്തു.
​”സാർ എത്ര അലറിയാലും കുഴപ്പമില്ല… പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ മുറിവ് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല,” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​ദേവൻ തൻ്റെ ദേഷ്യം മറന്ന് അവളെ നോക്കി. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും തന്നോട് ഭയവും അകലവും പാലിക്കുമ്പോൾ, താൻ എത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടും തനിക്കുവേണ്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം അവൻ്റെ മനസ്സിലെ കലിപ്പന്റെ മഞ്ഞുപാളികളെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
​”നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമില്ലേടീ നയനാ?” അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
​”ഇല്ല… സാർ പുറമെ ദേഷ്യക്കാരനാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം,” അവൾ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെ പേമാരി
​അന്നത്തെ സംഭവത്തിന് ശേഷം ദേവനിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായിരുന്നെങ്കിലും, നയനയോട് അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ്സുകളും പുസ്തകങ്ങളും അവൻ അറിയാതെ വാങ്ങി നൽകി.
​ഒരു ദിവസം മലമുകളിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്ന നയനയെ ശക്തമായ മഴ തടഞ്ഞു. അവൾ ഒരു ചെറിയ മരച്ചുവട്ടിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ദേവന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് വന്നു നിന്നു.
​ദേവൻ കുടയുമായി ഇറങ്ങിവന്ന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
​”കേറടി ജീപ്പിൽ!” അവൻ പകുതി ദേഷ്യത്തിലും പകുതി സ്നേഹത്തിലും പറഞ്ഞു.
​അവൾ ജീപ്പിൽ കയറിയപ്പോൾ, തന്റെ തണുത്ത കോട്ടൂരി അവൻ അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു.
​”സാർ… ഇത്…” അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
​”മിണ്ടാതിരിക്ക്… നിനക്ക് പനി പിടിച്ചാൽ അവിടെ അമ്മയായിരിക്കും വിഷമിക്കുന്നത്,” അവൻ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
​വഴിമധ്യേ മലഞ്ചെരിവിൽ വണ്ടി നിർത്തി ദേവൻ അവളെ നോക്കി.
​”നയനാ…” ആദ്യമായി അവൻ അവളെ പേര് വിളിച്ചു.
​അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
​”അന്ന് ഈ വീട്ടിൽ കടന്നുവന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഒരു ബാദ്ധ്യതയായിട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന്… എൻ്റെ ശ്വാസം പോലെ പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണ് നീ. ഈ കലിപ്പൻ ദേവന് നിന്നോട് പ്രണയമാണ് നയനാ… ഈ പെയ്യുന്ന മഴയേക്കാൾ തീവ്രമായ പ്രണയം!”
​നയനയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.
​”സാർ… അന്ന് ആ ഇരുട്ടിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ പിടിച്ച് നിർത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എൻ്റെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടേതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,” അവൾ അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം
​ദേവനും നയനയും ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ കുടുംബക്കാരും എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളികളും അത് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.
​ദേവന്റെ ആധിപത്യവും ഗൗരവവും നയനയുടെ പാവത്തവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിൽ എന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ തുടങ്ങി തീവ്രമായ അനുരാഗത്തിലേക്ക് എത്തിയ അവരുടെ പ്രണയം, എസ്റ്റേറ്റിലെ ഓരോ കാറ്റിലും കുളിരായി നിറഞ്ഞുനിന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി വന്നു കയറി—നയന.

​വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ, കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും പേടിയും അതേസമയം നിരപരാധിത്വവും സൂക്ഷിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി. അനാഥയായ അവൾക്ക് ദേവന്റെ അച്ഛൻ പണ്ട് നൽകിയ ഒരു വാക്കിന്റെ പേരിൽ ആ ബംഗ്ലാവിൽ സംരക്ഷണം നൽകാൻ കുടുംബാംഗങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.

​ദേവൻ തന്റെ കറുത്ത ജീപ്പിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോഴാണ് പൂമുഖത്ത് ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്ന നയനയെ കാണുന്നത്.

​”ആരാ ഇത്?” ദേവന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള അടിയുറച്ച ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.

​നയന ഭയത്തോടെ ദേവന്റെ അമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് പതുങ്ങി.

​”ദേവാ… ഇത് നമ്മുടെ വേണുവിന്റെ മകളാ, നയന. അവൾക്ക് ഇനി ആരുമില്ല. ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ,” അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​ദേവൻ അവളെ തലമുടി മുതൽ കാൽവിരൽ വരെ രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി.

​”ഇത് വല്ല ചാരിറ്റി ഹോമുമല്ല അമ്മേ. ആഗ്നേയത്തിൽ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ചില കണിശമായ നിയമങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. കണ്ണീരൊഴുക്കി സഹതാപം പിടിച്ച് ഇവിടെ ജീവിക്കാമെന്ന് ആരും വിചാരിക്കണ്ട!” അവൻ നയനയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് തൻ്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

​അധ്യായം 2: കലിപ്പന്റെ നിഴലിലെ രാത്രികൾ

​ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിലെ ഓരോ ദിവസവും നയനയ്ക്ക് ഭയം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ദേവൻ എപ്പോഴാണ് ദേഷ്യപ്പെടുകയെന്ന് ആർക്കും പറയാൻ കഴിയില്ല. അവൻ്റെ സാന്നിധ്യം ഉള്ളപ്പോൾ അവൾ വീടിൻ്റെ കോണുകളിൽ ഒളിച്ചുനടന്നു.

​ഒരു ദിവസം കനത്ത പെയ്യുന്ന രാത്രി. തറവാട്ടിലെ വലിയ ലൈബ്രറി മുറിയിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു നയന. പെട്ടെന്ന് കറന്റ് പോയി. കാറ്റിൽ ജനലുകൾ അടിച്ചടഞ്ഞു. ഇരുട്ടിനെ ഭയമുള്ള നയന കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ ഓടി പുറത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കവെ, വാതിൽക്കൽ നിർത്തിയിരുന്ന ദേവന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് തട്ടി വീഴാൻ പോയി.

​ദേവൻ ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി.

​”കണ്ണുകണ്ടൂടെ തനിക്ക്? എന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു ചാകാനാണോ പ്ലാൻ?” അവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.

​”ഞാൻ… ഞാൻ പേടിച്ചിട്ടാ… ഇരുട്ട് കണ്ട്…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ അഞ്ജനക്കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന കണ്ണീരും പേടിയും മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി.

​ദേവൻ അവളെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദനായി നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വിറയലും ഹൃദയമിടിപ്പും അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൻ തൻ്റെ ഗൗരവം വിട്ടില്ല.

​”പേടിയുള്ളവർ ഇങ്ങനെയുള്ള വലിയ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ നിൽക്കരുത്. എന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന് പെടരുത് നീ!” അവൻ അവളെ മാറ്റിനിർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു.

​എന്നാൽ അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും, അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളുടെ സ്പർശവും നീലക്കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ നോട്ടവും നയനയുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു.

​അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിതമായ അപകടവും ശുശ്രൂഷയും

​ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ദേവന്റെ ബിസിനസ്സ് എതിരാളിയായ വിക്രം എസ്റ്റേറ്റ് പിടിച്ചെടുക്കാൻ പല വഴികളും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ, ദേവൻ തന്റെ എസ്റ്റേറ്റ് റൗണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ കാട്ടുപാതയിൽ വെച്ച് ചില ഗുണ്ടകൾ അവനെ ആക്രമിച്ചു. ധീരനായ ദേവൻ അവരെയെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട് ഓടിച്ചെങ്കിലും, പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ തോളിൽ വലിയൊരു മുറിവേറ്റു.

​വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചോര ഒലിക്കുന്നത് കണ്ടത് നയനയായിരുന്നു. അവൻ വഴക്കുപറയുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ മരുന്നും പഞ്ഞിയുമായി അവൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

​”നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞത്? പോ പുറത്ത്!” ദേവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.

​എന്നാൽ നയന പിന്മാറിയില്ല. അവൾ കണ്ണീരോടെ അവൻ്റെ കൈയിൽ മെല്ലെ പിടിച്ച് ചോര തുടച്ചുമാറ്റി മരുന്ന് വച്ചുകൊടുത്തു.

​”സാർ എത്ര അലറിയാലും കുഴപ്പമില്ല… പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ മുറിവ് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല,” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​ദേവൻ തൻ്റെ ദേഷ്യം മറന്ന് അവളെ നോക്കി. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും തന്നോട് ഭയവും അകലവും പാലിക്കുമ്പോൾ, താൻ എത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടും തനിക്കുവേണ്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം അവൻ്റെ മനസ്സിലെ കലിപ്പന്റെ മഞ്ഞുപാളികളെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.

​”നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമില്ലേടീ നയനാ?” അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

​”ഇല്ല… സാർ പുറമെ ദേഷ്യക്കാരനാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം,” അവൾ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെ പേമാരി

​അന്നത്തെ സംഭവത്തിന് ശേഷം ദേവനിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായിരുന്നെങ്കിലും, നയനയോട് അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ്സുകളും പുസ്തകങ്ങളും അവൻ അറിയാതെ വാങ്ങി നൽകി.

​ഒരു ദിവസം മലമുകളിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്ന നയനയെ ശക്തമായ മഴ തടഞ്ഞു. അവൾ ഒരു ചെറിയ മരച്ചുവട്ടിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ദേവന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് വന്നു നിന്നു.

​ദേവൻ കുടയുമായി ഇറങ്ങിവന്ന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

​”കേറടി ജീപ്പിൽ!” അവൻ പകുതി ദേഷ്യത്തിലും പകുതി സ്നേഹത്തിലും പറഞ്ഞു.

​അവൾ ജീപ്പിൽ കയറിയപ്പോൾ, തന്റെ തണുത്ത കോട്ടൂരി അവൻ അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു.

​”സാർ… ഇത്…” അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

​”മിണ്ടാതിരിക്ക്… നിനക്ക് പനി പിടിച്ചാൽ അവിടെ അമ്മയായിരിക്കും വിഷമിക്കുന്നത്,” അവൻ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

​വഴിമധ്യേ മലഞ്ചെരിവിൽ വണ്ടി നിർത്തി ദേവൻ അവളെ നോക്കി.

​”നയനാ…” ആദ്യമായി അവൻ അവളെ പേര് വിളിച്ചു.

​അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

​”അന്ന് ഈ വീട്ടിൽ കടന്നുവന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഒരു ബാദ്ധ്യതയായിട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന്… എൻ്റെ ശ്വാസം പോലെ പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണ് നീ. ഈ കലിപ്പൻ ദേവന് നിന്നോട് പ്രണയമാണ് നയനാ… ഈ പെയ്യുന്ന മഴയേക്കാൾ തീവ്രമായ പ്രണയം!”

​നയനയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.

​”സാർ… അന്ന് ആ ഇരുട്ടിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ പിടിച്ച് നിർത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എൻ്റെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടേതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,” അവൾ അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​ദേവനും നയനയും ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ കുടുംബക്കാരും എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളികളും അത് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

​ദേവന്റെ ആധിപത്യവും ഗൗരവവും നയനയുടെ പാവത്തവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ, ആഗ്നേയം ബംഗ്ലാവിൽ എന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ തുടങ്ങി തീവ്രമായ അനുരാഗത്തിലേക്ക് എത്തിയ അവരുടെ പ്രണയം, എസ്റ്റേറ്റിലെ ഓരോ കാറ്റിലും കുളിരായി നിറഞ്ഞുനിന്നു.